Z okazji przypadającej na 30 marca 165 rocznicy urodzin Vincenta Van Gogha antykwariat przypomina słynną książkę „Listy Vincenta van Gogha”. Zbiór listów pisanych przez holenderskiego malarza obejmuje w większej części korespondencje kierowane do jednej z najważniejszych postaci w życiu Van Gogha, jego brata Theo, powiernika i doradcy brata w sprawach artystycznych, rodzinnych i miłosnych. Pozostałe - do innych członków rodziny oraz przyjaciół, zwłaszcza artystów. Korespondencja pochodzi z lat 1872-1890.
Większą część korespondencji świadczącej o rozwoju twórczego stanowią listy pisane do Anthona van Rapparda oraz do malarzy francuskich: Émile’a Bernarda i Paula Gauguina i innych. Na ich podstawie można śledzić rozwój intelektualny i artystyczny van Gogha.
Listy od czasu ich publikacji stanowiły bezcenne źródło dla biografów, historyków sztuki i psychologów, którzy zajmowali się holenderskim malarzem i sztuką w jego czasach.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do działu historia sztuki.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=39786Pokaż całość

Wołanie o wiosnę
Atticus prezentuje rycinę entomologiczną, na której przedstawione są motyle z rodziny Rusałkowatych, zwanych inaczej południcowatowatymi, południcami, perłowcami (po łacinie – Nymphalidae). Jest to rodzina z grupy motyli dziennych (Rhopalocera). W 633 rodzajach zawiera 5700 gatunków rozpowszechnionych na całym świecie (w Polsce jest ich 75). Noszą wdzięczne nazwy m. in. rusałki, przeplatki, dostojki i mieniaki. Mają zredukowaną przednią parę odnóży i zatraciły funkcje kroczne. Samiec używa ich do czyszczenia czułek. Gąsienice są owłosione lub kolczaste.
Prezentowana ręcznie kolorowana rycina pochodzi z „The Manual of European Butterflies”, najważniejszego dzieła Williama Forsella Kirby'ego (1844–1912), angielskiego entomologa, tłumacza i niezwykle pięknie uśmiechającego się człowieka – sądząc po zdjęciu. Poza tym, że Kirby był pracownikiem British Museum of Natural History, miał szerokie zainteresowania lingwistyczne, był m. in. autorem tłumaczenia „Kalevali” na angielski.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do zapoznania się ze światem motyli na dawnych rycinach.
https://www.atticus.pl/?pag=poz&id=64073Pokaż całość

Bohumil Hrabal urodził się 96 lat temu, 28 marca 1914 rokuna krótko przed wybuchem I wojny światowej w Brnie-Żidenicach. Czeski pisarz, mimo że debiutował późno, bo dopiero w 1963 r. „Perełką na dnie”, szybko zdołał zdobyć światowe uznanie i sławę. Był też bardzo ważnym pisarzem dla środkowoeuropejskich literatur.
Od „Lekcji tańca dla starszych i zaawansowanych” (z 1964 r.), także dzięki oskarowemu, przepięknemu filmowi Jirzego Menzla, będącego ekranizacją noweli „Pociągi pod specjalnymPokaż całość

W serii Varsaviana antykwariat prezentuje miłą dla oka pocztówkę z ok. 1910 r., z serii „Warszawa w pierwszej połowie XIX wieku” (No. 10). Przedstawiała „Widok Pałacu Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji”, dziś znanego pod nazwą Pałacu Mostowskich. Pocztówka powstała według ryciny Fryderyka Krzysztofa Dietricha (1779-1847). Dietrich był z urodzenia Niemcem, który przez znaczną część życia był warszawskim znanym i uznanym rytownikiem.
Historia pałacu Mostowskich zaczyna się w czasach Augusta III. Ok.Pokaż całość

Bohdan Cywiński „Rodowody niepokornych” - fragment. Cytat na poniedziałek:
"Idąc poprzez historię najnowszą wstecz, docieramy do krótkiego okresu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych [XIX] wieku, kiedy – po dłuższym ugorowaniu – zaczęły się w polskiej myśli ideologicznej i politycznej rodzić nowe idee i nowe kierunki, które określiły następnie mapę ideologiczną społeczeństwa niemalże do czasu drugiej wojny światowej. Wczesne dzieje tych nurtów ideologicznych to dzieje jednego pokolenia polskiej inteligencji. Pokolenia urodzonego w pobliżu Powstania Styczniowego i wychowanego w okresie najciemniejszej nocy politycznej, jaka kiedykolwiek zapadła nad Polską. Pokolenia, które potrafiło odrodzić polskie życie polityczne, stworzyć potężne stronnictwa o wyraźnych programach, wnieść swój istotny wkład w odzyskanie niepodległości w 1918 roku, wreszcie – w wieku zdecydowanie już bliskim emerytalego – podjąć trud budowy odrodzonego państwa. Na tym właśnie pokoleniu i na dziejach jego inicjatyw ideologicznych chcemy skupić naszą uwagę, z jego działalności społecznej i politycznej wyłuskiwać interesujące nas przede wszystkim elementy etyki działania społecznego.
Do podjęcia tego tematu skłania nas bowiem nie tylko historyczna ciekawość, ale i przekonanie, że refleksja nad postawami społeczno-etycznymi tamtej epoki zdolna jest pogłębić nasze postawy moralne, które skłaniają nas do najbardziej współczesnych zaangażowań ideowych. Rzeczą oczywistą jest, że świadome i uczciwe zaangażowanie społeczne – w najszerszym, a więc i w najróżnorodniejszym sensie tego pojęcia – wymaga od tych, którzy chcą je podjąć, głębokiego przemyślenia zasad etyki społecznej […]".
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=37696
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=cywi%C5%84ski&pag=szukajPokaż całość

Bez rozwoju technicznego postęp nauki europejskiej byłby niemożliwy. Wynalazcy i konstruktorzy stwarzali podstawy nowych odkryć w wielu dziedzinach. Dziś Atticus prezentuje poważny miedzioryt przedstawiający mechanizm mikroskopu złożonego Johna Cuffa (1708-1772) z unowocześnionym bocznym statywem i układem śrub makro i mikrometrycznych.
Z historii rozwoju mikroskopów: XVIII wiek to czas rozwoju mechanicznych części mikroskopu, natomiast nie dokonano w owym okresie znaczących postępów w dziedzinie optyki mikroskopów. Mikroskopy były bardziej solidne, ale obraz nadal nie był dostatecznie ostry, by dokonywać dalszych peregrynacji w świat w skali mikro.
Ukazany na rycinie mikroskop od 1744 roku, czyli od chwili skonstruowania, długo nie mógł doczekać się godnego następcy. Solidna konstrukcja była odtwarzana przez kolejne pokoleń producentów. Mikroskopy te umożliwiały powiększenie 250-krotne oraz rozdzielczość do 5 mikronów. Ale prostota obsługi i relatywnie nieduża cena wpłynęły na duże rozpowszechnienie mikroskopów, co z kolei umożliwiło następne odkrycia, m. in. w dziedzinie biologii komórki.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do zapoznania się z rycinami z wielu dziedzin, dostępnymi w antykwariacie.

opisPokaż całość

Atticus prezentuje rycinę przedstawiającą Kosyniera rysowaną przez Verniera, a rytowaną przez Monnina z 1840 roku. A wszystko to z okazji przypadającej na 24 marca 224 rocznicy początku Insurekcji Kościuszkowskiej.
Kosynierzy (chłopi, którzy tworzyli oddziały w trakcie insurekcji Kościuszkowskiej 1794 r.) byli wyposażeni w kosy na sztorc przekute, co oczywiste. Jak widać, co już oczywiste jest mniej, pobudzali oni wyobraźnię XIX-wiecznej postępowej Europy znacznie dłużej niż tylko w 1794 r. Miało to związek z procesem emacypacji mas ludowych w XIX wieku w całej Europie. Kościuszko bowiem, z którego przywództwem związana jest insurekcja, był człowiekiem na swe czasy niezwykle postępowym w myśleniu o porządku społecznym. Stało się to podstawą jego ogólnoświatowej sławy.
Po ogłoszeniu insurekcji w Krakowie Kościuszko, obdarzony na czas wojny władzą dyktatorską, wyruszył, aby zmierzyć się z wojskami rosyjskimi. Były one mniej liczne, lecz posiadały potężną artylerię i były lepiej wyszkolone. Armia Kościuszki składała się z ok. 4 tysięcy ludzi. Jego przeciwnikiem były wojska gen. Aleksandra Tormasowa. Atak Rosjan inicjujący bitwę poważnie zagroził wojskom Kościuszki, który odpowiedział manewrem z użyciem właśnie oddziałów kosynierów i kilku kompanii piechoty, walczących przy wsparciu artylerii. Dało to zwycięstwo w bitwie i przyniosło sławę Kosynierom, w tym ich przywódcy Wojciechowi Bartosowi, który za swój czyn mianowany został chorążym i otrzymał nazwisko Głowacki. Ciekawy to symbol ówczesnej sytuacji chłopów polskich. Bitwa pod Racławicami doprowadziła do rozszerzenia powstania na inne regiony kraju. Dalsze losy insurekcji nie były już niestety pomyślne i – jak wiadomo – skończyła się ona klęską.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do zapoznania się z działem rycin historycznych.https://www.atticus.pl/?pag=poz&id=97612
opis odnośnikaPokaż całość

Poetycki piątek Atticusa:
:Patrzeć pod kątem przepełnionym"

siatka
z cebulą oka
slizgaćPokaż całość

Johann Wolfgang Goethe urodził się 269 lat temu 28 VIII 1749 r. we Frankfurtcie nad Menem. Był jednym z nawybitniejszych przedstawicieli literatury niemieckiej, myślicielem, a także przyrodnikiem i mężem stanu. Początki jego twórczości wiązały się z historią romantycznej miłości do córki pastora, Friderike Brion, która zainspirowała go do stworzenia słynnych liryk, m. in. Powitanie i rozłąka czy Pieśń majowa.
W latach 1771–75 Goethe stał się głównym reprezentantem romantycznego nurtu Sturm und Drang. W Wetzlar zakochał się w Charlotcie Buff i stworzył słynną powieść epistolarną Cierpienia młodego Wertera (1774), antyoświeceniową deklarację pokolenia romantycznej miłości i kultu wolności jednostki.
Po zerwaniu zaręczyn z Lili Schönemann Goethe przybył do Weimaru, gdzie z przerwami spędził resztę życia. Szczytowym osiągnięciem literackim lat 1775–86 był szereg słynnych utworów lirycznych w tym Król olch.
Nieszczęśliwa miłość do Charlotty von Stein rozpocząła okres klasyki weimarskiej. W tym czasie ukończył m. in. Egmonta (1788). Po powrocie z Włoch do Weimaru Goethe związał się z Christiane Vulpius, prostą dziewczyną z ludu, którą ostatecznie poślubił. Był to okres ścisłej współpracy Goethego z Schillerem (1794–1805). Poeci wspólnie zajeli się przywracaniem znaczenia dziedzictwa antyku dla współczesnej sztuki i kultury niemieckiej. Goethe podjął też ponownie pracę nad Faustem i dokonał ostatecznej redakcji Lat nauki Wilhelma Meistra (1795–96), wzoru Bildungsroman (czyli powieści rozwojowej). Następnie właśnie w tradycji antycznej Goethe napisał epos Herman i Dorota (1797).
W 1806 ukończył cz. 1 Fausta, stanowiącego poetycką summę epoki i najwybitniejsze jego dzieło.
Rozczarowanie niespełnioną miłością do Ulrike von Levetzow przyczyniło się do powstania Trylogii namiętności (1823–24), jednego z najznakomitszych utworów poetyckich Goethego, którego cz. 3 napisał nota bene dla polskiej pianistki Marii Szymanowskiej.Pokaż całość

Atticus posiada bogaty zbiór prac Jana Marcina Szancera, ukazujących różnorodność dzieł tego twórcy. Od niezwykłego projektu kostiumu do „Snu nocy letniej” Szekspira – przedstawiający Tezeusza [rysunek, z ok. 1960] po delikatne akwarele, jak „Kwiaty w wazonie”. Wszystkie prace pokazują niezwykłe bogactwo wyobraźni Szancera.
Szancer urodził się 12 listopada 1902 r. w Krakowie. Słynna sygnatura „jms” pojawiła się po raz pierwszy w 1944 r. Zilustrował ponad 240 książek, w tym „Lokomotywę” czyPokaż całość

W serii Varsaviana Atticus prezentuje przedpierwszowojenne wydanie „Tajemnic Nalewek” Henryka Nagiela. Jest to dwutomowe, popularne wydanie książki, opublikowane w cyklu "Ciekawe powieści" przez Gebethnera i Wolffa w 1911 r.
„Tajemnice Nalewek” były powieścią kryminalną, wydaną po raz pierwszy w 1888 r. Jej akcja została umieszczona na ulicy Nalewki i w jej okolicach, będących nie tylko szybko rozwijającym się centrum handlowo-usługowym Warszawy, jedną z głównych ulic społeczności żydowskiej, ale też miejscem tworzącej się czarnej legendy Nalewek.
Henryk Nagiel musiał mieć świetny instynkt obserwatora przemian miasta, skoro właśnie Nalewki uczynił sceną wydarzeń swej sensacyjnej powieści. Historia rozpoczyna się od odkrycia, że w firmie bankiera Abrahama Ejtelesa brakuje bardzo pokaźnej kwoty w rublach, a kasjer nie żyje... Śledztwo prowadzi agent policyjny Fryga, któremu pomaga adwokat Julek.
Nagiel (1859-1899) był pisarzem, dziennikarzem i historykiem prasy oraz adwokatem. Miał swoją kancelarię adwokacką, a jednocześnie współpracował z warszawską prasą (m. in. słynną satyryczną „Muchą”, ale był też redaktorem poważnego pisma „Wędrowiec”). Oprócz prezentowanego w Atticusie dzieła „Tajemnice Nalewek” wydał równiej jego kontynuację, zatytułowaną „Sęp”. Ciekawostką jest fakt, że powieść zdobyła taką popularność, że w początkach II RP zdecydowano się na jej ekranizację (1921). Niestety film nie zachował się do naszych czasów.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do varsavianistycznych poszukiwań.
opisPokaż całość

Cytat na poniedziałek: Zygmunt Kubiak „Mitologia Greków i Rzymian” (fragment) - „Poezja jako piastunka mitów”
Nie można wykluczyć, że tradycja takiej poezji epickiej w mowie grackiej przetrwała od epoki mykeńskiej poprzez „ciemne wieki” aż do Homera. O tym bowiem, że dojrzałość artystyczna Iliady i Odysei, niezrównana świetność ich kompozycji i stylu, wyrasta z długiej tradycji poprzedzającej te arcydzieła, chyba nikogo nie trzeba przekonywać. Na to zaś, że owo zakorzenienie w przeszłości sięga kilku stuleci, przynajmniej „ciemnych wieków”, a może aż wieków mykeńskich, wskazują szczególne cechy Homerowego języka i stylu. W Iliadzie i Odysei obcyjemy z taką postacią języka grckiego, jaką nikt w codziennym życiu nie mówił.
Jest to język sztuczny, jak sanskryt w Indiach, bliski mowie sakralnej przez swą tradycyjność i hieratyczność. Jest to oddzielony od mowy potocznej język poetycki, mowa odświętna. Trudno wątpić, że ukształtował się w pracy trwającej przez wieki. Od razu tu powiemy, że owo kształtowanie i przechowywanie da się w różny sposób wyobrazić: może pieśni epickie zapisywano, a może były układane i przekazywane tylko ustnie. Na zasadę przekazywania ustnego mogłaby wskazywać tzw. formularność Homerowego stylu, polegająca na tym, że jest w nim wiele gotowych formuł, określających rozmaite znamienne zjawiska i zdarzenia, choćby takie jak zapadanie nocy, budzenie się świtu, zbrojenie się do walki, spożywanie wieczerzy, wypływanie na morze. […]
Pytanie więc o piśmienność czy niepiśmienność owej przez wieki trwającej greckiej pracy poetyckiej jest nadal otwarte.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=16541
opisPokaż całość

„Der Sturm”, czasopismo, a następnie także galeria pod tą samą nazwą — stworzone przez Herwartha Waldena w Berlinie — propagowały najnowsze trendy w sztuce. Walden niemiecki pisarz, wydawca, kurator, muzyk i kompozytor, był jednym z najważniejszych promotorów europejskiej awangardy na początku XX wieku (w tym ekspresjonizmu, futuryzmu, dadaizmu i sztuki abstrakcyjnej).
Pierwszy numer założonego przez Waldena pisma opublikowano w 1910 r. jako tygodnik. Zawierał rysunki kluczowej w tym czasie postaci związanej z „Der Sturm”, Oskara Kokoschki. W następnym roku czasopismo drukowało prace artystów z kręgu „Die Brücke” (Most), a w 1912 r. pisma, rysunki i prace członków ekspresjonistycznej grupy „Der Blaue Reiter” (Błękitny Jeździec).
W marcu 1912 r. w związku z wydaniem setnego numeru „Der Sturm”, Walden otworzył Galerię „Der Sturm”. Do końca 1913 roku w Galerii wystawiali tej miary artyści co Edvard Munch [muŋk], Georges Braque, Pablo Picasso, Robert Delaunay, Gino Severini, Hans Arp, Paul Klee czy Alexander Archipenko.
Do 1918 r. Walden roszerzył działalność tego środowiska na kolejne pola, stworzono: klub dyskusyjny, propagujący poezję i sztuki wizualne, uczelnię artystyczną, kształcącą w zakresie sztuki teatralnej, malarstwa, poezji i muzyki oraz eksperymentalny teatr.
„Der Sturm” publikował wysokiej jakości portfolia z pracami graficznymi wybitnych artystów oraz oryginalne drzeworyty, karty pocztowe i duże kolorowe reprodukcje prac artystów wystawianych w galerii.
Atticus prezentuje właśnie jeden z takich wyjątkowej wartości artystycznej numerów czasopisma „Der Sturm” (z 1924 r.), szczególnie interesujący ze względu na znaczący wątek polskiej awangardy początku XX wieku w nim zaznaczony. A wiadomo, że świadectw tejże zachowało się niestety niewiele.Pokaż całość

Charles Reutlinger (1816-1888) rozpoczął swoją karierę fotograficzną jako twórca dagerotypów w Stuttgarcie. W połowie XIX wieku przeniósł się do Paryża, gdzie uruchomił swoje pierwsze atelier fotograficzne. Zaczynał jako fotograf artystek paryskich scen. Tak zyskał popularność. Zdobył jednak uznanie jako autor portretów najznamienitszych postaci kultury II połowy XIX wieku: sportretował Hectora Berlioza, Giuseppe Verdiego, Gustawa D'ore, Piotra Czajkowskiego, Pierre-Josepha Proudhona, Camille'a Saint-Saënsa, Gabriela Fauré i wielu innych. Należał do Francuskiego Towarzystwa Fotograficznego, zdobyłPokaż całość

Poetycki piątek: Bronisława Ostrowska "*** [Wychodzę w pole z psem]" z tomu "Pierścień życia"

Wychodzę w pole z psem.
W Ranek. Przedwiośnie.
Przestwór błękitnej pogody
Dyszy radośniePokaż całość

Historia medycyny to nie tylko odkrycia, próby i błędy, poszukiwania nowych terapii, leków, sposobów diagnozy i leczenia, ale także opowieść o zasadach mówienia o wiedzy medycznej do ludzi. To historia dyskursu medycznego i poradnictwa, która jest tak długa jak historia samej dziedziny. Atticus przedstawia ciekawy przykład takiej publikacji popularyzującej wiedzę medyczną z połowy XIX wieku.
Publikacja francuskiego lekarza François-Vincenta Raspaila ukazała się w 1845 r. w Paryżu i w 1864 r. w Warszawie w polskim przekładzie pod bardzo długim tytułem:
„Domowy lekarz i domowa apteka. Teoryczna i praktyczna nauka jak sobie przyrządzić i używać lekarstw, zachować zdrowie lub wyleczyć się jak najprędzej i małym kosztem z większej części chorób, uleczyć się dającym, oraz jak przynieść sobie ulgę równą prawie zupełnemu wyzdrowieniu w chorobach nieuleczonych lub chronicznych”.
Raspail był nie tylko znanym lekarzem swej doby, ale też chemikiem, psychologiem, adwokatem i socjalistycznym politykiem, aktywnie biorącym udział w ówczesnych przełomowych wydarzeniach historycznych. Był nawet kandydatem na prezydenta. Dwukrotnie uwięziony, po dojściu do władzy Ludwika Napoleona II w 1851 r. został skazany na wygnanie, na którym przebywał do 1862 r. Po powrocie nadal aktywnie włączał się w francuską politykę.
Książka nie tylko ukazuje podstawowe zasady dbania o zdrowie, ale też prezentuje objawy i sposoby leczenia chorób zgodnie z ówczesnym stanem wiedzy oraz zasady przygotowywanie lekarstw domowym sposobem. To blisko 300 stron opowieści o stanie wiedzy medycznej XIX stulecia, a także o sposobie widzenia zdrowia sprzed półtora wieku.
Zdrowa to dawka lektury o zdrowiu.Pokaż całość

Antykwariat przedstawia efektowną rycinę pomologiczną - (czyli z działu nauki o sadownictwie) - ze słynnego dzieła francuskiego naukowca Henriego Louisa Duhamela du Monceau, zatytułowanego „Traktat o drzwach owocowych” ("Traité des arbres fruitiers"), dwutomego wydawnictwa na temat drzew owocowych, zawierającego 180 barwnych tablic.
Przez kolekcjonerów dzieło to uznawane jest za jedne z najpiękniejszych przykładów zbiorów ręcznie kolorowanych rycin owocowych.
Na marginesie należy dodać, że rozszerzone, pięciotomowe wznowienie tej pozycji z lat 1805-1809, autorstwa panów Poiteau i Turpina, osiągnęło w grudniu 2006 r. na brukselskiej aukcji zawrotną cenę 4 i pół miliona dolarów.
Sam Henri Louis Duhamel du Monceau (1700-1782) był członkiem i przez 3 kadencje przewodniczącym Francuskiej Akademii Nauk. Prowadził ożywioną działalność naukową jako inżynier, fizyk, chemik, agronom, leśnik, botanik i sadownik. Był również wydawcą i współautorem "Descriptions des Arts et Métiers” 113-tomowego wydawnictwa będącego konkurencją dla przesławnej "Wielkiej encyklopedii francuskiej".
Rycinę opracował Claude Aubriet (1665-1742) - znany ilustrator i malarz motywów roślinnych, a jednocześnie nadworny malarz Ludwika XIV i Ludwika XV.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikaPokaż całość

W serii Varsaviana Atticus prezentuje postać Aleksandra Kraushara (1842-1931) i jego studium „Kupiectwo warszawskie. Zarys pięciowiekowych jego dziejów. Monografja historyczno-obyczajowa osnuta na źródłach archiwalnych” z 1929 r. Kraushar był przez całe życie związany z Warszawą. Używał pseudonimu Alkar. Był historykiem, poetą, tłumaczem i prawnikiem. Ukończył Wydział Prawa w Szkole Głównej. W okresie powstania styczniowego współredagował pisma związane z powstańczym rządem - „Prawda” i „Niepodległość”. Pracował jako adwokat, ale jego dom był ogniskiem życia kulturalnego w Warszawie. Kraushar był warszawskim Żydem, który głęboko angażował się w działalność związaną z dążeniami asymilatorskimi wśród polskich Żydów, czego wyrazem było zbliżenie się do Narodowej Demokracji i przyjęcie z żoną chrztu w kościele rzymskokatolickim (1903). Jako publicysta, poeta i historyk współpracował z wieloma pismami, wydawanymi w języku polskim (w tym z „Izraelitą”).
Przede wszystkim znany był jednak jako historyk. Do najważniejszych jego prac, poświęconych Żydom należą: zachowująca do dziś wagę podstawowego opracowania w tej dziedzinie książka „Frank i frankiści polscy” oraz poddana druzgocącej krytyce historyków tej doby „Historia Żydów w Polsce”.
Kraushar miał duże zasługi dla rozwoju polskiego życia naukowego, m. in. jako współzałożyciel i prezes Towarzystwa Miłośników Historii, organizator Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i członek Komisji Historycznej Polskiej Akademii Umiejętności.
Wydał też kilka zbiorów wierszy. Wątki żydowskie, pojawiające się w nich początkowo dość często, przestały dochodzić do głosu w latach 90. XIX wieku wraz z jego coraz głębszym przekonaniem o konieczności asymilacji.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do zapoznania się z dziełem Krashara poświęconym historii warszawskiego kupiectwa.
opisPokaż całość

Cytat na poniedziałek (spóźniony o 15 min.): Terry Pratchett fragment z książki "Johnny i zmarli" - z okazji 3 rocznicy śmierci pisarza. [opis odnośnika](http://www.wykop.pl)https://www.atticus.pl/?val=pratchett&pag=szukaj⟨=&Szukaj=Szukaj
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=98725
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?katalog=fantastyka

W atlasie anatomicznym „Anatomia Humani Corporis” z końca XVII wieku, jednego z najbardziej znanych dzieł tego rodzaju w swej epoce, ukazano ponad sto wizerunków ludzkiego ciała i jego części. Książka była dziełem Goverta Bidloo (1649-1713) holenderskiego lekarza i anatoma. Był on nota bene medykiem Wilhelma III Orańskiego. Wsławił się też jako poeta i dramatopisarz Złotego Wieku w Holandii. Napisał m. in. libretto do jednej z piewszych holenderskich oper „Ceres, Venus en Bacchus”Pokaż całość