Ubierał się na czarno. Nie była to czerń szczególnie imponująca, jaką nosili najlepsi skrytobójcy, ale poważna, trochę wytarta czerń człowieka, który rankiem nie chce marnować czasu na zastanawianie się, co włożyć. A trzeba by wstać naprawdę wcześnie, żeby być na nogach przed Patrycjuszem; rozsądniej byłoby w ogóle się nie kłaść.

- Wygląda... znajomo - stwierdził. - Gdzieś już widziałem coś takiego. Proszę... jesteś krasnoludem, prawda?

- To na pewno ten mój nos - burknął Cuddy. - On mnie zdradza.

Dumna maska tryumfującej cnoty może być niemal tak straszna, jak oblicze ujawnionej niegodziwości.

DZIEŃ DOBRY, odezwał się głos za jego plecami. Król odwrócił się.

- Witam - powiedział. - Ty pewnie jesteś...

ŚMIERĆ, wyjaśnił Śmierć. Król był wyraźnie zdziwiony.

- Zawsze sądziłem, że Śmierć przybywa jako ogromny trójgłowy skarbeusz.

- Dla silnych w wierze nie ma rzeczy niemożliwych - odparł Vorbis.

-To spróbuj zapalić zapałkę o galaretę.

Powinno istnieć słowo określające mikroskopijną iskierkę nadziei, którą człowiek boi się dostrzec w lęku, że samo spojrzenie ją zgasi, jak przy próbie obejrzenia fotonu. Może tylko czekać przy niej, patrzeć obok niej, patrzeć poza nią, aż stanie się dość mocna, by zaistnieć realnie.

NIGDY NIE BYŁEM PEWIEN, CO JEST DOBRE, A CO ZŁE, odparł Bill Brama. NIE JESTEM NAWET PEWIEN, CZY ISTNIEJE TAKIE COŚ JAK DOBRO. ALBO ZŁO. TO TYLKO MIEJSCA, GDZIE SIĘ STOI.

Przypuszczam, że kiedy już rozważy się wszystko należycie, każdy z nas okazuje się czyimś psem.

Logika to wspaniała rzecz, ale nie zawsze przewyższa prawdziwe myślenie.