#anonimowemirkowyznania Hej Mirki, może mi ktoś powiedzieć co jest ze mną nie tak? Mam 28 lat, byłem do tej pory w 4 związkach, za każdym razem moje partnerki miały poważne problemy psychiczne. Pierwsza była z domu dziecka, bardzo potrzebowała "opiekuna", no widać, że brakowało jej bardzo mężczyzny (ojca). Domagała się mega dużo atencji i była zajebiście zazdrosna. Kolejna miała raka tarczycy w dzieciństwie, odbiło to na niej ogromne piętno. Bardzo się wszystkiego bała, szczególnie na punkcie zdrowotnym. Ciągle znajdowała jakieś "rakotwórcze" pieprzyki (które po biopsji/obejrzeniu przez lekarza okazywały się ofc niczym groźnym), guzki itd. Następna była tak zajebiście nieśmiała, że nie była w stanie przez pierwsze 2 spotkania na mnie spojrzeć (poznaliśmy się przez neta). Czerwieniła się, nie miała praktycznie znajomych, coś jak mityczna szara myszka, tylko no mega wycofana. Jak się po paru miesiącach okazało, w domu była przemoc. Ojciec bił matkę, czasem ją i brata (gdy byli dziećmi). Matka zamiast to zgłaszać, to tak sobie z tym żyła. O dziwo 0 innej patologii, jej ojciec dobrze zarabiał, matka to samo. Do dziś żyją razem, przy czym ojciec się już "uspokoił" a owa dziewczyna mówi, że mu wybaczyła. No i ostatnia, molestowana przez ojca, przez co bardzo boi się kontaktów fizycznych. W łóżku jest typową kłodą, chociaż kompletnie mi to nie przeszkadzało. Często płacze tuż po. Mówi, że to przez to, że nie umie odczuwać z tego przyjemności, strach ją blokuje. Uważam się ogólnie za osobę pełną empatii i potrafiącą zrozumieć każdego, więc każdej z nich w jakiś sposób pomogłem lub starałem się pomóc. Zmierzam do tego, że w jakiś sposób szukam takich dziewczyn, odpowiada mi taka relacja. Zauważyłem, że np. gdy znajomi poznawali moje dziewczyny, to nie potrafili się jakoś z nimi dogadać. Ja z kolei nie miałem z tym problemu. W drugą stronę to samo, część z tych dziewczyn miała znajomych z grup wsparcia itd. i z nimi też się dogadywałem. Ja sam mam ojca i matkę, żyło nam się zawsze dobrze i super się dogadujemy. W skrócie: zero jakichkolwiek problemów psychicznych, brak nałogów i szczęśliwe dzieciństwo. Mam w miarę dostatnie życie, cieszę się ogólnie dobrym zdrowiem i całkiem dobrze wyglądam. Czemu więc jakby "wyczuwam" takie osoby (bo o tych problemach dowiaduje się najczęściej w po kilku miesiącach relacji) i dosłownie do nich lgnę? :/ Jest mi czasem aż głupio z tego powodu, bo mój mózg jakby "upiększa" obraz tej osoby, gdy dowiaduję się o jej problemach. #psychologia #zwiazki #logikarozowychpaskow #logikaniebieskichpaskow
PonadgabarytowyDegenerat: Jestes z charakteru typowym "nice guyem" stad ciagna do ciebie tego typu różowe szukające wsparcia itp dla normiczek jesteś za nudny i za dobry. Anyway zastanów się nad tym bo branie ślubu z takimi różowymi jak twoje byłe to jakby stanąć nad przepaścią i zrobić krok do przodu
@AnonimoweMirkoWyznania masz problem ze sobą. Nie potrafisz dobrać właściwie partnerki, takie znajdujesz na jakie zasługujesz. Popracuj nad sobą, a w szczególności jak ktoś już wspomniał nad byciem tym "nice guyem". Sukcesu w związkach ani w życiu w taki sposób nie osiągniesz.
@AnonimoweMirkoWyznania: moim zdaniem przesadzasz w przypadku 3 i 4. Takie problemy to ma większość osób, tylko się z nimi nie obnosi. Mogę powiedzieć, ze wszyscy moim znajomi byliby wg Ciebie zaburzeni psychicznie, ale jak ktos funkcjonuje normalnie, nie zawala spraw finansowo urzędowych, między wami jest w porządku to właściwie jaki problem ? Nieśmiałość to nie jest choroba, tak samo fakt że ktoś miał przemoc w domu nie musi nikogo skreślać.
ZrzędliwaKapucynka: Miałem kumpla, u którego podejrzewam osobowość narcystyczną (podejrzewam, bo oczywiście nie był u specjalisty). Szukał lasek z problemami, by im rzekomo pomagać. Dzisiaj się tego człowieka boję. Co ciekawe, sam byłem takim typem z problemami jak twoje wybranki, gdy zaczęliśmy się kumplować, a jego wybranka miała duże przeżycia w swoim życiu.
Myślę, że ciężko spotkać w Twoim wieku osoby, które nie miały czegoś nie tak w dzieciństwie. Ale moim zdaniem przeszłość nie ma nic do rzeczy, jeśli dana osoba normalnie sobie żyje, jest w miarę ogarnięta i nie tłumaczy sobie wszystkiego "trudnym dzieciństwem". Nawet jeśli ktoś ma ze sobą problemy, ale stara je naprawiać (np poprzez terapię) i jest ich swiadomy, to nie znaczy, ze od razu nie nadaje się do tego, by
Hej Mirki,
może mi ktoś powiedzieć co jest ze mną nie tak? Mam 28 lat, byłem do tej pory w 4 związkach, za każdym razem moje partnerki miały poważne problemy psychiczne.
Pierwsza była z domu dziecka, bardzo potrzebowała "opiekuna", no widać, że brakowało jej bardzo mężczyzny (ojca). Domagała się mega dużo atencji i była zajebiście zazdrosna.
Kolejna miała raka tarczycy w dzieciństwie, odbiło to na niej ogromne piętno. Bardzo się wszystkiego bała, szczególnie na punkcie zdrowotnym. Ciągle znajdowała jakieś "rakotwórcze" pieprzyki (które po biopsji/obejrzeniu przez lekarza okazywały się ofc niczym groźnym), guzki itd.
Następna była tak zajebiście nieśmiała, że nie była w stanie przez pierwsze 2 spotkania na mnie spojrzeć (poznaliśmy się przez neta). Czerwieniła się, nie miała praktycznie znajomych, coś jak mityczna szara myszka, tylko no mega wycofana. Jak się po paru miesiącach okazało, w domu była przemoc. Ojciec bił matkę, czasem ją i brata (gdy byli dziećmi). Matka zamiast to zgłaszać, to tak sobie z tym żyła. O dziwo 0 innej patologii, jej ojciec dobrze zarabiał, matka to samo. Do dziś żyją razem, przy czym ojciec się już "uspokoił" a owa dziewczyna mówi, że mu wybaczyła.
No i ostatnia, molestowana przez ojca, przez co bardzo boi się kontaktów fizycznych. W łóżku jest typową kłodą, chociaż kompletnie mi to nie przeszkadzało. Często płacze tuż po. Mówi, że to przez to, że nie umie odczuwać z tego przyjemności, strach ją blokuje.
Uważam się ogólnie za osobę pełną empatii i potrafiącą zrozumieć każdego, więc każdej z nich w jakiś sposób pomogłem lub starałem się pomóc.
Zmierzam do tego, że w jakiś sposób szukam takich dziewczyn, odpowiada mi taka relacja. Zauważyłem, że np. gdy znajomi poznawali moje dziewczyny, to nie potrafili się jakoś z nimi dogadać. Ja z kolei nie miałem z tym problemu. W drugą stronę to samo, część z tych dziewczyn miała znajomych z grup wsparcia itd. i z nimi też się dogadywałem.
Ja sam mam ojca i matkę, żyło nam się zawsze dobrze i super się dogadujemy. W skrócie: zero jakichkolwiek problemów psychicznych, brak nałogów i szczęśliwe dzieciństwo. Mam w miarę dostatnie życie, cieszę się ogólnie dobrym zdrowiem i całkiem dobrze wyglądam.
Czemu więc jakby "wyczuwam" takie osoby (bo o tych problemach dowiaduje się najczęściej w po kilku miesiącach relacji) i dosłownie do nich lgnę? :/ Jest mi czasem aż głupio z tego powodu, bo mój mózg jakby "upiększa" obraz tej osoby, gdy dowiaduję się o jej problemach.
#psychologia #zwiazki #logikarozowychpaskow #logikaniebieskichpaskow
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Kliknij tutaj, aby wysłać OPowi anonimową wiadomość prywatną
ID: #61c48919ddfc93000ae0dded
Post dodany za pomocą skryptu AnonimoweMirkoWyznania ( https://mirkowyznania.eu ) Zaakceptował: Eugeniusz_Zua
Przekaż darowiznę
Zaakceptował: Eugeniusz_Zua
Komentarz usunięty przez autora
Bardzo możliwe że po prostu wyczuwasz osoby które są trochę inne, smutne, i odzywa się twój męski instynkt opiekuńczości, to normalne.
Zaakceptował: Eugeniusz_Zua
Zaakceptował: Eugeniusz_Zua
"No more mr nice guy" koniecznie musisz przeczytać. Jesteś przykładem wyjętym z tej książki - dosłownie wszystko się zgadza.