Nie wiem czy jestem stworzony do bycia z kimkolwiek. Nie mogę wejść do rozmowy, jest już za późno, słowa już się wydarzyły, a ja dopiero je rozkładam na części, a inni już są dalej. Ludzie czują, ja kalkuluję. Jestem spięty, zestresowany, przypatruję się. Pozostaję bierny.

Mam rodzinę. Jeszcze. Ale to jak mieszkać w domu, którego fundamenty kruszeją od tyłu, po cichu. Kiedy zostanę sam, nie będzie już nikogo, kto tłumaczy moje milczenie.Pokaż całość

Trudno mi siebie wyobrazić jako osobę socjalizującą się, będącą częścią wzajemnych reakcji, przeżyć, powiązań, mającą jakiś charakter, jakiś bardziej przystający kształt. Gdy wizualizuję sobie uczucia jakie by mi towarzyszyły w takiej roli, to przede wszystkim byłaby to obcość, nierealność, ukrycie się w swojej wewnętrznej powłoce. Po prostu nie mam narzędzi by uczestniczyć w tym świecie.

I czasem czuję się z tym źle, że jestem poza rzeczywistością, ciągle zbyt znużony i wybrakowany. NiePokaż całość