Zbliżają się Zielone Świątki – ruchome święto przypadające na 7 tygodni po Wielkanocy. Współcześnie dla większości jest to taki dziwny dzień, w którym wszystkie sklepy są zamknięte. Dla dawnych Słowian Stado było jednak bardzo ważnym świętem.

Wierzenia słowiańskie na temat burz – jednego z najpiękniejszych i przy okazji najbardziej niebezpiecznych zjawisk atmosferycznych. O Perunie (Piorunie), chmurnikach i kamieniach piorunowych.

Wierzbowe gałązki, malowane jajka, smaganie się witkami i oblewanie wodą, czyli o tym, jak dawni Słowianie świętowali rozpoczęcie kalendarzowej wiosny.

Nieprzypadkowo dzień Ofiarowania Pańskiego przypada na środek zimy – przełomowy dzień, od którego ludzie coraz śmielej zaczynają wyglądać wiosny. Na przełomie stycznia i lutego w hołdzie bogom zapalano ognie, po to by zamówić ciepło, zaprosić w rodzime strony przyjaźniejszą wiosenną aurę.

Polski internet okrążyła informacja o planach stworzenia Muzeum Mitologii Słowiańskiej. Wszystko za sprawą działaczy stowarzyszenia "Wspólna Ziemia", którzy będą dążyć do stworzenia tej instytucji w Borach Tucholskich. W załączeniu wywiad na ten temat z Radosławem Sawickim, prezesem stowarzyszenia.

Szczodre i Jare Gody, Noc Kupały, Święto Plonów, Dziady... Kalendarz liturgiczny naszych praojców, który ma widoczne przełożenie także na współczesny cykl świętowania. O zachowanych w naszej kulturze reliktach dawnej pogańskiej duchowości.

Polska Wigilia - na ile katolicka, na ile pogańska? Gdyby tak się dobrze zastanowić, to można dojść do wniosku, że w tradycyjnej polskiej Wigilii względnie niewiele jest elementów ściśle katolickich, podczas gdy prym zdecydowanie wiodą zwyczaje będące reliktem dawnych przedchrześcijańskich wierzeń.

Słowiańska ziemia słyszała niejedną opowieść o wilkołaku – legendarnym człowieku obdarzonym mocą przemiany w wilka bądź inne dzikie zwierzę. Motyw takiego przeobrażenia znany jest wielu mitologiom świata. Trochę informacji o tych, którzy za bardzo wczuli się w dzikie zwierzę.

Zbliża się czas, w którym ludzie bez szczególnego powodu obdarowują się prezentami, zrzucając za to odpowiedzialność na szczodrego brodacza z obfitym workiem na plecach. Warto jednak wiedzieć, że na słowiańskiej ziemi przed przybyciem św. Mikołaja wierzono w innych zimowych dobroczyńców.

Dawno, dawno temu, w głębi ciemnego, ponurego lasu żyła sobie stara, odrażająca wiedźma z kościaną nogą i obwisłymi piersiami. Zwano ją Babą Jagą – od jej starczego wieku i groźnego usposobienia. Jakie wieści na jej temat utrwaliły się w słowiańskich opowieściach?

Środek jesieni był dla dawnych ludów czasem matrymonialnego wróżenia. Nic w tym dziwnego – roboty w polu nie ma już żadnej, a temperatura na zewnątrz końcem listopada nie sprzyja już zabawom na świeżym powietrzu. Idealnym zajęciem na długie jesienne wieczory było zatem wróżenie przyszłych związków.

Noc od zawsze budziła wielki strach wśród pierwotnych ludów. Bezsenność, koszmary, paraliż senny - za te wszystkie przykre nocne dolegliwości na przestrzeni wieków zwykło się najczęściej obwiniać demony, niecnych burzycieli ludzkiego życia.

Potrzeba oddawania czci siłom wyższym jest starsza od zwyczaju stawiania bogom okazałych świątyń. Nim dawni Słowianie nauczyli stawiać się urokliwe chramy i kąciny, poganie czynności kultowych dokonywali w urokliwych zagajnikach, tzw. świętych gajach.

Śmierć dla Słowian przeważnie nie była czymś smutnym, wręcz przeciwnie – oznaczała wszakże przejście zmarłego do lepszego świata, Nawii. Słów kilka o pogańskim pochówku ciałopalnym i hucznym zmarłego żegnaniu.

Dziady, najogólniej rzecz ujmując, to zbiór rytuałów, obrzędów i zwyczajów związanych z obcowaniem żywych ze zmarłymi. Praktyki te są nam dziś znane głównie za sprawą kanonicznego dzieła A. Mickiewicza. Warto jednak pamiętać, że to tradycja, która długo żyła na ziemiach słowiańskich.

W podaniach ludowych z terenu Słowiańszczyzny można odnaleźć wiele opowieści o istotach nieumarłych, które atakują ludzi i żywią się ich krwią  bądź wnętrznościami. Zwie się je rozmaitymi określeniami, wśród najpowszechniejsze to wąpierz bądź upiór (upir).

Powracająca moda na kulturę słowiańską sprawia, że w internecie coraz mocniej podnoszone są głosy na temat konieczności wprowadzenia do nauczania szkolnego zagadnień związanych z mitologią i wierzeniami dawnych Słowian. Tekst refleksyjny udowadniający, że jest to możliwe bez wprowadzania rewolucji.

Czy wiedziałeś, że imię najpopularniejszego słowiańskiego boga wcale nie oznacza "patrzącego w cztery strony świata"? Czy zdawałeś sobie sprawę z tego, że powszechna dziś forma "Światowid" jest błędna? Dowiedz się czegoś więcej o Świętowicie, słynnym bóstwie pogańskich Słowian.

Już dziś w nocy będziemy mogli obserwować tzw. Krwawy Księżyc. To dobra pora na to, by powiedzieć trochę na temat tego, jakie wierzenia na przestrzeni czasu Słowianie przypisywali naturalnemu satelicie Ziemi. Zapraszam do lektury. :)

Jednymi z bardziej zagadkowych domniemanych słowiańskich istot boskich są dwaj sympatyczni bliźniacy – Lel i Polel, o których w zasadzie niewiele można powiedzieć poza tym, że dwójka ta odcisnęła p…