może będzie

Miałam siedemnaście lat i Mama wyjechała na wyjazd służbowy, a ja zostałam skazana na wspólne klika dni z nim pod jednym dachem. Byłam okropnie zła, również na Mamę, że mnie w tej sytuacji postawiła. Na dodatek tak się złożyło, że na pierwszy wieczór przypadł mój wielki kryzys sercowy, związany z tym, że zakochałam się w koledze mojego chłopaka (o zgrozo). Ojciec/tata widział, że miotam się jak dziecko we mgle i zaproponował, żebyśmy usiedli i porozmawiali. Pomyślałam: co? Mam usiąść z tym pięćdziesięcioletnim dziadem i rozmawiać z nim o chłopakach? Czy go rozum opuścił? Przecież ja go nawet nie lubię i zresztą co on wie o życiu w dzisiejszym świecie, co on wie o miłosnych rozterkach?

Ale tak siedział przy stole w kuchni, z zaparzoną herbatą i spojrzałam na jego spękane, silne ręce, pachnące pracownią i brudne od maszyn – te same ręce, które trzymałam, gdy odprowadzał mnie do przedszkola i przypomniałam sobie, że ten dziad to mój Tata. I przypomniałam sobie, że ja wciąż jestem jego córką. Usiadłam więc – na początku trochę speszona – i po kolei zaczęłam opowiadać. Szybko się ośmieliłam i nim zdążyłam się zorientować, już nawijałam jak kataryna.

Nim się obejrzałam, była już późna noc, a nasza rozmowa już dawno zeszła na inny temat, ale rozwiązanie mojego problemu już miałam gotowe i nie dlatego, że Tata powiedział mi, co robić, ale zadał mi odpowiednie pytania, dzięki którym ja sama na to wpadłam. Sam też mi sporo poopowiadał historii ze swojej młodości i zrozumiałam, że mój Tata przeżył swoje i wcale (o dziwo) nie jest głupi ani nudny, też popełniał różne błędy i nie wstydził się do nich przyznać. Bardzo dobrze zrobił nam ten przymusowy, wspólny tydzień, a nasza relacja weszła w nowy etap.

[Matka bohaterki artykułu umiera