Tydzień temu na poboczu drogi w okolicy holenderskiej miejscowości Luttelgeest znaleziono wyglądającego na potrąconego wilka. Znalezisko było o tyle ciekawe, że w gęsto zaludnionej Holandii wilki nie występują od ponad 150 lat.

Mało brakowało, a zniknąłby z rodzimej natury, ale go uratowano. Może nawet za bardzo.

Wilk złapany w kłusownicze wnyki zginął od uduszenia się stalową linką. Nie wiadomo ile męczył się przed śmiercią.

Policzono wilki na Warmii i Mazurach. W dwóch tamtejszych puszczach, a także w przylegających do nich lasach, żyje 150 osobników. To oznacza, że drapieżniki czują się w regionie bardzo dobrze.

Liczba przekazów dotyczących wilkołaków czy też likantropów (od grec. lukos – wilk i anthropos – człowiek) i zasięg ich występowania jest zdumiewający. We Francji nazywano ich loup-gorou, w Niemczech währ-wölffe, we Włoszech lupo manaro...

Ot krótki rozczulający filmik

Wilki od zawsze były związane z ludźmi, budząc strach pomieszany z szacunkiem.

Kolejny, niesamowity film zrealizowany "ukrytym okiem" przez Bartka Pirgę z Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Ciąg dalszy obserwacji życia wilków. Młode rosną - penetrując z pozostałymi członkami grupy coraz dalsze części rozległego areału i spotykają nowych przyjaciół :)

Ciekawe co by było gdyby zbiegła się reszta watahy?

Usunięcie ze środowiska głównego drapieżnika prowadzi do zmian, że samo jego przywrócenie nie jest jednoznaczne z odzyskaniem wcześniejszych warunków środowiskowych. Dowodzi tego przykład Parku Yellowstone. Wilków nie było tam przez 70 lat. Wywołało to to negatywne efekty braku głównego drapieżnika

Naukowcy ustalili, jakie są genetyczne związki pomiędzy grupami wilków żyjących w różnych częściach Polski i na wschodzie Niemiec. Co ciekawe, wilki w zachodniej Polsce i wschodnich Niemczech okazały się pod względem genetycznym najbliższe wilkom z rozległych puszcz północno-wschodniej części kraju.