#anonimowemirkowyznania Mireczki i Mirabelki, różowy lvl 22 here. Po kilku miesiącach od powrotu na #tinder i #zaadoptujfaceta czuję się jeszcze gorzej niż przed. Pojawiłam się tam z czystą kartą po dość toksycznym związku. Naładowana optymizmem przystąpiłam do polowania ( ͡°͜ʖ͡°) Nie wiem, czy to ze mną jest coś nie tak, ale nie potrafię utrzymać konwersacji po spotkaniu. Nie wiem, może to wynika z faktu, iż moja figura sugeruje, że moim środowiskiem naturalnym jest ocean. Chociaż każdy jeden był uprzedzony, nawet zdjęciem, nie kryję się z tym właśnie po to, żeby uniknąć rozczarowań. Zwykle wszystko się ładnie pięknie klei w rozmowach, potem przychodzi spotkanie, często dość długie, grzeczne (żadnych seksów na pierwszej randce), a na nim jakieś luźno rzucone przez niebieskiego plany na zasadzie "to jak będziesz się wybierać do x daj znać, to się dołączę" albo "jakbyś nie miała z kim oglądać y to odezwij się, pooglądamy razem". No i zwykle przychodzi taki moment, najczęściej niewiele później, że wybieram się do tego x czy chcę pooglądać y. Odzywam się więc, a w odpowiedzi zwykle dostaję "nie mam czasu", "nie mam dzisiaj ochoty", "może innym razem", przy czym przy żadnej z tych odpowiedzi nie jest podana proponowana data. Potem często proponuję drugi raz, lecz w odpowiedzi dostaję to samo. I tak najczęściej z dnia na dzień kontakt się coraz bardziej urywa, a do następnego spotkania nie dochodzi. Zaczynam się zastanawiać, czy ze mną na pewno jest wszystko w porządku. Może staram się za bardzo? Nie jestem desperatką, ale zwyczajnie nie lubię takiego czegoś. Kiedy ja nie jestem zainteresowana to walę prosto z mostu zamiast dawać nadzieje. Fakt, że spotykałam się głównie z introwertykami, bo sama jestem mocno introwertykiem, ale mam to wąskie grono znajomych i przyjaciół, którzy są zdania, że naprawdę fajna ze mnie babka. Ba, na tych spotkaniach także często to słyszę. Ale po takich akcjach wiecznej odmowy samoocena wchodzi mi na ujemną skalę. Coraz częściej dochodzę do wniosku, że wolałabym być karyniastą księżniczką.
@AnonimoweMirkoWyznania: Jesteś gruba jak wieloryb i o tym wiesz. Chcesz żebyśmy ciebie poklepali po plecach i wskazali inny powód tego, że tracą entuzjazm do spotkania z tobą, dodatkowo chcesz żebyśmy ci wskazali na siłę błąd w postępowaniu niebieskich. Zadbaj o siebie chyba, że jesteś aż tak leniwa by trochę sportu zaznać. Ja jako przegryw, dbam o siebie. Ale ty pewnie celujesz w 8-10/10. Pozdrawiam, może znajdziesz kiedyś swojego harpuna XD
Dzisiaj historia trochę odwrotna od typowych historii. 8 miesięcy temu rzuciłem prowadzenie własnej firmy i przeszedłem do korpo, nie żałuję niczego. Często - zarówno na wykopie jak i w codziennym życiu - można usłyszeć rozmarzonych ludzi mówiących "oh gdybym tylko miał tylko trochę więcej wolnej gotówki to otworzyłbym firmę i żyłbym jak król". Dla mnie gówno prawda.
CZAS Prowadząc firmę byłem 24h przez 365 w pracy. Rano wstawałem, jechałem do biura, po południu wychodziłem tylko po to żeby czym prędzej przedostać się do domu, tam otworzyć laptopa i zamknąć go wieczorem. Często też musiałem odbierać telefony w nocy - branża w której "dzieje się" całą dobę. Nawet w święta standardowy temat "no Mirek opowiadaj jak tam w firmie". W korpo wstaję rano (albo i nie wstaję jak chcę pospać godzinkę czy dwie dłużej), jadę do biura, wychodzę o 16 i jest to definitywny koniec mojej pracy na ten dzień. Owszem, 2-3 razy w miesiącu zdarza się zostać kilka godzin dłużej, ale potem albo odbieram sobie za to wolne, albo płacą mi za to 1,5-krotną stawkę. Nie mam też problemu z wyjściem w ciągu dnia gdy np. muszę coś załatwić na mieście.
Indianie Zuni i Hopi od wieków opowiadają historie o tajemniczych istotach zwanych 'Kaczina', które dawno temu przybywały na pokładzie 'latających tarcz' i nauczały Indian przekazując im wiedzę. 'Kaczina' byli istotami nadprzyrodzonymi o wielkich zdolnościach, pośrednikami między ludźmi a bogami. Indianie rozróżniali ok. 350 postaci tych istot, z odrębnymi strojami, ozdobami i funkcjami. Wielu spośród 'Kaczina' było czczonych jako różnego rodzaju bóstwa, inni z kolei byli szanowani jako wielcy nauczyciele i mędrcy. Indianie
@robertiwan95: Takich książek są tysiące tylko problem jest taki, że bardzo często autorzy, którzy zajmują się tymi tematami podciągają dowody pod tezę, podają nieprawdziwe informacje lub naginają fakty. Najlepiej więc szukać informacji u źródeł, a więc np. poczytać Biblię, Koran, Awestę, Adi Granth, Tybetańską Księgę Umarłych, Wedy czy inne święte księgi religijne lub poczytać o wierzeniach starożytnych ludów na całym świecie - wtedy samemu można wyciągnąć wnioski. Jeśli chodzi o
Z frustracji powstałej z powszechnego niezrozumienia mojej choroby postanowiłam zrobić listę popularnych mitów dotyczących #depresja, wraz z wytłumaczeniem i ewentualnym ale, czyli tym takim ziarnem prawdy. Wszystkie tezy zawarte poniżej oparłam na wielu przeczytanych źródłach, ale i własnym doświadczeniu. Od razu zaznaczam, że w tym tekście poruszam mity dotyczące depresji średniej i ciężkiej jednobiegunowej. Serdecznie zapraszam do pogłębienia wiedzy i dyskusji.
@libmor: XXI wiek, doskonale udokumentowana choroba, która pozbawia życia milionów ludzi rocznie, a 90% społeczeństwa dalej swoje hehe weź się w garść co ty wymyślasz, inni to mają problemy, popatrz jak taki wujek Janusz ma ciężko w życiu
W Polsce naprawdę jest jak w lesie. Byłem wczoraj na rozmowie o pracę w #warszawa . Polskie biuro projektowe ponad 20 osób zatrudniające. Szukające osób: - mgr inż. - ponad 3 letnie doświadczenie w #projektowanie w branży elektrycznej i teletechnicznej - kosztorysowanie
@some1: świetne uczucie jak wychodzisz z rozmowy z HR i się z nich smiejesz :) , kiedyś przeszedłem dosyć długi etap rekrutacji dla Orange , wtedy jeszcze przed rebrandingiem IDEA , 2 tygodnie kilka spotkań , testy itp , w między czasie uruchomiłem znajomości o dotarłem do gościa na którego miejsce rekrutowali , oczywiście chętnie podzielił się ze mną doswiadczeniami z pracy w tej firmie i już wiedziałem że to
to uczucie, gdy wróciłeś do domu po tygodniu pracy i nadgodzin, w końcu masz wolne, ale właściwie nie wiesz po co bo nic i nikt tu na ciebie nie czeka #feels
ehhhhhhhhhhhhhhhh wpisałam w google grafika "Mamuśki" mając w myśli doskonały polski serial komediowy z 2007 roku - Mamuśki z brawurowymi rolami Karolaka i Stanisławy Celińskiej. nie chciałam zobaczyć tego, co zobaczyłam...
Mireczki i Mirabelki,
różowy lvl 22 here. Po kilku miesiącach od powrotu na #tinder i #zaadoptujfaceta czuję się jeszcze gorzej niż przed. Pojawiłam się tam z czystą kartą po dość toksycznym związku. Naładowana optymizmem przystąpiłam do polowania ( ͡° ͜ʖ ͡°) Nie wiem, czy to ze mną jest coś nie tak, ale nie potrafię utrzymać konwersacji po spotkaniu. Nie wiem, może to wynika z faktu, iż moja figura sugeruje, że moim środowiskiem naturalnym jest ocean. Chociaż każdy jeden był uprzedzony, nawet zdjęciem, nie kryję się z tym właśnie po to, żeby uniknąć rozczarowań. Zwykle wszystko się ładnie pięknie klei w rozmowach, potem przychodzi spotkanie, często dość długie, grzeczne (żadnych seksów na pierwszej randce), a na nim jakieś luźno rzucone przez niebieskiego plany na zasadzie "to jak będziesz się wybierać do x daj znać, to się dołączę" albo "jakbyś nie miała z kim oglądać y to odezwij się, pooglądamy razem". No i zwykle przychodzi taki moment, najczęściej niewiele później, że wybieram się do tego x czy chcę pooglądać y. Odzywam się więc, a w odpowiedzi zwykle dostaję "nie mam czasu", "nie mam dzisiaj ochoty", "może innym razem", przy czym przy żadnej z tych odpowiedzi nie jest podana proponowana data. Potem często proponuję drugi raz, lecz w odpowiedzi dostaję to samo. I tak najczęściej z dnia na dzień kontakt się coraz bardziej urywa, a do następnego spotkania nie dochodzi. Zaczynam się zastanawiać, czy ze mną na pewno jest wszystko w porządku. Może staram się za bardzo? Nie jestem desperatką, ale zwyczajnie nie lubię takiego czegoś. Kiedy ja nie jestem zainteresowana to walę prosto z mostu zamiast dawać nadzieje. Fakt, że spotykałam się głównie z introwertykami, bo sama jestem mocno introwertykiem, ale mam to wąskie grono znajomych i przyjaciół, którzy są zdania, że naprawdę fajna ze mnie babka. Ba, na tych spotkaniach także często to słyszę. Ale po takich akcjach wiecznej odmowy samoocena wchodzi mi na ujemną skalę. Coraz częściej dochodzę do wniosku, że wolałabym być karyniastą księżniczką.
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć
@AnonimoweMirkoWyznania: To może być powód.