@moll: Brzozowski bywał określany jako „polski Dostojewski”, dla kręgu rewolucjonistów i intelektualistów PRL Płomienie były niemalże jak Biblia :)

Daj znać, czy według Ciebie przetrwały próbę czasu!

@solejukowski: Szkoda tylko, że Napoleon V nie pokusił się o wydanie nowej, rozszerzonej wersji, uzupełnionej o badania i odkrycia dokonane po 2014 roku.

Godna polecenia jest też wersja komiksowa, ilustracje dodają sporo do kontekstu :)

@solejukowski: faktycznie! Zwracam więc honor wydawnictwu :)

@cutecatboy: bardzo ciekawą pozycją jest "Czarna księga rewolucji francuskiej". Z bardziej eseistycznych polecam "Ocet i łzy".

@Czlowiek_i_ludz_zarazem: Bardzo lubię Leca, pamiętam, że w starych numerach czasopisma teatralnego "Dialog" było pełno jego aforyzmów, niektóre całkiem celnie podsumowywały drukowane dramaty :)

@shakerti1: jakość tłumaczeń Słomczyńskiego jest... wątpliwa. Polecam tłumaczenia Barańczaka (są najczęściej wykorzystywane w teatrach) lub Jerzego S. Sito.

@tekon: H. Neuhaus „Sztuka pianistyczna”. Jedna z najlepszych książek z tej dziedziny. Możesz też pomyśleć nad biografią jej ulubionego kompozytora.

@Wypok2: „Rzuciło mi się w oczy, że wybranka Fausta ma na imię Małgorzata. Wcześniej na tagu zostało wspomniane, że „Mistrz i Małgorzata” czerpie z „Fausta”. Czy imię bohaterki jest jednym z tych nawiązań?”

dokładnie tak, do tego czarny pudel u Bułgakowa zamienił się w czarnego kota :) co ciekawe, Małgorzata nie pojawia się u Marlowe'a.

@Ilustrowany: u Goethego Mefistofeles kuleje, a jak to było z Wolandem? Czytałem już dawno, więc tego motywu nie kojarzę, z drugiej strony podpierał się laseczką...

Polecam też zapoznanie się z dramatem Marlowe'a, można wtedy dostrzec, co Goethe zrobił z mitem Fausta. U Marlowe'a Faust jest tricksterem znudzonym życiem i płatającym figle (słynna scena u papieża), u Goethego jest raczej ból egzystencji i pustka.

@Wypok2: z rozdziałów, które czytaliśmy na dziś utkwiłoPokaż całość

@Ilustrowany: co do „ragoût”, jest to francuska nazwa na wszelkiego rodzaju gulasze i potrawki, kiedyś określenie to było dosyć popularne w literaturze. A do tego szanujący się wyszynk w tamtych czasach mógł pochwalić się „światowością” swojego menu ;)

@Ilustrowany: Marlowe'a czytałem w oryginale i tłumaczeniu Kydryńskiego, inne przeglądałem tylko, ale Kydryński najbardziej przypadł mi do gustu.

@Ilustrowany: mam nadzieję, że nie będziesz zawiedziony :)

@problemat: bardzo możliwe, „Mistrza i Małgorzatę” czytałem już dawno, będę musiał sobie odświeżyć :)

@Ilustrowany: w tamtym wątku dodałem od siebie przykład Parandowskiego i jego tłumaczenia „Odysei”, gdzie również przeszedł na prozę.

Z takich ciekawszych decyzji translatorskich przychodzi mi jeszcze do głowy Robert Stiller i jego dwie wersje tłumaczenia „Mechanicznej pomarańczy”, w jednej wersji slang użyty w powieści jest oparty na języku rosyjskim, w drugiej na języku angielskim.

Z niesławnym tłumaczeniem „Braci Karamazow” Barbary Beaupré pewnie niektórzy z nas się zetknęli. Tłumaczka, osoba głębokoPokaż całość

@Ilustrowany: polecam odświeżenie sobie lektury „Braci Karamazow” w wydaniu Biblioteki Narodowej :)

@problemat: „aa tam, Wielki Inkwizytor i tak był nudny ( ͡° ͜ʖ ͡°) a przynajmniej dobrze się wszystko skończyło ;]”

to w sumie można powiedzieć, że Beaupré napisała fan fiction ;)

@Wypok2: z przyjemnością dołączę do Waszej dyskusji we wtorek.

Dodam od siebie na szybko kilka rzeczy.

Co do tłumaczenia nie wierszem – rozumiem ten zabieg, paradoksalnie proza może być bliżej znaczenia oryginału – bo poetyckości języka i zachowania metrum czasem nie da się pogodzić (np. podejmowano próby przekładu aleksandrynów na trzynastozgłoskowiec, co nie oddaje w pełni kunsztu akcentacji i misterności całej struktury; ciężko przełożyć też przemyślą aliterację) lub przekład z zachowaniem poetyckościPokaż całość

@problemat: „Właśnie tu chyba jest postawione na ostrzu noża całe zagadnienie przekładu, w którą stronę powinien iść.”

Jak najbardziej, jest to zawsze kontrowersyjna decyzja tłumacza, podobne emocje wzbudził Parandowski przekładem „Odysei”, który to teraz jest chyba najpopularniejszy :)

edit: ech, to formatowanie na wykopie...

@problemat: zatem witam w klubie! :)

@problemat: a czytałeś tłumaczenie Chodkowskiego „Odysei”? Jego przekłady dramatów Ajschylosa, Sofoklesa i Eurypidesa są naprawdę udane, jestem ciekawy, jak mu poszło z Homerem :)

@settembrini777: bardzo ładna kolekcja :) mi brakowało „Wymazywania”, ale już do mnie jedzie nowe wydanie. Polecam również przejrzeć numery czasopisma teatralnego „Dialog”, gdzie są niepublikowane nigdzie indziej dramaty Bernharda.

@podlec: dzięki za sprostowanie :)

@roman106: nie, ale masz prawo do zrobienia kopii na użytek osobisty. Czyli możesz skserować lub zeskanować książkę i z tego skanu zrobić pdf-a.

@Nemo24: nie jest to legalne w świetle prawa, chyba że to Ty jesteś twórcą pdf-a i zeskanowałeś zakupioną przez siebie książkę :)

@kindred: usunąłem wpis, bo już nie mogłem edytować, a zajrzałem do notatek z prawa autorskiego (nie jestem po studiach prawniczych). Tak, Ty oraz @Nemo24 macie rację, pobieranie nie jest zabronione (pobierający nie ma obowiązku upewnić się, że źródło, z którego pobiera jest legalne), to osoba udostępniająca ponosi odpowiedzialność karną.

@Cypselus: jest tego sporo, od siebie mogę polecić, poza wspomnianym przez @Masterczulki Gemmella, autorów (ale będziesz musiał sprawdzić, czy ich książki są przetłumaczone na polski, chyba że nie masz problemu z czytaniem po angielsku): Mary Renault, Steven Pressfield, Conn Iggulden.

@Cypselus: kiedyś korzystałem z tej listy (choć nie wszystkie pozycje przypadły mi do gustu): https://websitefinder.wordpress.com/2017/05/21/89-best-historical-fiction-ancient-greece/

@Cypselus: to w szczególności polecam Mary Renault i Stevena Pressfielda :) David Gemmell poza "Troy" napisał też cykl o Aleksandrze Wielkim.

@NaopaK: a jesteś pewien, że polskie tłumaczenie kiedykolwiek powstało? W katalogu Biblioteki Narodowej niczego nie mogłem znaleźć.

@SecretOfTheSteel: po angielsku jest "a poke", "to poke" ;) i uprzedzając następne pytanie - "carrot" :P

@SecretOfTheSteel: niestety nie pamiętam, ale jak podasz mi rozdział, to może znajdę :)

@smierdakow: no to teraz „Krwawy Południk” Cormaca McCarthy'ego :)

@pan_robot: zależy, czego szukasz. Z ciekawszych pozycji mogę polecić:

„Ocet i łzy” https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4866138/ocet-i-lzy-terror-wielkiej-rewolucji-francuskiej-jako-doswiadczenie-traumatyczne
oraz
„Czarna księga rewolucji francuskiej” https://lubimyczytac.pl/ksiazka/256404/czarna-ksiega-rewolucji-francuskiej

@IMPERIUMROMANUM: wołaj :)