Kwazary to supermasywne czarne dziury znajdujące się w centrach odległych galaktyk. Są jednymi z najjaśniejszych obiektów we wszechświecie. Można je wyraźnie obserwować w całym spektrum elektromagnetycznym dzięki temu, że wchłaniają olbrzymie ilości materii

Profesor Allan Adams z MIT przyjrzał się ostatnio czarnym dziurom z nowej strony - oprócz teorii dotyczących grawitacji zastosował on do nich prawa dynamiki płynów. Przeprowadzone przez niego symulacje wskazują, że powierzchnia tych obiektów zachowuje się właśnie niczym płyn, a sam...

Sixty Symbols i profesor Mike Merrifield.

Czarna dziura w NGC 1277 jest kandydatką na największą znaną supermasywną czarną dziurę (SMBH), choć naukowcy nie wykluczają, że jej konkurentka (galaktyka NGC 4889) może posiadać czarną dziurę o masie od 6 do... 37 miliardów mas Słońca.

Hawking to lubi dawać pożywkę mediom. Tak właśnie pomyślałem gdy trzeci z rzędu znajomy wysłał mi artykuł z kolejnego portalu ogłaszającego: czarnych dziur nie ma! Ależ czarne dziury są i mają się dobrze. Może poza tym, że nie są do końca czarne – ale to wiemy od prawie czterdziestu lat.

Interpretacje przeprowadzane przez różne media na temat teorii Hawkinga są przesadzone. Ta fajnie zrobiona i ciekawa strona internetowa tłumaczy ostatnie odkrycia i teorie na temat zjawiska czarnych dziur. Dosyć zaawansowany angielski jest konieczny. Zawsze można użyć Googla ;-)

Astronomowie z USA i Chile doszli do wniosku, że czarne dziury mogą osiągnąć masę krytyczną, której nie są w stanie pokonać. Tym samym wsparto tezę słynnego astrofizyka Stephena Hawkingsa, który postulował, że czarne dziury emitują radiację.

"naukowcy ogłosili, że wiosną będziemy świadkami niezwykłego i spektakularnego zjawiska. Chodzi o wchłonięcie przez czarną dziurę ogromnego obłoku molekularnego o nazwie G2, odkrytego w 2011 roku."

Dobra wiadomość jest taka, że znane dotychczas głównie z literatury science-fiction tunele czasoprzestrzenne mogą naprawdę istnieć, Zła - że podróże nimi są niemożliwe.

Nauka postępuje, robiąc błędy. Szczerze mówiąc, niewiele jest prac pionierów, które byłyby z dzisiejszego punktu widzenia prawidłowe. M.in. dlatego tak trudno być odkrywcą: trzeba dostrzec zarysy ładu w ogólnym chaosie i mętliku, zanim kurz opadnie i zanim sytuacja się wyklaruje.

Na dystansie podobnym do tego od Słońca do Proxima Centauri, znajduje się czasami od 100 tysięcy do miliona gwiazd. Długo sądzono, że w takiej gęstości gwiazd nie ma miejsca na obecność czarnych dziur. Okazało się, że założenie to było błędne.

Naukowcy ze Szwajcarskiego Federalnego Instytutu Technologii w Zurichu (ETH Zurich) i University of Miami doszli do wniosku, że wielkie oceaniczne wiry są matematycznymi odpowiednikami czarnych dziur. Nic, co w nie wpadnie, nie może się wydostać