#anonimowemirkowyznania
Z niebieskim poznaliśmy się w liceum, 8 lat temu. On kuc z matfiza, indywidualny tok nauki plus szeroki krąg zainteresowań, blanty, filozofia, mefedron, matma i hehe blanty. Starzy po uniwerku, biznesik, piesek, ogródek, wakacje. Ja biolchem, ułożone zahukane dziecko z dobrego biednego domu, mama z tatą wpadli w najlepszym dwudziestym roku życia, oboje pogubieni, zamotani między dorywkami, czuć było zawsze coś gęstego w powietrzu mimo dobrych min do złej gry. Z czasem matce poczęły puszczać hamulce, 4+ z fizyki przelewało czarę goryczy od pierwszego do pierwszego i ot, pobolał mnie czasem policzek. Zakompleksiona od podbazy, kiedy tylko skumałam, że jestem największa w klasie i nie umiem kręcić hulahopem.
Oboje z niebieskim byliśmy zieleni jak bory tucholskie, gdyż próby stykania się końcówkami wszelkie wcześniejsze, a było ich wcale prawie, na próbach się kończyły.
Fajnie było, nie #!$%@?ł o pogodzie, pokazał film Grześka Lipca, nauczył zbijać szkło i znał trudne słowa, jak imponderabilia. Ja pożyczyłam mu płyty Neurosis, opowiadałam o śmiesznych rasach gołębi, piekłam babeczki na gastro i robiłam loda po szkole.
Chryste, jacy my byliśmy zadurzeni. Całe tygodnie szwędania po ugorach, nieużytkach, lasach i zaroślach, całe szpule #!$%@? o niemieckich filozofach i amerykańskich kreskówkach, całe piątki przepalane w ciepłe wieczory, całe metry jego palców w każdym zakamarku mojego nowego ciała. Bo nie byłam już największa, byłam najpiękniejsza, z najmleczniejszą cerą, z najwęższą talią, najbardziej sterczącymi piersiami i najjaśniejszym błyskiem w oku. Nie potrzebowałam już przyjaciół, wszyscy byli przy nim bezbarwni.
A potem wyprowadziliśmy się z polski powiatowej do Jego Nowego Mieszkania w Dużym Mieście. Po wyjściu o godzinie 5 i powrocie po 21 zastawałam go najczęściej w towarzystwie sąsiada, który to powitał nas ongiś staropolskim "macie jakieś jaranie? Bo u mnie tylko kwasy i mdma w lodówce".
Z niebieskim poznaliśmy się w liceum, 8 lat temu. On kuc z matfiza, indywidualny tok nauki plus szeroki krąg zainteresowań, blanty, filozofia, mefedron, matma i hehe blanty. Starzy po uniwerku, biznesik, piesek, ogródek, wakacje. Ja biolchem, ułożone zahukane dziecko z dobrego biednego domu, mama z tatą wpadli w najlepszym dwudziestym roku życia, oboje pogubieni, zamotani między dorywkami, czuć było zawsze coś gęstego w powietrzu mimo dobrych min do złej gry. Z czasem matce poczęły puszczać hamulce, 4+ z fizyki przelewało czarę goryczy od pierwszego do pierwszego i ot, pobolał mnie czasem policzek. Zakompleksiona od podbazy, kiedy tylko skumałam, że jestem największa w klasie i nie umiem kręcić hulahopem.
Oboje z niebieskim byliśmy zieleni jak bory tucholskie, gdyż próby stykania się końcówkami wszelkie wcześniejsze, a było ich wcale prawie, na próbach się kończyły.
Fajnie było, nie #!$%@?ł o pogodzie, pokazał film Grześka Lipca, nauczył zbijać szkło i znał trudne słowa, jak imponderabilia. Ja pożyczyłam mu płyty Neurosis, opowiadałam o śmiesznych rasach gołębi, piekłam babeczki na gastro i robiłam loda po szkole.
Chryste, jacy my byliśmy zadurzeni. Całe tygodnie szwędania po ugorach, nieużytkach, lasach i zaroślach, całe szpule #!$%@? o niemieckich filozofach i amerykańskich kreskówkach, całe piątki przepalane w ciepłe wieczory, całe metry jego palców w każdym zakamarku mojego nowego ciała. Bo nie byłam już największa, byłam najpiękniejsza, z najmleczniejszą cerą, z najwęższą talią, najbardziej sterczącymi piersiami i najjaśniejszym błyskiem w oku. Nie potrzebowałam już przyjaciół, wszyscy byli przy nim bezbarwni.
A potem wyprowadziliśmy się z polski powiatowej do Jego Nowego Mieszkania w Dużym Mieście. Po wyjściu o godzinie 5 i powrocie po 21 zastawałam go najczęściej w towarzystwie sąsiada, który to powitał nas ongiś staropolskim "macie jakieś jaranie? Bo u mnie tylko kwasy i mdma w lodówce".
TLDR : Chciałabym odzyskać dawną znajomość, a nie wiem jak się do tego zabrać :(
W liceum miałam fajną ekipę, a w niej najlepszą kumpelę - na niej mi najbardziej zależy. Nawet już nie pamiętam, o co poszło, w każdym razie oni nadal trzymają się razem, a ja jestem z boku. Pod koniec szkoły i na początku studiów wdałam się w dość toksyczną relację z chłopakiem (wtedy jeszcze nie wiedziałam, ze to było złe). Przez niego stopniowo zaczęłam się oddalać się od znajomych, ucinałam kontakty, chociaż wtedy tego nie widziałam. Coś pożyczyłam, nie oddałam, nie odzywałam się. Oczywiście, ostatecznie decyzję podejmuje się samemu, ale z perspektywy czasu widzę, że po prostu byłam młoda, naiwna i dałam sobą manipulować. Zresztą, nie będę się usprawiedliwiać więcej, zawiniłam i tyle. Ostatni kontakt miałyśmy jakieś 4,5 roku temu, trochę dużo. Bardzo chciałabym odnowić kontakty ale nie wiem jak! Nie wyobrażam sobie, że nagle napiszę do kumpeli na fejsie : no hej, co tam? . Sama zresztą nie wiem czy odpisałabym na coś takiego, gdyby odezwała się do mnie osoba, która przed laty w dziwnych okolicznościach urwała kontakt. Druga opcja to napisanie coś w stylu : cześć, sorry, że odzywam się tak nagle z dupy po takim długim czasie. Chciałam o czymś pogadać, jak masz czas i chęć to się odezwij. . Ale to mi trochę zalatuje tym memem, że koleś pisze do typiary i ciągle za coś przeprasza, kojarzycie? I nikt chyba nie chce gadać z taką osobą. Ostatnią rzeczą, która przyszła mi do głowy, to napisać Hej. Pewnie się dziwisz, że tak nagle się odzywam. Myślę czasem o tym jak Cię kiedyś potraktowałam i przede wszystkim chciałam Cię przeprosić i naprawić co popsułam. Chciałabym spotkać się na żywo, bo zależy mi na odnowieniu naszej znajomości. Ale sama nie wiem, jest sens się tak uzewnętrzniać na początku? Po kilku latach milczenia? Nie chcę nikogo wystraszyć. Co robić?
#przyjazn #zwiazki #przyjaciele #znajomi
Kliknij