We wczesnej młodości, gdy kontemplujemy nasze nadchodzące życie, jesteśmy jak dzieci w teatrze zanim podniesie się kurtyna, siedząc tam w dobrym nastroju i z zapałem czekając na początek przedstawienia. Zbawieniem jest, że nie wiemy, co tak naprawdę się wydarzy. Gdybyśmy mogli to przewidzieć, czasami dzieci mogą wydawać się niewinnymi więźniami, skazanymi nie na śmierć, ale na życie, póki co nieświadomymi tego, co oznacza ten wyrok.