Wszyscy wpadamy w coś co ja nazywam "pułapką życia". Zakorzenioną w genach pewność, że kiedyś będzie lepiej. Że przeprowadzisz się do innego miasta i poznasz prawdziwych przyjaciół, że zakochasz się i będziesz spełniony. J----e spełnienie i dopełnienie. Czymkolwiek są. Jak... puste słoje, które czekają na deszcz gówna. Spełnienie jest niemożliwe. Aż do samego końca i dopełnienia. Nie. Nic się nigdy nie kończy.