Najtrudniejsze w długiej chorobie jest to, że człowiek powoli żegna się z życiem, choć wcale nie przestał go pragnąć. Z każdym dniem świat staje się odrobinę bardziej odległy, a rzeczy, które kiedyś były zwyczajne, urastają do rangi marzeń. Smutno jest patrzeć, jak wszystko wokół trwa niezmiennie, podczas gdy własne jutro staje się coraz mniej pewne. #melancholiotyjedynaprzymnietrwasz #przemyslenia

sarnita














