Godnie i pięknie umrzeć, najlepiej z bronią w ręku na szańcach Ojczyzny – oto wzór idealnej śmierci. Polski szlachcic był uczony „trupiego rzemiosła” od małego.

Niewielka publikacja wydana przez Związek Szlachty Zagrodowej mówi nam dziś bardzo dużo o bogactwie życia społecznego w międzywojennej Polsce.

Rokosz, czyli zbrojne wystąpienie szlachty przeciwko królowi, był nawet jak na liberalne standardy szlacheckiej Rzeczypospolitej działaniem nielegalnym.

Dla historyka zajmującego się polską myślą polityczną wiek szesnasty należy do okresów szczególnych, bowiem Polacy piszący w tamtym czasie o kwestiach politycznych pozostawili po sobie nader obfity, i co najważniejsze wyjątkowo cenny dorobek doktrynalny.

Szlacheckie rodziny pielęgnowały Polską tradycję. Podwyższały poziom kultury. Poszerzały bogactwo Polski. Sprowadzały na teren kraju nieznane przyprawy, przepisy kulinarne, modę, wynalazki.Ta reprezentatywna warstwa społeczna została stłamszona i usunięta z Polski za sprawą ustroju komunistycznego.