„Z Bożej Łaski, My Mikołaj, Cesarz i Samodzierżca Wszechrosyjski, Moskiewski, Kijowski, Włodzimierski, Nowogrodzki; Car Kazański, Car Astrachański, Car Polski, Car Syberyjski, Car Chersonezu Taurydzkiego, Pan Pskowski, i Wielki Książę Smoleński, Litewski, Wołyński, Podolski i Fiński; Książę Estoński, Inflancki, Kurlandzki i Semigalski, Żmudzki, Białostocki, Karelski, Twerski, Jugorski, Permski, Wiacki, Bołgarski i innych; Suweren i Wielki Książę Niżnonowogrodzki, Czernihowski, Riazański, Połocki, Rostowski, Jarosławski, Biełozierski, Udorski, Obdorski, Kondyjski, Witebski, Mścisławski,

Styl Muchy – „le style Mucha” – powstawał na drodze ewolucji z tworzonych na zlecenie ilustracji do książek, kalendarzy, różnych czasopism. Okres między 1893 a 1903 rokiem to czas, kiedy powstały najważniejsze dzieła artysty.

Sam Mucha opierał się (choć nie do końca mu się to udało) wpływom różnych stylów – Art Nouveau czy symbolizmowi. Uparcie twierdził, że jego prace opierają się na tradycyjnej sztuce jego ojczyzny – Czech. Cechami charakterystycznymi

Łempicka, niewielki obraz na deseczce (35 x 27 cm) wykonała w 1929 roku, jako okładkę do magazynu Die Dame. I chociaż artystka nigdy nie posiadała zielonego bugatti i jeździła żółtym Renault, nic nie przeszkodziło jej w uwiecznieniu siebie w lepszej, bardziej „ekskluzywnej” scenerii. Właśnie taka była Łempicka: kontrowersyjna, świadomie kreująca swój wizerunek, wspomagającą się niejednokrotnie kłamstewkami i opowiastkami, które choć nieprawdziwe, sukcesywnie budowały wokół niej otoczkę tajemnicy