Disney Immersive Cinema by ILM ma zachować film w pierwotnej postaci, a wybrane momenty rozszerzać na otoczenie widza. To interesująca hybryda kina ekranowego i VR, której nie należy mylić z pełnym filmem 180 lub 360.

Pełnokolorowy wyświetlacz light-field opisany w Nature wykorzystuje polaryzacyjnie przełączaną metasoczewkę lentikularną. Demonstracja łączy tryby 2D i 3D, pole widzenia 100 oraz profil optyczny o grubości 1,2 mm, ale nie jest jeszcze zapowiedzią produktu konsumenckiego.

Australijski projekt Mobile 3D Artefact Digitisation Lab łączy mobilność, robotykę, osiem aparatów i rejestrację dźwięku 3D. Wyjaśniamy, co już potwierdzono, a co pozostaje celem rozwijanej infrastruktury.

Efekt Pulfricha nie wymaga dwóch kamer ani dwóch zapisanych perspektyw. Wrażenie głębi powstaje, gdy przyciemnienie obrazu dla jednego oka opóźnia jego przetwarzanie, a obserwowany obiekt porusza się poziomo.

Zanim komputer mógł automatycznie przeplatać widoki, fotografię lentikularną wykonywano za pomocą precyzyjnie zsynchronizowanych ruchów aparatu, filmu i rastra. Metoda bezpośrednia zamieniała optyczny interlacing w zadanie mechaniczne.

Stereografie Williama Englanda, wydawane przez London Stereoscopic and Photographic Company, tworzyły rozległy wizualny zapis londyńskiej wystawy: od jej nawy i pawilonów narodowych po maszyny, rzeźby oraz wyroby artystyczne. Zachowane karty pokazują, że fotografia stereoskopowa była...

Dwukadrowy flip jest dobrym punktem wyjścia do druku lentikularnego, ale wymaga czegoś więcej niż połączenia dwóch ilustracji. Kluczowe są zgodne kadry, znajomość LPI soczewki, precyzyjna interlacja oraz fizyczna próba przed wykonaniem nakładu.

Prototyp z panelem MiniLED i radialną barierą paralaksy przypomina, że idea autostereoskopowej sali kinowej ma historię sięgającą 1941 roku. Co rzeczywiście wiadomo o jej współczesnej odsłonie?

System Super-Stable 3D połączył dynamiczną barierę paralaksy ze śledzeniem twarzy, podczerwienią i predykcją ruchu. Dzięki temu obraz przestrzenny przestał wymagać równie sztywnego położenia użytkownika względem ekranu.

W stereoskopowym rigu zgodny timecode pomaga dopasować pliki, ale nie gwarantuje jednoczesnej ekspozycji obu sensorów. Wyjaśniamy, jak rozdzielić organizację materiału, synchronizację obrazu i zgodność konfiguracji kamer.

W kinie polaryzacyjnym dwa widoki stereopary mogą zajmować ten sam ekran, ponieważ różnią się stanem polaryzacji światła. Odpowiednie filtry w okularach kierują każdy z nich do właściwego oka. Wyjaśniamy cały tor optyczny od projektora po widza.

Historia lentikularnego programu firmy Toppan pokazuje, jak na początku lat 60. druk stereoskopowy przeszedł od pojedynczego projektu handlowego do wielu nośników reklamowych i wydawniczych, a marka Top Stereo zaczęła być prezentowana również odbiorcom zagranicznym.

H.C. White Company zakończyła działalność w 1915 roku, lecz jej obrazy pozostały w obiegu dzięki Keystone View Company. Literowe oznaczenia późniejszych wydań pomagają dziś odtworzyć pochodzenie stereografów i odróżnić historię fotografii od historii konkretnej karty.

Jasny ekran LCD może posłużyć jako proste źródło światła spolaryzowanego liniowo. Obracając przed nim badaną folię, można odnaleźć położenia maksymalnej transmisji i największego wygaszenia, a następnie określić orientację osi filtra względem polaryzacji konkretnego wyświetlacza.

Poprzedni wpis o sali kominkowej dawnej Fabryki Drutu Hegenscheidta w Gliwicach, nie szczególnie kogoś tutaj zainteresowały. Ale robimy swoje. Może kiedyś trafimy na kogoś, kogo zainteresuje zakończony skan dawnej siedziby dyrekcji.

Kinowy sukces Avatara pomógł przenieść stereoskopię do salonów, a optymistyczne prognozy zapowiadały szybki wzrost rynku. Kilka lat później producenci promowali już przede wszystkim 4K i HDR. Historia telewizorów 3D pokazuje, jak łatwo pomylić obecność funkcji, liczbę dostaw i prognozy z...

FinePix REAL 3D W1 rejestrował dwa obrazy za pomocą osobnych obiektywów i sensorów, a następnie pokazywał efekt na ekranie 3D bez okularów. Jego konstrukcja dobrze wyjaśnia różnicę między fotografią stereoskopową a programową symulacją głębi.

W stereomakrofotografii trzeba jednocześnie opanować paralaksę i bardzo małą głębię ostrości. Praktycznym rozwiązaniem dla nieruchomych obiektów jest wykonanie dwóch osobnych stacków ostrości z punktów widzenia rozdzielonych niewielką bazą.