Nie no, nie aż tak...

Jak boga kocham, zaraz do lasu uciekne. Sam!

Miałem rok temu takie marzenie, pokazać że się da i być może zainspirować tym tych, którzy sami tej pomocy potrzebują. Próbowałem, ale legło w gruzach. Chyba fundament był po prostu gówniany.

Potrafię odróżnić szum od rzeczy istotnych, a świat jest zbyt piękny, by mi tak po prostu uciekał przez palce.

Na wszystko przyjdzie czas. Powolutku wracam do życia.

Nienawidzę tego internetu. Za c--j się w nim prawdy nie dowiesz.

Mój ojciec miał takie powiedzenie: jedz, bo w domu nie masz

Back to reality, oops there goes gravity.
;)

Dziś pierwsze bieganie po dłuższej przerwie. Po jakim czasie tętno się ustabilizuje na takich dystansach i w takim tempie?
#bieganie

aż szkoda, że nie spotykam się z zajętymi dziewczynami ¯\(ツ)/¯ . Trudno, tak bywa. Nic nie jest warte rozwalania komuś planów, a nie będę udawał że będę potrafił się z nią tylko przyjaźnić. Wolę żyć sam ze sobą w zgodzie.

To blaaask

Boże, ratuj...

Puszczam w świat bo chce się pochwalić, że coraz lepsze mi te utwory wychodzą. Zapalmy znicz za wszystkich którzy odeszli.

https://jumpshare.com/share/dS359TNI4apSU1ZQXhpg

#tworczoscwlasna

Wyobraźnia jest fajna, ale z umiarem i pod kontrolą, a nie kiedy po załamaniu psychicznym, staje się patologiczną formą ucieczki od rzeczywistości.
#gownowpis

Szkoda że nie da się wyczyścić pamięci, tak by zapomnieć o tych wszystkich chwilach kiedy robiło się z siebie totalnego pajaca a później wiło z cringu. A skoro się nie da, to trzeba się odciąć od wszystkiego co będzie o tym przypominać.

Bez jakiejś inspiracji w głowie, nie potrafię funkcjonować. A ta, mimo że bywa nieznośna, to i tak ciesze się że jest.

Napisałem pierwszy dialog między Jagodą i Antkiem. Nie wiem czy wyrwany z kontekstu ma jakiś sens, wiem za to już dlaczego książki pisze się tak cholernie długo.
https://jumpshare.com/share/uSdWPFC6hicLxpdNEwaE

#naimiemiantek

Stan kibicowego serduszka: złamane z przemieszczeniem. ( ͡° ʖ̯ ͡°)

zapraszam.

#przegryw Widzę jedynie ludzi stojących w halach produkcyjnych, biegających z wózkami między półkami magazynów, siedzących w słuchawkach call center i zgarbionych nad komputerami w open space. Kierowników odbierających maile o północy, kierowców sikających do butelek bo tachografy wyznaczają im czas. Ich twarze zmęczone, nie tylko fizycznie, to zmęcznie głębsze - takie, które rodzi się, gdy człowiek wie, że jego czas nie należy do niego.

Niektórzy nazywają to "pracą", ja widzęPokaż całość