Powiedzmy do jakiegoś 28 roku życia słyszałam od ludzi jakieś komentarze, nieproszone rady, pociski, powierzchowne ocenianie. Wiecie jak to jest. "Weź się za robotę", "Ucz się bo będziesz sprzątać kible" czy nawet zwykłe "Ogarnij się". To wkurzało i nierzadko było przykre, ale było to dla mnie jakimś takim motorem, motywacją mimo wszystko. Uczuciem, że coś jest ode mnie wymagane przez innych ludzi.

Potem to zniknęło. Nie wiem czy dlatego, że społeczeństwo zrobiłoPokaż całość

Nie mam pojęcia co stoi za moją obojętnością po usłyszeniu, że jedyne wyjście to resekcja jelita grubego.
Jeszcze rok temu od śp. dra Czarzastego usłyszałam, że brzuch mnie boli z nerwów i powinnam iść do psychiatry (chodzę co kwartał, ale dzięki).
Tak więc nie poddawajcie się w szukaniu diagnozy, gdy cały czas cierpicie i nikt Wam nie wierzy. Jestem (nadal żywym) przykładem, że trzeba walczyć o siebie i szukać w końcu kogoś, kto nasPokaż całość

Odzywam się. U mnie na szczęście (i odpukać) stabilnie. Chociaż nieco c-----o.

Udało się zdiagnozować jelito, a mianowicie

Pokaż spoiler

Byłam na śmiesznym badaniu. Kazali mi na nie przynieść jogurt (XD) i zjeść ten jogurt wraz z 30 znacznikami i zrobili mi RTG brzucha, następne po 3 dniach i ostatnie po 5 dniach. Musiałam za to badanie zapłacić 450 zł. Czyli 450 zł za to, aby mi ktoś w końcu uwierzył, że nie sram. No iPokaż całość

Chciałoby się wrzeszczeć na całe gardło, ale wrzeszczenie (szczególnie jako dorosły człowiek) jest społecznie nieakceptowalne.
Z kolei jak nie wrzeszczysz to inni myślą, że nic się nie dzieje i dobrze sobie radzisz.

Nade mną ciemne chmury zwiastujące spotkanie dwóch komórek burzowych - żywienia pozajelitowego i operacji ucha.

Napisałabym coś w stylu, że to gównia pochyła i w moim stanie się z tego nie wykaraskam. Ale tutaj umiera się po schodkach. Od załamania zdrowotnego do załamaniaPokaż całość