Trudno mi siebie wyobrazić jako osobę socjalizującą się, będącą częścią wzajemnych reakcji, przeżyć, powiązań, mającą jakiś charakter, jakiś bardziej przystający kształt. Gdy wizualizuję sobie uczucia jakie by mi towarzyszyły w takiej roli, to przede wszystkim byłaby to obcość, nierealność, ukrycie się w swojej wewnętrznej powłoce. Po prostu nie mam narzędzi by uczestniczyć w tym świecie.

I czasem czuję się z tym źle, że jestem poza rzeczywistością, ciągle zbyt znużony i wybrakowany. NiePokaż całość

Moją największą zmorą jest poczucie mojej nielubialności.

Istnieją pewne wzorce. Osoba dominująca, impulsywna, czy nawet toksyczna - bywa nie tylko akceptowana, ale nierzadko wręcz podziwiana. Bo mówi głośno, bo żartuje ostro, bo nie prosi o miejsce przy stole, tylko je sobie bierze.

A potem jest ten drugi typ - cichy, uważny, nieprzeszkadzający. Zawsze robi krok w tył, żeby nie przesłonić nikogo. Nie drażni, nie przekracza granic, ale też nie dostaje zaproszenia do środka.Pokaż całość