@tomeczek: Vesper to rozpompował o niemal 400 stron??? Teraz już wiem skąd te zarzuty.

@tomeczek:
Chyba cała trylogia to są najgrubsze posiadane przeze mnie "Prószyńskie". Czekają na przeczytanie "kiedyś tam".
Edit: skoro vesper ma 1047 stron przy 676 Pruszyńskiego to znaczy że mnożą ilość stron z mnożnikiem 1,55 xD

@wacek_1984: tu nie chodzi o jakąś mityczna inność. Cywilizacje monokulturowe się zawsze rozrastały, multikulti jest tego przeciwieństwem. Dziś, w technokratyczny wręcz społeczeństwie, nie potrzebujemy neandertalczyków, którzy mają w głowie tylko ruchanie i bicie się o stado. IQ na poziomie 80 to też wartość ujemna dla naszego, rozwiniętego społeczeństwa.
W dodatku, oni nawet pracować nie mają ochoty. Wywalić wszystkich w p---u, postawić tam fabryki i niech zapieprzaja za parę najkow miesięcznie.

@moll: to sprawdzę.

@BBxx: niestety dla mnie ta książka to flop, a miałem co do niej duże oczekiwania.

@kluha666: poziom książek jest różny i czeka cię parę słabych tytułów, ale uniwersum jest super.

@kluha666 @tony
Polecam https://www.heresyomnibus.com/ jako bardzo dobry poradnik co i w jakiej kolejności czytać

@Balcar: @MuszeZalozycKontoByFiltrowacGowno Są dwie książki z czasów szkoły, które zostały ze mną na zawsze. To Dżuma i Jądro ciemności.
Uwielbiam.

@michu_13: bingo ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@moja-walka: dzięki, kupuję! Przez platformę ( ͡° ͜ʖ ͡°)

możesz uzasadnić

@MatteoCommerciante: podłubałem trochę i faktycznie wypowiadał się na konferencji BRICS+, tu symetryzuje o wojnie rosyjsko-ukraińskiej, chociaż też wyraźnie mówi, że r0sja napadła a ukraina jest ofiarą napaści. Książka wyżej jest naprawdę wartościową analizą zupełnie poza kontekstem wojny.

@Chmuradin: Właśnie czytam, mam wydanie z jakimś nowym tłumaczeniem.

@moll: Dziękuję za to co robisz! Czytasz, abyśmy mi nie musieli :D A trzeba przyznać że tytuł chwytliwy.

@ja_nie_lubie:

akurat Chłopki też czytałem ( ͡° ͜ʖ ͡°)

I jak się czujesz będąc potomkiem męskich oprawców?

@Owieczka997: Juz wiesz czemu za 13 a inne droższe ( ͡° ͜ʖ ͡°)

@qdlatyxes: Ale to chyba jest już taki styl Ishiguro. Pogodzenie z losem, poczucie utraty. I melancholia za utraconymi szansami, a pomimo wszystko dalsza podróż tą samą ścieżką, mimo, że wielokrotnie można było z niej zboczyć ku szczęściu.
Tak samo było w Niepocieszonym i w Okruchach Dnia. Inne tło, inne historie, ale te same problemy.