W przypadku nurtu francuskiej prawicy zwanego „ruchem tożsamościowym”(mouvement idenitatire)1, mamy do czynienia z bardzo niekiedy daleko idącym powierzchownym podobieństwem do myśli A. G. Dugina, któremu to podobieństwu towarzyszą jednak fundamentalne różnice ideowe. Bliższe przyjrzenie się tym skomplikowanym współzależnościom może być zabiegiem o tyle pouczającym, że pozwoli dostrzec „postmodernistyczną” i pastiszową stylizację wywodów A. G. Dugina, który z powodzeniem dokonuje „odwojowania” dla tradycjonalizmu

Tradycyjna manifestacja nacjonalistów z okazji Święta Niepodległości Łotwy zgromadziła rekordową liczbę blisko 17 tysięcy uczestników. Tegoroczna demonstracja zorganizowana przez Zjednoczenie Narodowe „Wszystko dla Łotwy” odbyła się pod hasłem „Łotwa jest nasza”.

„Być narodowcem, to nie znaczy wcale uważać, że mój naród, jest na świecie czemś jedynie najlepszem i najwyższem; jest natomiast czymś najdroższem i najbliższem sercu. Stąd płynie szacunek narodowca dla idei narodowej każdego innego narodu, co różnym głupkom daje okazję do kiepskich dowcipów na temat międzynarodówki nacjonalistycznej. Ta „międzynarodówka” jest po prostu poczuciem wspólności pewnego typu psychicznego. Będąc narodowcem muszę szanować uczucia narodowe innych. Wiem, że rodzą się one z tych samych

Nacjonaliści polscy przechodzą od pełnych nienawiści słów do czynów. Zaatakowali fotoreportera "Wyborczej" podczas marszu ulicami Wrocławia na 11 listopada. Jak widać, nie wystarcza im już skandowanie "śmierć wrogom ojczyzny", grożenie byłej premier w stylu "zawiśniesz na sznurze" czy palenie kukieł.

Zaatakowali naszego fotoreportera, otoczyli, kopali i szarpali. Gdyby nie interwencja policji, to zapewne ciężko by pobili. Mimo że nie robił