Aleksander Łukaszenka ogłosił zwolnienie więźniów politycznych. W Polsce powróci więc rytualne pytanie o odwilż z Białorusią. Myślę jednak, że ograniczy się ono do sfery publicystycznej...

Rząd Platformy Obywatelskiej pamięta jeszcze wizytę ministra Radosława Sikorskiego z szefem niemieckiej dyplomacji Guido Westerwelle w Mińsku. Wkrótce po niej nadeszła epoka lodowcowa w relacjach z naszym sąsiadem, a Łukaszenka wprost oskarżał służby Polski i Niemiec o prowokowanie zamachu stanu. Trudno wyobrazić sobie zatem w tym kontekście by dotknięty tymi doświadczeniami rząd i to w okresie przedwyborczym cokolwiek inicjował na kierunku białoruskim... Gdyby natomiast wybory wygrał -co jest mało prawdopodobne- to najprawdopodobniej scedowałby normalizację relacji z Białorusią na UE. Korespondowałoby to bowiem z dwoma narracjami PO: "bez Unii nic nie możemy", "trzeba zaangażować UE na wschodzie, bo inaczej w jej miejsce wejdzie koncert mocarstw". Pozatym obecny rząd znajduje się w kryzysie koncepcyjnym -co widać na przykładzie ukraińskim- i trudno od niego oczekiwać by po strategii Sikorskiego (nasze ustępstwa za ustępstwa reżimu) mógł wymyślić jakąś innowacyjną strategię polityczną.

Ewentualny rząd Prawa i Sprawiedliwości zbyt zajęty będzie natomiast debatowaniem o Międzymorzu by zwrócić uwagę na Białoruś. Powie ktoś, że to za jego rządów wypracowano takie inicjatywy jak Biełsat i program im. Kalinowskiego. Zgoda! Tyle tylko, że były to projekty długiego trwania - obliczone na tworzenie społeczeństwa obywatelskiego i konfrontacyjne wobec Łukaszenki. Tu zaś mówimy o przypadku (a być może konieczności w kontekście wojny na Ukrainie) wspólpracy z dyktatorem. Trudno mi sobie wyobrazić rząd PiS w tej roli. Zdolna do takiego ruchu była raczej PO promująca się jako "pragmatyczna", chcąca za pomocą resetu z Rosją i Białorusią odróżnić się od polityki zagranicznej PIS. Notabene prezes Jarosław Kaczyński mocno krytykował strategię MSZ pod wodzą Radosława Sikorskiego w kontekście polityki prowadzonej wobec Mińska.

Podsumowując: podebatujemy o odwilży z Białorusią w mediach społecznościowych, w gazetach, ale w tej kwestii nie zmieni się nic. Pozostanie ona "czarną dziurą" polskiej polityki wschodniej. Szkoda!