Lata temu Morrowind uświadomił mi, że nie cierpię erpegów w otwartym świecie. Zapamiętałam go jako przytłaczającą, nudną grę pełną blach tekstu i po dziś dzień pozostaje on jedyną odsłoną serii The Elder Scrolls, jaką miałam nieprzyjemność ograć. (Nie w całości, zatrzymałam się jakoś na Vivek). Przy dziesiątkach okazji narzekałam na Morrowinda i trochę dla zabawy ustawiłam stream ze znienawidzonej gry Bethesdy jako jeden z celów podczas streamu charytatywnego – ostatecznie zebraliśmy ponad 2000 zł, a w efekcie wczoraj powróciłam do nastoletniego koszmaru. Produkcja zachowała oczywiście wszystkie wady, które zapamiętałam z dzieciństwa, a do tego jeszcze brzydko się zestarzała. Niekończące się plansze z nieudźwiękowionym tekstem u niemal każdego enpeca to rzecz w 2020 roku kompletnie niejadalna, muzyka tak samo jak niemal dwie dekady wcześniej wżera się w mózg powtarzanym w kółko motywem, starcia są nieintuicyjne i w przypadku niedoświadczonych, niewyspecjalizowanych postaci przeciągają się w nieskończoność. Stream był przezabawny – przez przypadek ukradłam książkę, niechcący dźgnęłam kogoś włócznią i trafiłam do więzienia świeżo po wypuszczeniu na wolność oraz jako bardka niewprawiona w wojaczce bohatersko uciekałam przed larwą. Nigdy więcej.