Zespół z Politechniki Wrocławskiej pod kierunkiem doktora Janusza Pętkowskiego wykazał, że peptydy zwijają się w stabilne struktury w stężonym kwasie siarkowym. Do ich rozkładu potrzebna jest woda, której w chmurach Wenus po prostu nie ma. Chemia życia może być szersza, niż zakładaliśmy.

Zespół z udziałem dr. Janusza Pętkowskiego z Politechniki Wrocławskiej zidentyfikował w chmurach Wenus nieznaną substancję, która niezwykle silnie pochłania światło ultrafioletowe. Naukowcy nie twierdzą, że to ślad życia, ale przyszłe misje kosmiczne mają zbadać jej naturę.

Mija ponad 40 lat od kiedy ostatni lądownik z radzieckiego programu Venera udanie wylądował na Wenus i dostarczył zdjęcia z jej skalistej powierzchni na której panują piekielne warunki. Od tego czasu już nigdy więcej nie ujrzeliśmy Wenus spod jej gęstej warstwy atmosfery (tekst po ang.)

Radziecki program Wenera był jednym z najbardziej wymagających w historii podboju kosmosu. Jak ZSRR radziło sobie z temperaturą 500C i zabójczym ciśnieniem Wenus? Historia awarii, utraconych połączeń, zdjęć powierzchni piekielnej planety i pierwszych nagrań dźwięku z obcego świata.

Naukowcy z ETH Zurich za pomocą symulacji 3D przeanalizowali gigantyczne rowy tektoniczne na Wenus, sięgające nawet 10 tys. km długości. Powstają one od 3 do 10 cm rocznie, co wskazuje, że wnętrze planety wciąż może być aktywne geologicznie. Wyniki opublikowano w Nature Geoscience.

Czerwiec 2026 będzie miesiącem krótkich, jasnych nocy, ale nie będzie nudny. Największy potencjał obserwacyjny mają: bardzo jasne spotkanie Wenus i Jowisza po zachodzie Słońca, sezon na obłoki srebrzyste NLC, młody Księżyc ustawiony przy planetach oraz kapryśne Czerwcowe Bootydy. Ten przewodnik jes

Okazuje się, że to, co dzieje się w atmosferze Wenus, ma fizyczny odpowiednik w zlewie kuchennym, kanale wodnym albo w rzece. Różnica polega po prostu na skali. Zamiast cienkiej warstwy wody mamy planetarny układ chmur z kwasu siarkowego, rozciągnięty na tysiące kilometrów.

Maj 2026 będzie jednym z tych miesięcy, w których warto częściej patrzeć w niebo. W kalendarzu są trzy zjawiska, które szczególnie dobrze nadają się na krótki przewodnik obserwacyjny: maksimum roju meteorów Eta Akwarydy, wieczorne spotkanie cienkiego Księżyca z Wenus oraz druga pełnia miesiąca, czyl

1967 roku, w należącym do NASA Centrum Badawczym Lewisa, inżynier Edward Willis zaproponował załogową misję orbitalną do Wenus, opartą o technologię napędową opartą o projekt Apollo i zaplanowaną na okres następujący zaraz po zakończeniu misji załogowych Apollo na Księżyc.

Sondy kosmiczne przelatujące w pobliżu Wenus nie raz i nie dwa dostrzegały krótkie, nieregularnie pojawiające się rozbły

Księżyc wcale nie miał być ostateczną granicą, jaką NASA postawiła sobie w eksploracji kosmosu. W latach '60 pojawiało się wiele ciekawych pomysłów na kolejne misje, z wykorzystaniem sprzętu i doświadczenia zgromadzonego w programach Gemini i Apollo. Jedną z takich idei był lot w okół Wenus.

Nie, Wenus nie jest późniejszą wersją Ziemi, a hipotezy, że kiedyś nadawała się do zamieszkania, nie mają nic wspólnego

Każdy zna tą piosenkę, ale czy teledysk?