Pierwsza - i nie będę jej długo omawiał - to reforma tego, co jest, na tzw. Biedronia. Czyli tę formę wykładania materiału, co teraz mamy, zastępujemy nowym, fajnym, przyjemnym przekazem materiału, dostosowujemy go do dziecięcego umysłu poprzez wprowadzanie angażujących i twórczych wyzwań w szkole. Rozgraniczamy na pewnym poziomie edukacji (np. szkoła średnia) materiał na taki, jaki sobie szkoła ustanowi. System nauczania oprócz nauk i dyscyplin podstawowych umożliwia również nabycie umiejętności przystosowujących do obecnego świata oprócz programowania w Javie (szanujmy się). Główny minus: edukacja dalej będzie państwowa, więc prędzej czy później zostanie to wypaczone.
Druga - będąca w mojej opinii rozsądnym konsensusem pomiędzy obecną rzeczywistością, a państwem minimum - państwowa edukacja przez 4-6 lat (jeszcze się zastanowię), a późniejsza będzie zupełnie sprywatyzowana. Nauka obejmowałaby m.in. pisanie, czytanie, podstawy obcego języka, przyrodę oraz podstawy matematyki, bez funkcji czy logarytmów, za to z dodawaniem, odejmowaniem, mnożeniem, dzieleniem oraz procentami. Dużymi plusami takiego rozwiązania jest brak szansy na ewentualny analfabetyzm czy możliwość zupełnie różnych form kształcenia na wyższych etapach w szkołach prywatnych.
Trzecia
#reformaedukacji #polityka
#szkola