Z okazji 119 rocznicy urodzin Ewy Szelburg-Zarembiny przypadającej na 10 kwietnia 1899 r. Atticus prezentuje ciekawe wydania utworów tej pisarki oraz prac z nią związanych. Była pisarką i działaczką społeczną - jedną z inicjatorek budowy Centrum Zdrowia Dziecka Szpitala-Pomnika. Tworzyła powieści psychologiczno-obyczajowe łączące moralizm z ekspresyjnym liryzmem i baśniowością (Ludzie z wosku 1936, Miasteczko aniołów 1959); utwory związane z Warszawą (w tym Legendy Warszawy 1938), oraz przede wszystkim popularne utwory dla dzieci i młodzieży: Wesołe historie (1928), Rzemieślniczek wędrowniczek (1929). Dodatkowo zaważmy, że w antykwariacie znajdują się ciekawe prace Jana Marcina Szancera związane z utworami tej pisarki - projekty ilustracji wykorzystanych w jej książkach "Dzieci z Wysp Koralowych" i "Chłopiec z perły urodzony" (z 1958). Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=szelburg&pag=szukaj⟨=&Szukaj=Szukaj
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=84820
opis odnośnikaPokaż całość

Zofia Kossak-Szczucka "Krzyżowcy" (fragment) - z okazji 50 rocznicy śmierci autorki
"— Bodaj was ziemia pochłonęła, przeklętniki! — zakrzyknął [mnich] — bodajście nigdy doma nie wrócili!
Ci zasie, których przeklinał, ciągnęli jeden za drugim wąską leśną drożyną niechawszy szerokiego gościńca. […] Wiodła ich na południe, ku ziemi śląskiej, jak trzeba. Lipiec był suchy, gorący, podmokłe leśne niziny podeschły jak grądy i konie zaledwie lgnęły, gdzie w innej porze nie przeszedłbyś cało. […] Grzmocąc nielitościwie boki końskie długimi na piędź ostrogami, gnali ku swoim stronom w niemylnym poczuciu, że tam dopiero, na własnej rodzonej ziemi, przyjdzie im zdrowy osąd i mądry namysł, co czynić dalej po klęsce. […] Jechali w głuchym milczeniu, nie odzywając się do siebie ani słowem. Gadatliwość nigdy nie przystoi wojom, a cóż dopiero po przegranej bitwie! O czym by zresztą gadać mieli? […] Skute w zawziętym milczeniu szczęki, ucieczka spieszna ponad potrzebę i miarę, nie były wyłącznie skutkiem kruszwickiej porażki. Głębszą, choć nie uświadomioną, jej przyczynę stanowił duszny niepokój, dręczący całe szlachetne rycerstwo, wewnętrzna rozterka, wywodząca się z uczucia poniżenia i upadku. Zbyt świeżo każdy z tych primores nobiles, komesów i kasztelanów nosił w pamięci czasy królewskiej potęgi, gdy od stu lat zaledwie chrześcijańska Polska stała między najprzedniejszymi władztwami świata jako klucz polityki europejskiej, jako cenny sojusznik, przez cesarza i papieża wzajemnie sobie wyrywany.
Hej, czasy to były, czasy! Ojciec święty raz za razem posłów słał, tytułując w listach Bolka Szczodrego ukochanym synem i Ekscelencją, który to zaszczyt przysługiwał dotąd tylko basileusowi i cesarzowi. […] We dwóch, Grzegorz z Bolesławem, osaczali Henryka IV jak odyńca w kniei. Gdy pokonany, bosymi stopami ziąbł w śniegu pod bramą Kanosy, piętnastu biskupów polskich, saskich, węgierskich i włoskich koronowało Bolesława w Katedrze Gnieźnieńskiej, nowo po napadzie czeskim zbudowanej. Bolkowa siostrzenica Elżbieta, za Haralda wydana, siedziała na stolcu norweskim, w dalekiej, zimnej dziedzinie. Siostra Storrada królowała Dunii, królewicz węgierski, Władysław, w krakowskim dworcu się chował i przez polskie drużyny na tron węgierski wprowadzony został. W nieznanej zgoła Anglii bardowie śpiewali pieśni o mężnych i nie spoczywających nigdy wojach polskich, w puszczach wiślańskich siedzących. Kniaziów ruskich, władaczy nieprzemierzonych obszarów, król polski suwał to tu, to tam, według swojej woli, za każdą wyprawą na wschód skarby przywożąc niezmierne. Prócz skarbów przywozili woje z królem chodzący rozrost wewnętrzny, radość z poznania, że świat poza rodzimą puszczą i nowiną jest tak nieskończenie wielki, nieskończenie różnorodny, budzący namiętność, by go przemierzyć, zgryźć, zrozumieć, zgarnąć. Gdy powracali w swoje tyny i grodziszcza, otoczone częstokołem bielejącym czaszkami końskimi, nie mogli myśleć już o niczym innym, jak o tych doznaniach. Rozpamiętywali owo wielorakie, różnobarwne życie, moszcząc je w sobie, żując, trawiąc, aż uderzało do głowy jak miód, tryskało tęsknotą za nowym królewskim wezwaniem.
A oto w mało wiele lat zmieniło się wszystko, przepadło. [...]”
opis odnośnikaPokaż całość

Antykwariat prezentuje miedzioryt z 1831 r. zatytułowany „Interno delle saline di Wieliczka [Wnętrze kopalni w Wieliczce]” z dzieła Bernarda Zaydlera „Storia della Polonia fino agli ultimi tempi”. Przedstawia ona kopalnię w Wieliczce w manierze rzec można średniowiecznej, symultanicznie ukazując kolejne etapy procesu wydobywczego. Zaydler, polski historyk (1799-1855) pochodził ze znanej i bardzo zamożnej warszawskiej rodziny kupieckiej. Uczęszczał do Liceum Warszawskiego, po jego ukończeniu studiował prawo w Göttingen. Do Polski nie wrócił,Pokaż całość

Lucjan Rydel urodził się 17 maja 1870 r., a zmarł równo 100 lat temu 8 kwietnia 1918, poeta, pisarz, tłumacz; kształcił się w Krakowie, Berlinie i Paryżu. Był młodopolskim poetą wydał m.in. Poezje (1899), balladowy poemat Pan Twardowski (1906), zaś wielką popularność zyskał jako twórca opartych na folklorze widowisk scenicznych Zaczarowane koło (1900) i Betlejem polskie (wyst. 1904, wyd. 1906). Napisał też 3-częściową tragedię historyczną Zygmunt August (1913), opowieści z czasów helleńskich (Ferenike i Pejsidoros 1909). Był też autorem przekładów poezji greckiej i rzymskiej. Być może jednak największym wkładem w literaturę polską był fakt, że ożenił się z córką gospodarza z podkrakowskich Bronowic i był pierwowzorem Pana Młodego w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=16372
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=97774
opisPokaż całość

Jan Styka urodził się 160 lat temu 8 kwietnia1858 r. Jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst „Quo vadis” Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Szczególnie we Francji jego ilustracje do „Quo vadis?” zdobyły szeroki rozgłos. Malował też obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne, w tym był też inicjatorem i współtwórcą Panoramy Racławickiej (z Wojciechem Kossakiem). Zmarł 11 kwietnia1925.
W 1919 r. malarz przeprowadził się do willi Certosella na Capri. W domu urządził prywatne muzeum z Sienkiewiczem związane. Kolekcję tworzyło około 30 obrazów i rysunków. Wydał też dwa albumy we włoskiej oficynie w Neapolu: w wersji francuskiej i oraz w włoskiej pt. „Museo "Quo Vadis" opere di Jan Styka” w całości poświęcone ekspozycji. Atticus prezentuje włoską wersję tej pozycji, tym bardziej wyjątkową, że zawiera autograf Jana Styki.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=jan+styka&pag=szukaj⟨=&Szukaj=Szukaj
opisPokaż całość

Helena Modrzejewska, nazywana najwybitniejszą aktorką polską, zmarła 109 lat temu 8 kwietnia 1909 r. w USA. Właściwie nazywała się Jadwiga Helena Misel. Debiutowała w 1861 r. w Bochni w zespole amatorskim. Potem rozwijała swą karierę w teatrach m.in. we Lwowie. Następnie przeniosła się do Warszawy, gdzie już znana i uznana wywarła znaczny wpływ na rozwój warszawskiego teatru. Jej zabiegi sprawiły, że zaczęto wystawiać dramaty Słowackiego, a także Szekspira. W 1876 r. wyjechała do Kalifornii. Szybko opanowała angielski i przyjęła uproszczoną wersję nazwiska Modjeska. W 1877 r. debiutowała z sukcesem na scenie w San Francisco. Rozpoczęła też pierwsze z 26 tournées po Ameryce Północnej. Występowała również w Londynie i Pradze. Poczynając od 1879 r. wielokrotnie przyjeżdżała na gościnne występy do kraju, do Krakowa, Lwowa i do Warszawy, ale tylko 4 razy, gdyż w 1895 r. zabroniono jej wstępu w granice cesarstwa rosyjskiego. Uznawano ją za jedną z najpiękniejszych kobiet swej epoki. Jej aktorstwo charakteryzował stylizowany realizm oraz dbałość o psychologiczne prawdopodobieństwo. Była żarliwą propagatorką twórczości Szekspira i miała w swym repertuarze 17 ról szekspirowskich (od Ofelii po Lady Makbet). Ważne miejsce w jej dorobku zajmowały role w sztukach Słowackiego, Schillera, Ibsena i Wyspiańskiego. Ogółem wystąpiła w 260 rolach.
Atticus prezentuje podobiznę Heleny Modrzejewskiej, tzw. światłodłuk, z 1890 r. przedstawiający ją w roli tytułowej w sztuce "Odetta" Victoriena Sardou.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=63106
opisPokaż całość

Bronisław Malinowski, etnolog i antropologspołeczny, współtwórca i główny przedstawiciel funkcjonalizmu urodził się 134 lata temu 7 kwietnia 1884 r. W młodości uczestniczył w życiu naukowo-artystycznym Krakowa i Zakopanego, przyjaźnił się z przedstawicielami Młodej Polski, z których najsłynniejsza pozostała jego przyjaźń z Witkacym. W 1910 r. podjął studia podyplomowe w London School of Economics, współpracował tam z wybitnymi antropologami brytyjskimi. W 1914 r. rozpoczął badania terenowe na Nowej Gwinei, początkowo wśród plemienia Mailu, a w latach 1915–16 i 1917–18 na Wyspach Trobrianda. Zwieńczeniem prowadzonych tam prac była seria klasycznych dla dziejów antropologii monografii: m. in. Argonauci zachodniego Pacyfiku (1922), Życie seksualne dzikich w północno-zachodniej Melanezji (1929) czy Ogrody koralowe i ich magia (t. 1–2 1935). W 1927 r. na Uniwersytecie Londyńskim objął specjalnie dla niego utworzoną katedrę antropologii społecznej. Malinowski wszedł do historii antropologii społecznej jako współtwórca funkcjonalnej teorii kultury, ujmującej kulturę jako aparat instrumentalny służący zaspokajaniu ludzkich potrzeb, całościowy i zintegrowany system złożony z oddziałujących na siebie instytucji, w którym zależności między elementami mają charakter funkcjonalny.
Całość jego dorobku obejmują Dzieła (w 10 tomach). Dodatkowo w 2002 r. ukazał się jego słynny Dziennik w ścisłym znaczeniu tego wyrazu. Zmarł 16 maja 1942 r. w New Haven w USA.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do zapoznania się z książkami Malinowskiego.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=malinowski&pag=szukaj⟨=&Szukaj=SzukajPokaż całość

Konrad Górski studiował polonistykę w Warszawie i slawistykę w Pradze. W 1929 r. habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1934–39 wykładał na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po wojnie pracował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1950 r. został pozbawiony praw do nauczania. Przez kolejne lata pracował w Instytucie Badań Literackich PAN. W 1956 r. powrócił na UMK, gdzie wykładał do roku 1965.
W swoich badaniach koncentrował się przede wszystkim na warstwie ideologii oraz tekstologii w twórczości Mickiewicza. Poza tym jego zainteresowania naukowe dotykały historii literatury reformacyjnej (napisał m. in. „Studia nad dziejami polskiej literatury antytrynitarskiej XVI w.”) oraz teorii literatury.
Zmarł 28 lat temu 7 kwietnia 1990 r.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=74566Pokaż całość

Petrarka napisał w „Canzoniere”, że momentem przełomowym w jego życiu było spotkanie Laury. Nastąpiło to w Wielki Piątek 6 kwietnia 1327 roku, niemal 700 lat temu. Z tej okazji prezentujemy sonet Petrarki w tłumaczeniu Adama Mickiewicza.
„Błogosławieństwo”
Błogosławiony rok ów, miesiąc, i niedziela,
I dzień ów, i dnia cząstka, i owa godzina,
I chwila, i to miejsce, gdzie moja dziewczyna
Uczucia mi natchnęła, choć ich nie podziela.Pokaż całość

Oto przyjemna rocznica, 75 lat temu 6 kwietnia 1943 r. ukazał się„Mały Książę”, najsłynniejsza książka francuskiego pisarza, poety i pilota Antoine'a de Saint-Exupéry. Jest ona najprawdopodobniej książką przetłumaczoną na największą liczbę języków świata, a co roku sprzedaje się miliony jej egzemplarzy. Jest zatem również jedną z najbardziej rozpoznawalnych książek świata. Od czasów pierwszej publikacji utwór został zaadaptowany w różnych formach i mediach na tysiące sposób. „Mały Książę” i inne utwory, jak „Nocny lot”, „Ziemia, planeta ludzi”, Saint-Exupery przepełnione były głębokim humanizmem i głosiły ideały ludzkiego braterstwa, akceptacji obowiążku, odwagi i odpowiedzialności.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?katalog=litobc
opis odnośnikaPokaż całość

21 lat temu 5 kwietnia 1997 r. zmarł wybitny amerykański poeta Allen Ginsberg. Był wyrazicielem anarchistycznego indywidualizmu nonkonformistycznego pokolenia beatników, do którego należeli również m. in. Jack Kerouac i Gary Snyder. Jednocześnie angażował się w działalność pacyfistyczną. Był również wyznawcą mistycyzmu buddyjskiego i ikoną ruchu gejowskiego.
Stworzył jedne z najważniejszych utworów poetyckich literatury amerykańskiej II połowy XX wieku – w tym słynny „Skowyt” i „Kadysz”, poematy o szalonym jazzowym rytmie i niezwykłejPokaż całość

224 lata temu, 5 kwietnia 1794 roku, jedne z najważniejszych postaci Rewolucji Francuskiej z Dantonem na czele zostały zgilotynowane.
Danton był jedną z najbarwniejszych postaci czasu rewolucji: członek Komuny Paryskiej, założyciel klubu kordelierów, działacz klubu jakobinów. Od grudnia 1791 r. pełnił funkcję zastępcy prokuratora Komuny Paryskiej. A latem i jesienią 1792 r. był faktycznym szefem rewolucyjnego rządu. W Konwencie, gdzie zajmował się głównie obroną narodową i polityką zagraniczną, zasiadał na ławach „góry” (tzw. górali). W procesie Ludwika XVI głosował za karą śmierci dla króla. Pragnął porozumienia z żyrondystami, które jednak nie doszło do skutku. Początkowo, jako inicjator powołania Trybunału Rewolucyjnego, zwalczał kontrrewolucję i tzw. „wściekłych”. Potem, będąc przywódcą jakobińskiej prawicy, atakował robespierrystów i ich politykę terroru. Był zwolennikiem polityki pobłażliwości i zgody narodowej, korzystnej dla nowej burżuazji, wzbogaconej m. in. na wykupie dóbr narodowych (sam dorobił się również niezłego majątku). Zaostrzająca się walka polityczna i rozbicie hebertystów spowodowało 31 marca 1794 r. słynny atak Robespierre’a na Dantona i jego zwolenników. Został oskarżony o spisek przeciw rządowi i zdradę kraju. Rewolucja pożerała swoje dzieci. Stanął przed Trybunałem Rewolucyjnym w dniach 2–5 kwietnia 1794 r. i został skazany na śmierć. Na szafocie powiedział do kata: „Nie zapomnij pokazać mej głowy ludowi. Warta jest tego”. Został stracony 5 kwietnia 1794 r. w Paryżu razem z innymi członkami swej frakcji: w tym d’Églantine'm, Desmoulinsem, de Séchelles'em i Chabotem.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do działu historii powszechnej.

opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=rewolucja+francuska&pag=szukajPokaż całość

Władysław Skoczylas - malarz, grafik, pedagog i jeden z najwybitniejszych drzeworytników polskich. Urodził się 4 kwietnia 1883 r. w Wieliczce, 135 lat temu. Malarstwa uczył się u Teodora Axentowicza i Leona Wyczółkowskiego w krakowskiej ASP. Następnie przeniósł się do Zakopiańskiej Szkoły Przemysłu Drzewnego. Zarówno to, jak i atmosfera Zakopanego zaważywała na jego twórczości. Na Podhalu studiował sztukę regionalną. Zachowało się jego ponad 140 rysunków ołówkiem i tuszem, przedstawiających kościółki, dzwonnice, figury, kapliczki. Jeszcze przed I wojną wystawiał prace będące manifestacją stylu zakopiańskiego. Swe pierwsze drzeworyty, tak rozpoznawalne i charakterystyczne dla Skoczylasa, wykonał w r. 1913. Tworzył technikę nowoczesnego drzeworytu. Przyniosła mu również pierwsze sukcesy. Z sztuki regionalej czerpał tematy z życia zbójników tatrzańskich oraz motywy sakralne, jak i założenia formalne – stylizację, uproszczenia, płaskie tło, brak perspektywy, symetryczność układów, zdobnictwo i dekoracyjność. Faktura prac była oszczędna: na czarnym tle białe linie, żłobienia oraz charakterystyczne zazębianie się czerni z bielą, nazywane «grzebieniem» Skoczylasa.
Drzeworytami zilustrował i ozdobił też książki, np. Wasylewskiego, „Klasztor i kobieta” (1923), Żeromskiego, „Puszcza jodłowa” (wyd. 2) czy Kasprowicza, „Taniec zbójnicki” (1929).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Skoczylas włączył się z zapałem w życie artystyczne i działalność organizacyjną: Związek Polskich Artystów Grafików (ZPAG), Stowarzyszenie Polskich Artystów «Rytm», rozwój ASP (d. Szkoła Sztuk Plastycznych) w Warszawie, pracę w Depatartamencie Sztuki, organizację Instytutu Propagandy Sztuki – to tylko przykłady efektów jego zaangażowania. Wysoko oceniał funkcję społeczną grafiki, nazywał ją szkołą demokracji.
Był też bardzo lubianym pedagogiem, toteż miał duży wpływ na wychowanków-wybitnych grafików: Stanisława Ostoję-Chrostowskiego, Tadeusza Cieślewskiego (syna), Tadeusza Kulisiewicza i Stefana Mrożewskiego.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opisPokaż całość

Martin Luther King, amerykański przywódca ruchu o prawa człowieka, teolog, kaznodzieja i ksiądz Kościoła baptystów. W trakcie studiów zainspirował się myślą Thoreau, Rauschenbuscha, Tillicha i Gandhiego i przejął od nich idee pokojowego nieposłuszeństwa obywatelskiego, zasadę niestosowania przemocy w walce o prawa człowieka oraz przekonanie o ciążącym na Kościołach zobowiązaniu zachowania sprawiedliwości społecznej. W grudniu 1955 r. zorganizował bojkot transportu publicznego w Montgomery na znak protestu za aresztowanie Rosy Parks, zatrzymanej pod zarzutemPokaż całość

Atticus prezentuje najbardziej znaną książkę Thomasa Mayne'a Reida zatytułowaną „Jeździec bez głowy”, w pięknym wydaniu Iskier z 1960 r. Projekt okładki i ilustracje przygotowane zostały przez Stanisława Topfera. Reid, który urodził się 200 lat temu, 4 kwietnia 1818 r., był angielskim pisarzem irlandzkiego pochodzenia. Przez pewien czas przebywał w Stanach Zjednoczonych, dzięki czemu napisał kilkadziesiąt przygodowych powieści z życia Indian, traperów i pionierów, w tym „Łowców skalpów”, „Dolinę bez wyjścia” i właśniePokaż całość

Władysław Tatarkiewicz, urodził się 132 lata temu, 3 kwietnia 1886 r. w Warszawie. Był filozofem, estetykiem, historykiem sztuki oraz... historykiem filozofii, bez którego studiowanie filozofii wydawało się kiedyś niemożliwe. Jego „Historia filozofii” stanowiła w Polsce przez wiele lat podstawowy akademicki podręcznik filozofii.
Sam uczył się m. in. w Zurychu, Paryżu, Berlinie i Marburgu oraz u Kazimierza Twardowskiego na Uniwersytecie Lwowskim. Od początku II RP był profesorem filozofii na kolejnych uniwersytetach, najdłużej na Uniwersytecie Warszawskim (także po wojnie). Badania naukowe Tatarkiewicza koncentrowały się na zagadnieniach historii filozofii, estetyki, historii sztuki oraz etyki. Tatarkiewicz pojmował dzieje filozofii jako zmaganie się nurtu maksymalistycznego (dążącego do stworzenia systemów opisujących całą rzeczywistość), i minimalistycznego (skupiającego się na konkretnych pojęciach lub fragmentach bytu). Własne poglądy filozoficzne wyłożył m. in. w pracy „O szczęściu” (1947). Napisał też książki: „Rządy artystyczne Stanisława Augusta” (1919), „Historię estetyki” (t. 1–2 1960, t. 3 1967), „Dzieje sześciu pojęć” (1975) i ciekawostka – to on przełożył drugi tom „Czarodziejskiej góry” Manna, pod pseudonimem Jan Łukowski.
Pisał o celu filozofii w następujących słowach:
„Odkąd istnieje nauka, nie ustają wysiłki, aby wyjść poza rozważania częściowe i objąć w jednej nauce wszystko, co istnieje; (…) ta nauka była i jest nazywana filozofią.”
Zmarł 4 kwietnia 1980 r.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl doPokaż całość

W serii Varsaviana antykwariat prezentuje pocztówkę z 1917 r. Przedstawia ulicę Krakowskie Przedmieście będącą reprezentacyjną ulicą Warszawy. Stanowi ona północny odcinek Traktu Królewskiego, wiodącego do Wilanowa. Nazwa ulicy wiąże się z faktem, że otwierała ona drogę przez Jazdów i Czersk do Krakowa. Ulica stała się miejscem budowy reprezentacyjnych pałaców magnaterii i rodziny królewskiej, była ponadto znakomitym miejscem do celebrowania triumfalnych wjazdów do miasta (hetmana Stefana Czarnieckiego czy Jana Sobieskiego). Wreszcie – takżePokaż całość

Z okazji świątecznej Atticus prezentuje oryginalną pocztówkę wielkanocną Kazimierza Wiszniewskiego z 1952 r. Jest to drzeworyt sygnowany ołówkiem przez autora, na odwrocie zaś znajduje się jego dedykacja. Karta jest warta uwagi ze względu na fakt, że to właśnie ze sztuki drzeworytniczej Wiszniewski był przede wszystkim znany. Studiował w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Lentza, w szkole malarstwa Konrada Krzyżanowskiego, a wreszcie w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych uPokaż całość

Dziś Prima Aprilis. Z tej okazji prezentujemy „Muchę” - która sama w sobie była jednym wielkim żartem, więc nie potrzebne są żadne primaaprilisowe zmyślenia.
Kto choć raz widział numer tego ilustrowanego czasopisma humorystycznego, natychmiast rozpoznaje charakterystyczną pierwszą stronę z całoszpaltowym rysunkiem, poświęconym bieżacym wydarzeniom, zwłaszcza politycznym, zarówno lokalnym – polskim, jak i globalnym.
Wychodziło w Warszawie, i uwaga! - przez chwilę w Moskwie – w latach 1871-1939 (z przerwami) oraz między 1946-1952, a więc strasznie długo. W początkach XX wieku, ze względu na szykany rosyjskiej cenzury, często zmieniano tytuły – wychodziła pod tytułem „Dzięcioł”, „Facet”, „Chochoł” i „Kruk”.
Pismo wydawali m.in. Kaufman i Fryze, a redagowali – choć krótko – Wiktor Gomulicki i Bolesław Prus. Choć miało czasem brzydkie, nacjonalistyczne i antysemickie oblicze – było też pismem niezwykłe aktywnym, z satyrycznym żądłem, komentatorem bieżących wydarzeń publicznych i politycznych. „Mucha” była periodykiem masowym, zawierającym głównie anegdoty, fraszki, obrazki i wiersze satyryczne.
Choć większość tekstów i rysunków zamieszczano bezimiennie lub pod pseudonimami, wiadomo, że z pismem współpracowali tej miary twórcy, co Asnyk, Belmont i Oppman.
Z 80-letniej historii pisma prezentujemy 2 roczniki „Muchy” z końca XIX wieku (ponad 100 numerów!).Pokaż całość

Do sobotniego deseru antykwariat Atticus proponuje owocowy dodatek – pomarańczę. Prezentujemy 2 piękne miedzioryty punktowe, ręcznie kolorowane z początku XIX wieku. Ryciny pochodzą z dzieła "Histoire Naturelle des Orangers", z pewnością jednej z ciekawszych prac poświęconych botanice i owocom swej epoki. Pomarańcza to nazwa, jaką określa się niektóre gatunki roślin należące do rodzaju cytrus, zwykle o pomarańczowej skórce i włóknistym miąższu. Jest to nazwa tylko zwyczajowa, nie stanowi ona odrębnej jednostki taksonomicznej.Pokaż całość