Drugi sposób konstruowania lewicy to koncepcja tak zwanej „tęczowej koalicji”. Zakłada się w niej, że jeśli zgromadzi się pod jednym parasolem wszystkich niezadowolonych, bez względu na to, co im doskwiera, powstanie potężna siła polityczna. Tyle że wśród rozczarowanych i sfrustrowanych istnieją bardzo ostre konflikty interesów i postulatów. Wyobrażanie sobie lewicy, która np. składałaby się z jednej strony z dyskryminowanych promotorów małżeństw

Mijają prawie dwa lata, odkąd zaczęliśmy głośno mówić o problemie zanieczyszczenia powietrza w Warszawie. Na początku nas ignorowano, później próbowano nas zyskredytować. Założyliśmy Warszawski Alarm Smogowy i robiliśmy dalej swoje. Dzisiaj ratusz wreszcie przyznaje, że cały czas mieliśmy rację. Jednak w rzeczywistości, w sferze realnych działań, nic się nie zmienia.

Sytuacja Warszawy jest wyjątkowa. Miasto nie leży w niecce jak Kraków, czy Zakopane.

Jednym z największych moich zdziwień jest to, że w zalewie postów o smogu, a dokładniej o propozycjach zmniejszenia skali tego problemu, jest wszystko, tylko nie to, co mogłoby być i bardziej ekologiczne, i bardziej egalitarne. Są więc wymiany kotłów, wymiany paliw, termomodernizacje, zielone technologie i energie - tylko niemal nie słyszę głosów, że należy rozbudować sieć ciepłowniczą i podłączyć do niej czy to kamienice, czy domy jednorodzinne (te, które

Niektórzy komentatorzy wskazywali, że „koalicja Sandersa”, złożona z przedstawicieli tego pokolenia oraz wyborców z klasy robotniczej, ma niewiele wspólnego z jakimkolwiek wspólnym interesem, nie mówiąc o interesie klasowym. Sympatycy Sandersa to albo idealistycznie nastawiona młodzież, albo rozczarowani rzeczywistością biali mężczyźni z klasy robotniczej. Ale fakty nie pasują do tych interpretacji. Millenialsi nie „poszli do łóżka” z klasą robotniczą

Od dłuższego czasu niektóre środowiska w Polsce alarmują, że stajemy się ekonomiczną neokolonią. Opinii tej zaprzeczają inne, często związane z elitami odpowiedzialnymi za model reform wprowadzanych w Polsce po roku 1989. Po jednej stronie dominuje wyrywkowość i ogólnikowość diagnoz, po drugiej dążenie do ochrony „świętych” i nietykalnych życiorysów oraz – pośrednio – obrony obecnego status quo i jego beneficjentów.

Jednym z większych przekleństw naszego kraju jest to, że zdecydowana większość tych, którym się udało coś osiągnąć (zarobić duże pieniądze, zdobyć rozpoznawalność albo zostać szanowanym autorytetem), jest święcie przekonanych, że wszystko to zawdzięczają głównie sobie. Gdyby dać wiarę tym przekonaniom, okazałoby się, że nasze szeroko rozumiane górne warstwy utkane są niemal z samych self-made manów, którzy do swoich sukcesów doszli wyłącznie własną ciężką pracą. A jeśli

Praca, przedsiębiorczość i zapobiegliwość czynią nas bogatszymi — głosowanie za tym, by uczyniono nas bogatszymi jest zwykle autodestrukcyjne.

Pośród różnych wyświechtanych frazesów, słowo „demokracja” zalicza się do wybranej grupy terminów, którym przypisuje się niekwestionowaną wartość, której nikt o zdrowych zmysłach nie podawałby w wątpliwość. Demokracja jest jednak dużo bardziej złożona w swoich konsekwencjach niż większość innych „wartości”. Bezwarunkowe jej aprobowanie oznacza kiepski osąd. Demokracja ma wiele wzajemnie sprzecznych konsekwencji

Odsetek osób o niskich dochodach nadal znacząco różni się w poszczególnych państwach członkowskich. W 2014 roku najwięcej pracowników o niskich dochodach było na Łotwie, gdzie ponad jedna czwarta (25,5 proc.) zarabiała mniej niż wynosił próg niskiej płacy w tym kraju (czyli dwie trzecie mediany godzinowych zarobków brutto). Kolejne były Rumunia, gdzie 24,4 proc. pracowników miało stawkę godzinową poniżej progu niskiej płacy i Litwa