- Kasiu, co robisz? - zapytała współlokatorka, widząc, jak z obrzydzeniem wkładam rękę do środka starego telewizora, który przez kilka ostatnich lat wesoło popleśniewał sobie na balkonie.
- Wyciągam gniazdo.
- Myślisz, że takie gniazdo jeszcze będzie się do czegokolwiek nadawać?
- Mam szczerą nadzieję, że nie - odparłam.
A następnie wyciągnęłam ze środka jajko.
I jeszcze jedno jajko.Pokaż całość

Śnił mi się wypadek: pies jadący na rowerze zahaczył pedałem o barierkę i - szczeknąwszy głośno - spadł.
- Proszę psa, nic się psu nie stało? - zapytałam, przejęta.
- Auuuuuu.
- Może pies wstać?
- Au au au piii pi pi - zrozpaczonym tonem odpowiedział pies.
Biedaczek nie mógł się ruszać, cały drżał i wyglądał na sparaliżowanego. Postanowiłam więc wezwać karetkę, i zadzwoniwszy na infolinię Cyfrowego Polsatu, poprosiłam o szybką pomoc dla poszkodowanego.Pokaż całość

7:00
- Boli.
- Musi boleć. Życie to jedno wielkie pasmo cierpień.
Kwękam sobie cichutko, podczas gdy promiennie uśmiechnięta fizjoterapeutka wyżyma skórę na moich plecach w sposób, który przypomina mi o tym, jak byłam dyżurną w podstawówce, i - chcąc opuścić jak najwięcej ze znienawidzonej lekcji - przez bite piętnaście minut wyżymałam gąbkę, wściekle ją miętosząc.
Po kilku minutach jestem coraz mniej pewna, czy zapisałam się na masaż, czy na sesję sadomasochistyczną w szpitalnej scenerii.
- ŻyciePokaż całość

Po komunii mojego chrześniaka poszliśmy na obiad.
Jedyną osobą, która nie chciała jeść, był mój kuzyn.
- Marku, czemu nie jesz kotlecika? - zapytała jedna z kuzynek, wachlując się nabitym na widelec rozłożystym schabowym.
- Bo nie mam ochoty.
- Marzenka?! Co się Markowi stało? Zawsze lubił sobie podjeść. Wystarczy na niego spojrzeć, he, he.
- Narzeczona go zostawiła - ciotka obwieściła głosem przepełnionym mizerią.Pokaż całość

- Żałuję, że zwyzywałem menedżerkę sklepu, wiesz, tę spasioną ropuchę. Szef mnie teraz wzywa.
- Ale co jej powiedziałeś?
- Tej purchawie?
- Tak.
- Że jest gruba.
- Cóż, musisz pójść do szefa - no i zjeść tę żabę.Pokaż całość

Ostatnio trafiam na książki, których fabuła kręci się wokół zbrodni, a w książkach tych nagminnie występują chorzy psychicznie bohaterowie.
Oczywiście cierpią oni na same fascynujące schorzenia - w rodzaju romantycznej depresji, schizofrenii bądź manii prowadzącej do okrutnych czynów.
Zazdroszczę autorom tych książek, bo sama potrafiłabym napisać chyba tylko o nerwicy natręctw.
To wyjątkowo głupie schorzenie.
Wyobraźcie sobie taki scenariusz:
Zaginęła Agnieszka Pyra.Pokaż całość