Musimy sprawić, by przeprawy stały się bardziej bezpieczne. Musimy docierać jeszcze bliżej do wybrzeża. Musimy dać uchodźcom legalne możliwości dotarcia do Europy. I poprawić warunki życia ludzi w ich krajach ojczystych. Zanim jednak to wszystko osiągniemy, obowiązuje nas prawo morskie, respektowane tu od stuleci przez każdego rybaka: rozbitkom trzeba pomóc. To proste prawo, o którym na kontynencie często, mam wrażenie, się zapomina.

Wielu uchodźców opowiadało mi swoje historie. Ci ludzie przeżyli wojny, głód, prześladowania – albo po prostu nie widzieli dla siebie przyszłości we własnym kraju. Przeszli przez Saharę, przez lata harowali jak niewolnicy w Libii, bito ich i gwałcono, na podróż do Europy wydali swoje ostatnie pieniądze. Nie chcą nas nachodzić, chcą jedynie żyć tu w godności. To wszystko. Żadne morze świata ich nie powstrzyma. A to na zewnątrz nazywa się przecież Mare Nostrum (łacińska nazwa Morza Śródziemnego – przyp. Onet), nasze morze. Należy do nas wszystkich, do Włochów, Greków, Turków, Arabów, Żydów. Tak zawsze było i tak pozostanie.

Od tego czasu uchodźcy są wyłapywani bliżej libijskiego wybrzeża, przemytnicy zamiast drewnianych łodzi zaczęli więc używać tańszych pontonów z małymi silnikami benzynowymi, by zaoszczędzić pieniądze. Podczas podróży uciekinierzy muszą często uzupełniać benzynę, którą wiozą ze sobą w kanistrach. Na pełnym morzu łatwo ją rozlać. Kobiety siedzą w środku łodzi, trzymając na rękach dzieci, tam, na dole zbiera się zaś słona woda i miesza się z benzyną. Gdy ubranie przez wiele godzin nasiąka tą mieszanką, zaczyna przylegać do ciała. Na początku czuje się miłe ciepło, potem jednak odzież wżera się w skórę. Rany te są bardzo trudne do wyleczenia i często okazują się śmiertelne. To cyniczne: Europa chce pomóc, a na skutek tego powstają nowe rany.