Koleżanka narzekała mi na różnorodne problemy związane z budową domu, a ja myślę sobie teraz, że takie kłopoty z budową to nic w porównaniu z tymi sprawianymi przez sąsiadów. Na przykład - sąsiadom moich rodziców przeszkadza śliwka, więc przysięgli, że zniszczą nasz dom. Śliwka niezgody rośnie na granicy dwóch posesji, ale po naszej stronie. Rodzice czują z nią niewyjaśniony związek emocjonalny, ponieważ jej kwiatki pachną ładnie, zasadzili ją niemieccy szkółkarze-okupanci, a poza tym zawisło nad nią kiedyś UFO. Jakkolwiek wyjątkowa nie byłaby ta śliwka - sąsiedzi nie doceniają jej walorów. Śmierdzą im jej owoce, które spadają i fermentują, a w sierpniu przyciągają osy. Pewnego dnia, jedna z os ugryzła córkę sąsiadów w podeszwę stopy. Tego już było za wiele.
@nunkun historie będą pojawiały się tutaj równie często jak na Facebooku ;>? Bardzo lubiłem serię "śniło mi się" i tę o przejażdżce autem z byłą szefową ;)
@Joz: dobry wieczór, coś się zepsuło i nie było mnie słychać, to powtórzę jeszcze raz - wynik konkursu na projekt placu Słowiańskiego to jest jakaś porażka...
Ognie świętego Antoniego. Obraz: człowiek "dotknięty" przez ognie świętego Antoniego
Po raz pierwszy usłyszałem o ogniach świętego Antoniego jakieś 7 lat temu i moja reakcja na ten fenomen była standardowa - to nie może być prawda. Ciężko czasem uwierzyć w naprawdę zakręcone rzeczy, ale ta historia jest całkiem szalona i warto się z nią zaznajomić. Ten wpis to wycinek z mojego tekstu do którego kiedyś odsyłałem, ale o ogniach świętego Antoniego warto jednak szerzej.
Niektórzy z Was pewnie słyszeli o ogniach świętego Antoniego. W średniowiecznych miastach często dochodziło do masowych histerii, ataków paniki i wielu nielogicznych zachowań. Może z początku nie wydawać się to dziwne, bo uwięzieni mieszkańcy - czekający na zbliżającą się armie gotową do grabieży i oblężenia – mają prawo do paniki. Wyjaśnienia szukano również w religijnym ferworze, mogącym udzielać się ludziom dzięki złotoustym oratorom, jak w przypadku powstania Anabaptystów. Skoro jesteśmy przy temacie, to owo powstanie jest jednym z najdziwniejszych i szalonych eksperymentów społecznych w ogóle – jeżeli się z tą rebelią zaznajomicie, to gwarantuje Wam, że nie raz Was zaskoczy. Wracając do tematu. W 944 roku na południu Francji zmarło 40 tysięcy ludzi w podejrzanych okolicznościach. Mieszkańcy ponoć zachowywali się dziwnie: zamknięci w sobie bez śladu życia, czasem agresywni i jakby opętani innym razem byli przepełnieni ekstazą i upierali się przy tym, że odwiedził ich bóg. Ich skóra była pokryta ciemnymi plamami i można było zaobserwować martwicę tkanek na kończynach. Jestem pewien, że wszyscy urzędnicy duchowni czuli zapach siarki w powietrzu tego dnia, ale diabła nigdzie nie odnaleziono. Kolejne fale tego zjawiska nawiedzały Europę przez setki lat.
Czołem Mireczki. Od kilku lat próbowałem zdobyć pamiętnik mojego świętej pamięci pradziadka w którym, jak mi powiedziano, zawarł on wspomnienia z pobytu w niemieckim obozie koncentracyjnym. Temat już trochę oklepany i rozwałkowany na wszystkie strony świata, lecz wydaje mi się że kilka osób się zainteresuje. Dzisiaj z dumą mogę powiedzieć że długo wyczekiwany pamiętnik w końcu trafił w moje ręce. Czyli wszystko tak jak pisałem tutaj.
Na początek powiem że jestem mile zaskoczony. Bałem się że mogłem trochę zapeszyć i pamiętnik ten nie spełni moich oczekiwań. Pamiętnik liczy 211 zapisanych kartek A5. Po przeczytaniu pierwszych 25 stron muszę przyznać że naprawdę zaczął mnie wciągać, choć patrzę na całą historię z zupełnie innej perspektywy niż osoby spoza rodziny. Rękopis czyta się ciężkawo, momentami są rażące błędy ortograficzne, interpunkcyjne, itd., więc spisanie całej tej treści zajmie sporo czasu. Chcę tylko przekazać Mireczkom że wszystko jest na dobrej drodze i pojawienie się wersji elektronicznej jest kwestią czasu.
Pamiętnik Pradziadka został ukończony. Rękopis na ok. 50 stron został przepisany do wygodnego do czytania E-Booka
Pradziadek urodził się w 1887 roku, opisał tu emigrację w niemczech, realia kapitalistycznej ameryki z początku XX wieku (jest co nieco o Henrym Fordzie u którego pracował jego brat), walki na frontach I wojny światowej, II wojna światowa - wysiedlenia i życie kilka kilometrów od niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau. Ciekawe jest to, że przełom XIX i XX wieku, widziany oczami zwykłego, biednego człowieka ze wsi, odstaje nieco od naszego wyobrażenia o tamtym okresie dziejów, oraz to, że niezwykle wiele z jego spostrzeżeń o Polsce i Polakach jest aktualne aż do dziś, po tych stu latach.
@Rabsztok jestem pod wrażeniem ogromu pracy włożonego w przepisanie tego, gratuluję! Takie dzienniki mają w sobie piękną naturalność i chyba każdemu #grammarnazi łatwiej się przymyka oko w trakcie czytania.
Robiłem dzis porządki w materiałach na rekojesci i znalazłem fajną klinge Mory 2000 do oprawy. Moze ktos chce sprobowac swoich sił w knifemakingu ? Mam do oddania klinge, kawałek miedzi na gardke i bloczek drewna paduk - do zrobienia noza potrzebna wiertarka, klej, papier scierny i odrobiona zapału. Moje pierwsze #rozdajo :) Wpisujcie w komentarzach numer od 1 do 5000 a ja powiedzmy w środe o 20 odpale random.org i
Wezwanie do kobiety, powód: "zaburzenia zachowania/psychiczne".
Zespół podstawowy, byłem kierowcą-ratownikiem. Przyjeżdżamy na miejsce, drzwi otwiera nam jak się okazało córka pacjentki rzucając hasło "panowie, nie wiem co się dzieje z mamą…nie mam już siły na to wszystko dlatego was wezwałam". Kolega zdążył rzucić tekst "spróbujemy pomóc"… jak się później okazało niezbyt trafny. W pokoju zastaliśmy pacjentkę która zwyczajnie w świecie się masturbowała. Naga od połowy, palec w pochwie i w odbycie… krzyki typu "wsadźcie mi coś, muszę coś czuć!", "pragnę go mieć w sobie" "chce dużego, muszę go czuć bo zwariuję" …za pewne w tym momencie każdy śmieszek pomyślał "mogliście ratować, pomóc pacjentce( ͡°͜ʖ
Idę bulwarem nad Wisłą o poranku, a na betonowym falochronie wrzynającym się w rzekę siedzi nikt inny, jak mój znajomy, poeta And. I jakaś dziewczyna. On siedzi, ona leży z głową opartą o jego nogi. Piękny widok, jak na pocztówce z krainy szczęśliwości. Odwracam się, idę w drugą stronę i udaję, że rozmawiam przez telefon, ale telefon zaczyna dzwonić mi przy uchu. Odbieram. To And. „Chodź tutaj, klucho zakłamana” - mówi. OK. - Cześć - witam się. - A co to za urocza dama? - To jest pani mojego serca - odpowiedział And i pogłaskał ją po głowie. - Czy ta pani ma jakieś imię? - A nie wiem. Nie przedstawiliśmy się sobie. Ale wygląda, jakby miała na imię Klaudia. Spojrzałem na nią. Chyba spała. Życie musiało ją bardzo zmęczyć.
Nie za bardzo lubię używać tego powszechnego ostatnimi czasy przymiotnika-wytrycha. Ale sam mi się wyjątkowo ciśnie na usta, w momencie gdy słowa takie jak "świetny", "fenomenalny", "miodny" nie oddają tego co się działo w sali kinowej. A była tam adrenalina, krew i czysta rozrywka. Amerykanie określają to po prostu jako fucking awesome.
Nie będę się rozpisywał za bardzo o częściach pierwszej i drugiej serii pokazywanych przed seansem wieczoru, bo są one obie 10/10 w swoim własnym zakresie. Służyły one jako przypomnienie sobie historii Maxa Rockatansky'ego, nostalgiczne ujrzenie filmów dzieciństwa na dużym ekranie, ale przede wszystkim kontrast między kinem akcji z lat 80' a współczesnym.
- Michał Kamiński w rozmowie z Magdaleną Rigamonti, "DGP"
#heheszki #polityka