Dokładnie 13 kwietnia 2029 roku oczy całego świata zwrócą się ku niebu w stronę zjawiska, które zdarza się raz na kilka tysięcy lat. Naukowcy spodziewają się, że grawitacja Ziemi możę wywołać na ciele niebieskim trzęsienia i odsłonić materiały ukryte pod jej powierzchnią.

Historycznego pomiaru dokonano za pomocą radiointerferometrii wielkobazowej, sieci radioteleskopów rozsianych po całej Ziemi, a obserwowanym układem był Cygnus X-1, odległy od Ziemi o około 7240 lat świetlnych. Autorzy badań przeanalizowali dane zebrane w ciągu 18 lat...

Parę dni temu wrzuciłem 40-minutowy materiał o fizyce czarnych dziur, tłumaczę tam krok po kroku geometrię czasoprzestrzeni, to, co tak naprawdę udowodnili Penrose i Hawking, co na to fizyka kwantowa i co tak naprawdę rozumiemy na ten moment, a czego jeszcze nie wiemy. Zapraszam.

Astronomowie potwierdzili istnienie niezwykle jasnego kwazara J1330-0905, którego obraz został podzielony przez soczewkowanie grawitacyjne na cztery punkty światła na niebie. Znajduje się w gwiazdozbiorze Panny i na przeglądowych zdjęciach nieba długo uchodził za zwykły bardzo jasny punkt...

29 Cygni b jest zbyt masywna, żeby być klasyczną planetą, ale jej skład chemiczny jednoznacznie wskazuje na planetarne pochodzenie przez akrecję. Webb pokazał, że obiekt wchłonął ogromne ilości metalicznych skał z dysku protoplanetarnego, zupełnie jak zwykła planeta.

Gdańsk, Gdynia i Sopot mogą zgarnąć kosmiczną nagrodę: centrum ESA ds. obserwacji Ziemi i analizy danych. Do końca maja

Po raz pierwszy możemy dokładnie śledzić, w jaki sposób materia ze Słońca przemieszcza się przez wewnętrzną koronę, gdzie powstaje pogoda kosmiczna. Wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie "The Astrophysical Journal Letters".

Po raz pierwszy udało się wyprodukować tlen nadający się do oddychania z księżycowego regolitu. Pozwoli to produkować powietrze i paliwo na miejscu, zamiast transportować je z Ziemi.

Ważna wiadomość dla wszystkich planujących przyszłość oraz na wizyty na NFZ. Koniec wszechświata przyjdzie znacznie szybciej! To efekt uwzględnienia promieniowania Hawkinga, które może powodować stopniowy rozpad nawet najbardziej trwałych obiektów kosmicznych.