W stereoskopowym rigu zgodny timecode pomaga dopasować pliki, ale nie gwarantuje jednoczesnej ekspozycji obu sensorów. Wyjaśniamy, jak rozdzielić organizację materiału, synchronizację obrazu i zgodność konfiguracji kamer.

W kinie polaryzacyjnym dwa widoki stereopary mogą zajmować ten sam ekran, ponieważ różnią się stanem polaryzacji światła. Odpowiednie filtry w okularach kierują każdy z nich do właściwego oka. Wyjaśniamy cały tor optyczny od projektora po widza.

Historia lentikularnego programu firmy Toppan pokazuje, jak na początku lat 60. druk stereoskopowy przeszedł od pojedynczego projektu handlowego do wielu nośników reklamowych i wydawniczych, a marka Top Stereo zaczęła być prezentowana również odbiorcom zagranicznym.

H.C. White Company zakończyła działalność w 1915 roku, lecz jej obrazy pozostały w obiegu dzięki Keystone View Company. Literowe oznaczenia późniejszych wydań pomagają dziś odtworzyć pochodzenie stereografów i odróżnić historię fotografii od historii konkretnej karty.

Jasny ekran LCD może posłużyć jako proste źródło światła spolaryzowanego liniowo. Obracając przed nim badaną folię, można odnaleźć położenia maksymalnej transmisji i największego wygaszenia, a następnie określić orientację osi filtra względem polaryzacji konkretnego wyświetlacza.

Poprzedni wpis o sali kominkowej dawnej Fabryki Drutu Hegenscheidta w Gliwicach, nie szczególnie kogoś tutaj zainteresowały. Ale robimy swoje. Może kiedyś trafimy na kogoś, kogo zainteresuje zakończony skan dawnej siedziby dyrekcji.

Kinowy sukces Avatara pomógł przenieść stereoskopię do salonów, a optymistyczne prognozy zapowiadały szybki wzrost rynku. Kilka lat później producenci promowali już przede wszystkim 4K i HDR. Historia telewizorów 3D pokazuje, jak łatwo pomylić obecność funkcji, liczbę dostaw i prognozy z...

FinePix REAL 3D W1 rejestrował dwa obrazy za pomocą osobnych obiektywów i sensorów, a następnie pokazywał efekt na ekranie 3D bez okularów. Jego konstrukcja dobrze wyjaśnia różnicę między fotografią stereoskopową a programową symulacją głębi.

W stereomakrofotografii trzeba jednocześnie opanować paralaksę i bardzo małą głębię ostrości. Praktycznym rozwiązaniem dla nieruchomych obiektów jest wykonanie dwóch osobnych stacków ostrości z punktów widzenia rozdzielonych niewielką bazą.

Anaglif nie pojawił się od razu w postaci czerwono-cyjanowego obrazu i papierowych okularów. Jego rozwój obejmował co najmniej trzy odrębne etapy: eksperymenty z barwnym rozdzielaniem widoków, projekcję dla publiczności oraz praktyczną metodę druku nakładanego.

Znaczki wyborcze, brelok i miniaturowa reklama pokazują, że lentikularne wyroby Vari-Vue były nie tylko optyczną ciekawostką, lecz także nośnikami krótkich komunikatów.

Keystone 600 Set łączył 600 stereografów, materiały projekcyjne i przewodnik nauczyciela. Był nie tylko zbiorem obrazów, lecz rozbudowanym środowiskiem edukacji wizualnej.

Do wykonania własnego obrazu 3D wystarczą proste okulary z filtrami, dwa ujęcia nieruchomej sceny i edytor pozwalający łączyć kanały RGB. Pokazujemy cały proces oraz sposoby rozpoznawania najczęstszych problemów.

Ikoną dawnego kina 3D stały się czerwono-niebieskie okulary. Tymczasem podczas boomu z lat 19521955 ważne filmy wyświetlano za pomocą dwóch projektorów i polaryzacji, która pozwalała zachować pełną barwę obrazu.

Wprowadzony do sprzedaży w 1947 roku Stereo Realist był czymś więcej niż aparatem z dwoma obiektywami. Format 5P, przeglądarki, projektory i narzędzia do oprawiania slajdów tworzyły spójny system domowej fotografii stereoskopowej.

Zwiększona baza stereoskopowa ujawnia głębię odległych krajobrazów, ale może też zmienić odczuwaną skalę sceny. Wyjaśniamy, skąd bierze się ten efekt i jak świadomie wykorzystać go w fotografii stereo.

Klasyczna stereoskopia dostarcza obserwatorowi przygotowane widoki, natomiast holografia zapisuje informację potrzebną do rekonstrukcji fali świetlnej. Wyjaśniamy rolę fazy, interferencji, dyfrakcji i paralaksy.

2234 pojedyncze siatki geometryczne oraz 3432 nazwane elementy, oparte na anatomicznym modelu referencyjnym dorosłego mężczyzny. Model ten nie uwzględnia wszystkich struktur ani wariantów anatomicznych występujących u ludzi.

Wkładki Xograph opublikowane w 1964 roku przez magazyn Look pokazały, że obraz lentikularny można włączyć w rytm produkcji masowej prasy. O powodzeniu przedsięwzięcia decydowały nie tylko optyka i druk, lecz także oprawa, harmonogram oraz skala liczona w milionach egzemplarzy.

Historia firmy założonej przez Elmera i Berta Underwoodów pokazuje, jak sprzedaż od drzwi do drzwi połączono z własnym zapleczem fotograficznym, drukiem i międzynarodową dystrybucją stereografii.