Otóż stworzenie takiego ładu gospodarczego było możliwe nie na mocy triumfu abstrakcyjnej idei politycznej czy ekonomicznej, lecz dzięki istnieniu konsensu przekonań moralnych w danej, konkretnej społeczności. Nowy ład posiadał silne zakorzenienie w milcząco akceptowanym systemie wartości grupy o stosunkowo jednolitym etosie kulturowym. Nie internacjonalizm, nie wzniosłe ideały, nie różnorodność, nie „procesy dziejowe” – fundamentem społeczeństwa dobrobytu było państwo narodowe, jego raczej homogeniczna kultura oraz wezwanie do solidarności na gruncie konkretów, do pomagania „takim jak my”, a następnie wynikające z tegoż wezwania intencjonalne decyzje polityczne. To „my” nie było oczywiście tak ekskluzywne, jak chcieliby np. nacjonaliści, nie było wszakże tak „rozciągliwe”, jak roją sobie dzisiejsi specjaliści od projektowania świata czy choćby kontynentu bez granic i barier. Judt wskazuje, że państwa narodowe i ich obywatele wyznający podobny system wartości to naturalna przestrzeń dla kluczowych cech społeczeństwa dobrobytu – zaufania i współpracy.

Prawica liberalna przeszła do ofensywy, po kilku dekadach zapaści, wskutek podobnych czynników. Pokolenia wychowane w dobrobycie nie mogły pamiętać realiów, które parę dziesięcioleci wcześniej skłoniły społeczeństwa do poparcia socjaldemokracji czy prosocjalnych nurtów prawicy. Rozrost, a niekiedy przerost państwa opiekuńczego bywał dokuczliwy – urzędnik pomocny w czasach chaosu, potrafił uprzykrzać życie w dobie stabilizacji. Poza tym, jak stwierdza autor „Źle ma się kraj”, narcyzm ruchów studenckich, ideologów nowej lewicy i kultury popularnej lat sześćdziesiątych musiał wywołać konserwatywną reakcję. Gdy kiedyś to lewica reprezentowała masy, a prawica warstwy uprzywilejowane, tak teraz przeobrażona lewica, kolokwialnie mówiąc, wypięła się na owe masy, dzięki czemu prawica mogła obwołać się reprezentantem narodu czy „milczącej większości”. Dopiero na tak przygotowanym gruncie dokonała się inwazja ideologii neoliberalnej. To nie spisek Hayeka, Misesa i Friedmana przyniósł kres „socjalizmowi” – to opisany ciąg procesów i postaw politycznych sprawił, że podobne persony wylazły z nor i poniosła je fala popularności. Reagan i Thatcher powinni z wdzięczności ufundować pomnik Nieznanego Lewaka…

I don't know how to describe it, exactly, but I feel in a lot of ways that my identity as a white man is shamed. I am in zero ways a white nationalist or supremacist, and I consider myself a feminist. I will likely sacrifice my career goals, either with fewer hours or relocation as needed, so that my fiancee can pursue her ambitions and goals. But

In an exclusive interview with RT, Žižek argued that one of the biggest problems with Europe’s immigration policy is that it is pursued from a neo-colonial perspective that focuses on so-called “white man’s burden” and “guilt.” However, he added that it would be wrong to blame Europe for all of the problems in the Middle East and to assume that refugees are blind victims who bear no responsibility in the crisis.

“I think this reduction of the other to an impotent, blind victim, who doesn’t have any responsibility, is another version of what in colonialist times was called white man’s burden,” Žižek explained. “Those who pretend to be the most open to migrants or refugees really treat them in an openly racist, patronizing way.”

“What about the very rich Arab countries, very much richer than Europe, which are closer to the crisis area, such as Saudi Arabia, Qatar, United Arab Emirates? These are Sunni countries. Most of the refugees are Sunni Muslims.”

“These western European countries are playing dirty games. Germany’s Chancellor, Angela Merkel, did a big invitation, but then when there were too many refugees, [she] didn’t want to dirty [her] hands by saying ‘stop.’ Instead, small Balkan countries were left to do the dirty job and discreetly stop the flow of refugees,”