To jest ta jedna z piosenek z lat 80, która łapie mnie za serce, jakbym żył w tamtych latach i właśnie wspominał swoją młodość. Zawsze kojarzyła mi się z zimą, wieczorem, sweterkami w renifery, grzańce, jemioła - jak z filmu albo teledysku. I rzeczywiście, album Agent Provocateur został wydany 7 grudnia.
@psycha: Mnie dzisiaj nostalgia dotknęła kiedy słońce padało, tak jak wiele lat temu, w innym świecie, kiedy życie jeszcze mogło się zdarzyć "That Was Yesterday" ( ͡°ʖ̯͡°).
@Czokoladowy: Ja jestem kobietą, a bardziej intymnie wolałabym rozmawiać z mężczyzną, mimo że to zupełnie inny trudny psychicznie świat, ale mnie przyciąga i porusza.
@Czokoladowy: Nie mam doświadczenia. Jestem zaciekawiona (ponieważ szukam podobnego, aby egoistycznie się ogrzać), a Tobie chodzi o empatię. Zapewne wiele jej nie mam, psychiki płci się różnią, kobiety są skryte i bezwzględne, lubią pozory i szukają dla siebie wygody. Nie pisałam bo doszłam do wniosku, że kolejne pesymistyczne zdanie wiele nie wniesie. Nawet napisałam odpowiedź, ale nie zdecydowałam się jej zamieścić, bo generalnie lepiej (najczęściej) się nie przyznawać, naga prawda
@Czokoladowy: Trudno być sędzią we własnej sprawie, żeby nie słychać było fałszywych tonów, ale wg mnie kobiety są psychicznie dość trudne do modyfikacji, niechętnie przyznają się do pomyłek, a nawet ich pełna świadomość nie jest dla nich argumentem do poprawy (lub też będzie ona krótkotrwała albo udawana). Wynika to z dużej potrzeby odczuwania poruszających emocji, które będą dla nich chwilowym, uzależniającym zyskiem, podczas gdy przeciętnie mężczyzna (zrównoważony) będzie jednak spoglądał
Niestety jestem całkowicie spoza branży życia, nie mam przyjaciółek, ani męskiego towarzysza i w ogóle prawie żadnych międzyludzkich, niespokrewnionych kontaktów. Mogę więc czerpać jedynie z toksycznego źródła zadawnionych patologii i moje zdanie jest uformowane gł. na podstawie materiałów z internetu (sami o sobie) aniżeli przykładów z rzeczywistości. Pewnie dlatego mogę błędnie oceniać zjawiska życia społecznego, czy towarzyskiego. Pewnie też dlatego przygarnęłam to wojenne skojarzenie, o żywiole który nagle kładzie wszystko, co istniało
@Czokoladowy: To piękne i budujące co piszesz, chociaż odczuwam delikatne zakłopotanie. Tekst to też przecież autokreacja, a nawet bywa że to bezczelna i w elegancki sposób zamaskowana ucieczka od siebie. Biorę to pod uwagę w swojej sprawie i trochę mnie to martwi. Poza tym ciężko panować nad słowem, myśli biegną szybciej rozgałęziając w wielu kierunkach, więc (jak mówią) obraz (rzeczywistość) wart jest więcej niż 1000 słów. Niestety ten, mój codzienny
@katka2017: Przyjaźń damsko-męska prawdopodobnie nie istnieje, nie ma dla niej miejsca w świecie kontaktów obu płci, jest zapewne hamowaną (wypieraną) miłością, lub układem pasożytniczym (ewentualnie może być miłości składową). Przyjaźń (braterstwo) to męska rzecz, żeby wytrwać w okopach rzeczywistości potrzebują wyższej i bezpośredniej idei, a poza tym zjednoczenia. Na wojnie skuteczniej działać razem i braterstwo im to ułatwia, stanowiąc gratyfikację za ich poniekąd przymusowe poświęcenie. Przyjaźń między kobietami to typowa
@Czokoladowy: Wiadomo, mieszkam w Polsce. Jeżeli w ogóle obserwuje życie społeczne to, nie ukrywam - pobieżnie i właściwie jestem na marginesie. Nawet użytkownicy tagu #przegryw, przy mnie, mieli by coś do powiedzenia z pierwszej ręki. Wstydzę się tego, ale na razie nie mam jak sytuacji zmienić.
Zgadzam się z tym, że nigdy dotąd tak skomplikowanych czasów nie było. Tradycyjne życie było więzieniem. Każdy rodził się w odziedziczonej celi, lepszej gorszej i z wytyczonym kierunkiem poruszania. Pokolenia żyły skromnie, a egzystencja wnuków i dziadków (poza wydarzeniami historycznymi) aż tak bardzo się nie różniła, przyjmowali co przyniósł (z urodzenia) los i bez refleksji się z nim godzili. Świat pradziadów przeważnie składał się z biednego miasteczka i zabobonnej prowincji, gdzie zabiegano "jak dziad i ojciec" o podstawowy byt. Podpisywano się krzyżykiem jeszcze w l. 40 XX w., a teraz wiedza jest na wyciągnięcie ręki (przynajmniej na razie) w Internecie (dzięki czemu wracamy do analfabetyzmu).
Osobiście nie wierzę w mit "dawnych dobrych czasów", które były w dużej mierze odmienne, nawet w XX wieku jeszcze hierarchiczne i mentalnie feudalne. Minione epoki, stawiały sztywne ramy, utrudniały wybory życiowe (wielu ich całkowicie pozbawiając), ale pewne z podstawowych ludzkich potrzeb wypełniały znakomicie, np. potrzebę przynależności, czy bycia potrzebnym, zdejmowały z grzbietu poczucie odpowiedzialności za swoje losy, konieczność wyboru. Łatwiej żyło się mężczyznom w otoczeniu zrozumiałych zasad i
Powoli kończę studia, właśnie dzisiaj wyprowadziłem się z akademika i tak smutno mi się zrobiło. Pożegnałem się ze współlokatorami, bo pewnie już nigdy więcej się nie zobaczymy i tak sobie uświadomiłem, że już nie mam właściwie nikogo poza rodzicami. Myśląc o tym podczas pakowania swoich rzeczy popłakałem się. Ehhhh... Stary chłop, a popłakał się jak mała dziewczynka. Śmiechu warte. Współlokatorzy byli jedynymi ludźmi, do których mogłem się odezwać, a teraz jestem zupełnie sam w czterech ścianach. Prawdopodobnie mam jakieś zaburzenia ze spektrum autyzmu, bo nie potrafię nawiązywać znajomości, poznawać ludzi ani tworzyć czy utrzymywać relacji.
@Eigerstand: Też tak przeszłam przez studia, nie mam fobii społ., lubię nawet porozmawiać, ale po 14 latach od tamtego momentu odległe wspomnienia tamtych zdawkowych kontaktów to jedyne co z osobistego życia mam. Zazdroszczę takim co urodzili się z korzystnym zestawem cech psych., to musi być wspaniałe - nie pełznąć przez życie.
Wiedzą dobrze marynarze Wagabundy z różnych stron Jak „Pod Wielorybem" w barze Skończył marnie Rojo John Rojo John był zawadiaka Więcej takich nie ma już
Wiecie że od dawna nie czuję co to znaczny być szczęśliwym. Z tą stagnacją jestem już zapanbrat. Czasem dosłownie cofam się wyobraźnia do dobrych, nie tak odległych chwil i ludzi, których już nie ma w moim życiu. Czasem przypominam siebie zabawne chwile z nimi i to jest moment kiedy się śmieje pod nosem. Potem się na tym łapie że śmieje się myśląc o ludziach których nie ma w moim życiu. Za chwilę
@ROCKNROLLLA: Ja w grudniu kończę 40, a ludzie to już wyblakłe wspomnienie, chociaż też mi się zdarzy uśmiechnąć i później spoglądam z dystansu na swoje żałosne ja. To już są inni ludzie, a ja mam 100 lat.
Wchodzę na Mirko, żeby się pośmiać, a tu w gorących historia kobiety, co umarł jej mąż, bo za późno został zdiagnozowy, biedne kitku bez ucha, pieseł, co umarł na raka. Teraz mi smutno. ( ͡°ʖ̯͡°) #zalesie #smutek
W tym roku skończę 24 lata. Moje życie jest bardzo samotne, mieszkam z rodzicami, ale praktycznie nie rozmawiamy. Tata pracuje na dwa etaty, a z mamą nie mamy o czym rozmawiać, czasem nie odezwie się do mnie nawet jednym słowem w ciągu całego dnia... Brakuje mi podstawkowych kontaktów międzyludzkich... Niby mam kilku znajomych, ale widujemy się rzadko, gdyż "nie mają czasu", jak już się spotkamy, to nasze spotkanie opiera się na piciu
@snvr: Może Ci się jeszcze coś trafi, warunki masz, młody jesteś, przebywasz wśród ludzi i pewnie jeszcze będziesz przebywał (zmieniał pracę itp.). Na wyleczenie z poczucia samotności nie ma remedium, jedynie chyba ciągłe inicjowanie kontaktu w nadziei poznania kogoś podobnego, niemniej z tym był problem już 20 lat temu, a obecnie się pogorszyło. Ja się nadal zastanawiam jak moje pokolenie (ur. ok. 1984) połączyło się w pary i rodziny? Zauważyłam
Może gdybym wiedział lub chociaż czuł, że warto zawalczyć to bym coś zrobił. Tylko ja nie widzę, żadnej iskierki nadziei. Tkwię w mroku i nie tyle nie mogę ujrzeć wyjścia, lecz jestem przekonany, iż go nie ma i muszę być uwięziony właśnie tu. Nie mam żadnej siły w sobie by się przeciwstawić temu wszystkiemu, a także samemu sobie.
Jestem korpoludkiem lvl ~40, stanowisko niemal najnizsze bo i malo skomplikowane rzeczy robie w excelach itp (wiec i kasa tez mala), w zasadzie dzieciaki przed studiami moglyby mnie zastapic. Jest to moja druga praca w zyciu na umowe o prace. Niemal kazdy dotychczasowy szef byl mlodszy ode mnie.
Czasami nachodzi mnie taka potrzeba aby zerknac na fejsbunia i wystalkowac dawnych kolegow i znajomych z czasow jeszcze podstawowki/liceum aby zobaczyc jak po takim czasie zmienili sie z wygladu, czym sie zajmuja i jak im sie zycie ulozylo. Realnie nie mam juz z nimi kontaktu bo to chyba dosc naturalne ze taki kontakt sie urywa i rzadko sie z kims trzymamy z tak odleglych
@mirko_anonim: Przecież nie zmarnowałeś czasu, mogło być lepiej, ale żyjesz i nie jesteś sam. Na pocieszenie dodam (w sumie to nikogo nie pocieszy, ale niech tam), że ja mam 39 l (1984r.). i nigdy nie pracowałam, nie miałam nikogo i nie mam się do kogo odezwać nawet. Nawet śmieciem bym się nie nazwała (śmieć jednak mógł być kiedyś czymś użytecznym), tylko obrzydliwą idiotką, mam pewne plany, ale nie liczę na
✨️ Obserwuj #mirkoanonim A co jeśli jesteśmy nieszczęśliwi jako dorośli bo po prostu nie mamy celu w życiu? Przez całe życie byliśmy prowadzeni za rączkę przez system. Rodzice dają w jakiś sposób bezpieczeństwo, dach nad głową, jedzenie, jakieś wsparcie finansowe, znamy system nagród i kar, stoją nad nami i mówią co robić. Potem jest szkoła, czyli systemowo dostajemy znajomych, wiemy jaki jest system oceniania, co robić żeby iść dalej i czego nie robić, wiem co przepisywać z tablicy, są kartkówki/sprawdziany i materiał z jakiego to będzie, potem kolejne etapy aż matura. Potem studia i podobnie. A potem? Dorosłość i nikt nad nami nie stoi i nie mówi co mamy robić. Nagle samemu trzeba sobie wszystko ogarnąć w tym partnerkę (jeśli nie ogarnąłeś na studiach). Nie wiadomo co za rok, co za 5 lat. Nawet nie wiemy jak się uczyć jako dorośli. Chodzimy tylko do tej pracy jak głupi. Sami musimy sobie życie zorganizować, czas wolny, swoje finanse, zdrowie, życie miłosne, znajomych. Nie mamy żadnej instrukcji jak żyć jako dorośli. Żyjemy bez celu, monotonnie.
@mirko_anonim: Dziecko ma inną psychikę, skoncentrowaną na sobie, uczy się na przyszłość, jest centrum mikroświata (przy normalnych układach). Dorosły realizuje zadania dla kogoś i buduje swoje ja dzięki pozytywnej odpowiedzi i we współpracy. Jeśli są zaburzenia, nie ma dla kogo, z kim, choroby, odrzucenie, wyuczona bezradność to rosną konflikty wew., czuć brak sensu, zniechęcenie.
Mama zmarła w czerwcu zeszłego roku, byłyśmy bardzo blisko no codziennie pisałyśmy na messanger no i czasami korci mnie żeby zajrzeć do naszej konwersacji ale kiedy to robię to ręce mi się trzęsą, serce bije mocno i robi mi się słabo :( boję się że przeczytam coś co spowoduje że się załamie #zalesie
Budda powiedział, że życie jest cierpieniem. Nie jestem buddystą, ale wiem, co miał na myśli, i ty też. Aby istnieć na tym świecie, musimy zmagać się z upokorzeniami, niespełnionymi marzeniami, smutkiem i stratą. - David Goggins, Can't Hurt Me: Master Your Mind and Defy the Odds
Czy hasło "życie jest cierpieniem" jest według was pesymistycznym poglądem na świat? Czy po prostu realistycznym? Czy szukanie piękna w cierpieniu jest lepszym wyborem niż szaleńcza pogoń za kompletnym szczęściem, która to wpycha nas tylko w ramiona #depresja ?
@L3gion: Istnieje zestaw potrzeb, których zrealizowanie daje podobno coś całościowego, można by to nazwać szczęściem. Wypełnienie części z nich stanowi fundament psychicznego dobrostanu i otwiera możliwości dalszego budowania, przy wersach "mitu założycielskiego" szczęścia. "Szukanie szczęści" w sumie to nasze gł. zajęcie od czasu gdy dorośniemy. Wiecznie obecny cel "wlecze" nas przez monotonne i niebezpieczne życie. Ta smycz bywa, że dusi, jednakże o takiej skłonności nie my zadecydowaliśmy i dlatego nie