Słowiański repertuar stworzeń wampirycznych jest niesłychanie bogaty i niejednolity, a co więcej – niesamowicie intrygujący za sprawą bardzo dawnego rodowodu wierzeń na temat wąpierzy i upiorów.

Wśród archeologów badających zagadnienie pierwotnych siedzib Słowian istnieją dwa główne poglądy na etnogenezę tego ludu.

Potrzeba oddawania czci siłom wyższym jest starsza od zwyczaju stawiania bogom okazałych świątyń. Nim dawni Słowianie nauczyli stawiać się urokliwe chramy i kąciny, poganie czynności kultowych dokonywali w urokliwych zagajnikach, tzw. świętych gajach.