@karolgrabowski93: Do tej pory się zdarza. :o Ostatnio byłam w stajni i właśnie klacz miała "warkoczyki", myślałam, że koleżanka jej zaplątała, ale nie (jest to bardzo prawdopodobne, bo klacz w sumie nie chodzi regularnie pod siodłem, więc nie "chuchają" na jej grzywę ;) ). No i były to "kłębki" nie na całej długości szyi, tylko nieregularnie, trochę z wierzchu, inne od spodu...
  • Odpowiedz
Dobrochoczy – w wierzeniach Słowian wschodnich dobra istota demoniczna zamieszkująca lasy. Opiekował się pokrzywdzonymi oraz karał nieuczciwych, zsyłając na nich dotkliwe choroby. Przebłagać go można było zawiniętą w czyste płótno ofiarą z chleba i soli. Dobrochoczy upodabniał się najczęściej do drzew, tak by osoby postronne nie mogły go rozpoznać w gęstwinie leśnej.

Przemieszkuje na Białorusi bożek leśny zwany Dobrochoczy. Wzrost jego zależy od wysokości drzew, koło których przechodzi; widziano go bowiem zawsze
karolgrabowski93 - Dobrochoczy – w wierzeniach Słowian wschodnich dobra istota demoni...

źródło: comment_BaX8JG9fbFaZjTa5VYlbuwDp7rpa36WM.jpg

Pobierz
  • 5
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

@karolgrabowski93: kurcze, takie fajne mieliśmy wierzenia. I takie w sumie pogodne.
A zastąpiono je jakimś krzakiem gorejącym, Bogiem, który spopielał miasta, pomieszał ludziom języki, który opuścił w potrzebie swego syna przybitego do krzyża, a wszystko to z miłości.
  • Odpowiedz
@STA1KERpl: Moim zdaniem dlatego że każdy te rzeczy posiadał, po za tym to była żywność i myśleli że dzięki temu pożywią daną istotę i dzięki temu zyskają przychylność. A jak wiemy niektóre zwierzęta leśne lubią sól to i ona znikała. (obecnie przy paśnikach masz w lasach tzw. lizawki z soli którą zwierzęta zlizują po porostu) A co do miejsc to na pewno przy dębach jeśli jakieś rosły w innych wypadkach
  • Odpowiedz
Prasłowiańskie określenie złego, nieczystego ducha, mogącego szkodzić ludziom w ich ziemskich życiach. Często termin ‚czart’ (od czarny bądź czary) oznaczał demona „kusego” – kulawego lub bezogoniastego. Niektóre odpowiedniki złego ducha w różnych językach i regionach Słowiańszczyzny to smętek, synec (synavec), czarny, kuternoga, rokita, zły, licho, nieczysty, łukawyj, wrag. Jego imię często tabuizowano, mówiąc „on”, „ten” itd.

Czart mieszkał na bagnach, w lasach, zbiornikach wodnych bądź też wirach powietrznych. Mógł przyjmować postać węża, świni,
karolgrabowski93 - Prasłowiańskie określenie złego, nieczystego ducha, mogącego szkod...

źródło: comment_D4oPHagHkjzGh3n908XAkwb4VfGDQYel.jpg

Pobierz
  • 14
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Leszy (borowy, borowiec, laskowy, leśnik, gajowy, leśny dziad)
Uważany był przez Słowian za pana lasu i władcę żyjących w nim zwierząt. Ukazywał się pod postacią mężczyzny o nienaturalnie białej twarzy, jego wzrost zmieniał się w zależności od wysokości drzew. Czasem przychodził jako wilk, niedźwiedź, puchacz, czasem przybywał jako wichura.Słowiańskich przodków Leszy traktował obojętnie, no chyba że szkodzili puszczy.Jego charakter można określić jako neutralny, zaś usposobienie wobec ludzi w dużym stopniu zależy od tego
karolgrabowski93 - Leszy (borowy, borowiec, laskowy, leśnik, gajowy, leśny dziad)
Uw...

źródło: comment_MVyPblNbDXK71FgWrbRYumKO5uQG2AG1.jpg

Pobierz
  • 7
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

@Hadzi: Raczej wątpię że bezpośrednio na Leszym się wzorował. Ale mógł czerpać inspiracje z Herna z mitologi staroangielskiej lub inspiracjami z mitologi cetlów oraz wierzeń wikingów które moim zdaniem znając historię miały wpływ na ludy angielskie.Nie jestem wstanie więcej powiedzieć bo nigdy nie zagłębiałem w tamte wierzenia głębiej tylko pobieżnie.
  • Odpowiedz
Wilkołak
Postać wilkołaka ma odległy rodowód w słowiańskiej kulturze ludowej. Ten wątek wierzeń szczególnie charakterystyczny jest dla kultur ludów łowieckich. W świadomości mieszkańców wsi w XIX w. funkcjonowało trojakie rozumienie postaci wilkołaka:
1. Człowiek mogący przybrać postać wilka w dogodnej sytuacji – to rozumienie postaci zaliczyć można do najstarszych wyobrażeń.
2. Człowiek zamieniony w wilka przez innych ludzi posiadających magiczne moce (czarownicy, czarownice itp.).
3. Wilkołakiem mogła stać się dusza człowieka skazana na wieczne cierpienie za
karolgrabowski93 - Wilkołak
Postać wilkołaka ma odległy rodowód w słowiańskiej kultur...

źródło: comment_9MR9Kt3GyHXv3QBcOJsqJI077REtY6mA.jpg

Pobierz
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Południca
Postać ta w demonologii pojmowana jest jako demon polny będący uosobieniem sił przyrody. Na Lubelszczyźnie południce nazywano także żytnicami, rusałkami.  Postać ta wywodzi się z wierzeń słowiańskich, gdzie traktowana była jako duch opiekuńczy wegetacji zbóż i innych roślin uprawnych. Przybierała najczęściej różne kształty antropomorficzne: mała baba ukrywająca się w polnych dziurach, wysoka i chuda, stara kobieta, kobieta ubrana na jasno; rzadko zoomorficzne lub teratologiczne. Mogła być również niewidzialna. Ich byt wywodzono m.in.
karolgrabowski93 - Południca
Postać ta w demonologii pojmowana jest jako demon polny ...

źródło: comment_a2lbj4uCjD5EPfLOtVtFSWozshZ86cOF.jpg

Pobierz
  • 10
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach