„Lost In Translation”, 2003 r. Połowa tekstu powstała w trakcie oglądania, dwa ostatnie akapity po obejrzeniu całości. Po połowie stwierdzam, że to dość specyficzny film, nie ma żadnej konkretnej linii fabularnej, wygląda to bardziej jak vlog albo jak jakiś making-of innego filmu. To nadaje realizmu, dominuje chłodna kolorystyka, a Japonia jest przedstawiona jako jakieś depresyjne i wyalienowane miejsce, z którego chce się uciec. Bariera językowa, niezrozumiałe treści w telewizji, za niski prysznic itd. itp. Ta wizja jest jednak trochę przesadzona w tę nieatrakcyjną stronę. Za dużo się już vlogów naoglądałem, by stwierdzić, że tak nie jest, choć sam film też do najnowszych nie należy – sporo się od tamtego czasu zmieniło. Zresztą to nie miejsce geograficzne jako takie odrzuca parę bohaterów, a ludzie, na których trafiają bądź przy których trwają i to nie zawsze są Japończycy, ale wszyscy męczą ich sobą i to jest tutaj główny problem. Mam silne wrażenie, że reżyser czy tam scenarzysta nie znosi tego kraju. Mamy tu pełno takich na siłę nawciskanych scenek, by tylko utwierdzać widza jak bardzo irytujące jest to miejsce na Ziemi. Dość zmanipulowany obraz moim zdaniem. W ogóle to zaczyna się od tego, że oboje nie mogą spać. Inna strefa czasowa, no cóż. Ale to jest fundament ich irytacji i ukazane jest to w taki sposób, jakby sama Japonia była tutaj problemem – jakby to był kraj, w którym nie można się wyspać. No i skończyłem. Dość infantylny obraz ogólnie rzecz ujmując. Naiwna, prosta historyjka, zero kunsztu pod względem reżyserskim. Jakbym oglądał jakąś nudną relację vlogera beztalencia, w której męczy on widza swoimi dziecinnymi problemami. Mamy tu wizję Japonii z dość płytkiej, amerykańskiej perspektywy. Film o niczym tak naprawdę. Nie niosący za sobą żadnej wartości, jakby jego misją było ukazanie Kraju Kwitnącej Wiśni jako wyjątkowo wkurzającego miejsca. Jakby autor scenariusza, a jak się okazało – autorka, chciała nagrać jakiś diss na ten kraj, sęk w tym że zrobiła to w strasznie niedojrzały sposób, trochę żenujący momentami. Film był gorszy, niż się spodziewałem. Ani to ładny obrazek, ani dobry romans, ani dobry dramat, ani tym bardziej dobra komedia. To coś, w przypadku czego dziwi mnie, że może to być w czyimś mniemaniu pod jakimkolwiek względem dobry film. Jednym słowem – rozczarowanie. #film #japonia

2 plusy