Wiesz, czemu wstawiłem do Twojej celi lustro? Żebyś mógł patrzeć na siebie każdego dnia. Na nowe blizny i rany. Na swoją twarz. Żebyś widział jak dzień po dniu drążę skałę twego zuchwalstwa, jak kruszę pancerz twej buty, jak łamię wręgi twego ducha. Żebyś w końcu spojrzał w nie któregoś ranka i krzyknął z przerażenia nie poznawszy nędznika odbitego w srebrnej tafli. Ten krzyk i następujący po nim płacz, kiedy