„Historyja naturalna rodu ludzkiego” Juliena Josepha Vireya została opublikowana w Warszawie w 1857 r. Książka, wydana nakładem oficyny Orgelbranda, ma nie tylko ciekawą oprawę – płótno z epoki, złocone napisy i zdobienia na grzbiecie, ale także niezwykle atrakcyjne graficznie tablice poza tekstem – bardzo ładne litografie kolorowane, dające wgląd w sposób postrzegania świata ludzi XIX wieku..
Dzieło Vireya właśnie w charakterystyczny dla tego stulecia sławi rozum oświeconego człowieka i jego triumf w panowaniu nad światem, w domyśle triumf cywilizowanego Europejczyka.
Jest to dzieło o charakterze antropologiczno-biologicznym. Książka przedstawia ówczesny stan wiedzy na temat ewolucji, pochodzenia człowieka i rozwoju świata przyrody – stąd tytuł „Historyja naturalna rodu ludzkiego”.
A oto cytat ze wstępu zatytułowanego „Przyczyny wynoszące ród ludzki nad wszelkie inne stworzenia”: „Uważąjąc ród ludzki na ziemi, nie można pominąć przyczyn, które wyniosły go tak wysoko nad wszelkie stworzenie, nie można wstrzymać się od badania, jakim one sposobem wynikają, przedewszystkiem z jego cywilizacyj, jego rozwinięcia rozumu w stanie towarzyskim, i z nauki, która jest cudownym samego tylko człowieka udziałem.”
W dobie współczesnej ten pean na cześć własną przestał być już taki oczywisty; w perspektywie zniszczeń środowiska czy czarnej karty historii kolonializmu. Fragment ten jest natomiast ciekawym świadectwem sposobu myślenia ówczesnych ludzi wykształconych.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikaPokaż całość

„Mapa Polski, Ukrainy, Białorusi i Litwy” pochodzi z ok. 1592 r. pochodzi z atlasu "Fasciculus Geographicus" opracowanego i wydanego przez Johanna Bussemachera i Matthiasa Quada z ok. 1592 r.
Rytował ją Henricus Nagel. Jego sygnatura rytownicza znajduje się nad dolną ramką - "Henricus Nagel fecit". Na odwrocie opis łaciński „Polonia”, przynosi informacje o Polsce.
Mapę sporządzili Matthias Quad (1557–1613), który był rytownikiem i kartografem z Kolonii. Pochodził z Holandii, gdzie nauczył się fachu. Natomiast Johann Bussemacher (ok. 1580–1613) był niemieckim rytownikiem i wydawcą, drukarzem i handlarzem sztuki, działającym również w Kolonii.
Jak wskazuje się w opisie mapa ziem polskich powstała według znango dzieła kartograficznego Wacława Grodeckiego, który opracował ją podczas pobytu w Lipsku, a wydana została ok. 1562 r. w Bazylei. Mapę wraz z indeksem do niej i rozprawką Melanchtona o pochodzeniu Słowian Grodziecki dedykował królowi Zygmuntowi Augustowi. Mapa Grodzieckiego stanowiła pomniejszony i niewiele zmieniony fragment wcześniejszej wielkiej mapy Bernarda Wapowskiego, wydrukowanej w 1526 r., w Krakowie w drukarni Unglera. Ponieważ prawie cały nakład map Wapowskiego spłonął w czasie pożaru Krakowa w 1528 r., dzieło Grodzieckiego uchodziło przez długi czas za najlepszą mapę ziem polskich. Była często wznawiana i przerabiana, a swą popularność zawdzięczała m. in. zamieszczeniu jej w znanym atlasie „Theatrum Orbis Terrarum” Abrahama Orteliusa z 1570 r.
Jest to miedzioryt, odcisk płyty o rozmiarach 18 x 26 cm na karcie o rozmiarach 27 x 36 cm.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.plPokaż całość

W serii Varsaviana prezentujemy ciekawą książkę Stefana Godlewskiego, zatytułowaną „Warszawa”, będącą zbiorem kilkunastu opowiadań i wierszy powiązanych tematycznie ze stolicą, jej historią i literaturą.
Godlewski (1894-1942) był głównie krytykiem literackim i teatralnym, wydał kilka utworów literackich, a także szkice o Bolesławie Prusie. Aresztowany w marcu 1941 r., był więziony na Pawiaku, a następnie wywieziony do Oświęcimia, gdzie został zamordowany we wrześniu 1942 r.
Książka została wydana tuż po wojnie, w 1946 r., w wydawnictwie Ludwika Fiszera i Józefa Kubickiego w Warszawie. Po raz pierwszy ukazała się w 1931 r. Bardzo ciekawe jest samo wydanie – gdyż została przygotowana w drukarni odbudowanej ze zniszczeń wojennych. „Książkę złożono na linotypie matrycami, wydobytymi z gruzów, odbito na maszynie, oczyszczonej z rdzy.” Dodatkowym walorem są ilustracje Edmunda Bartłomiejczyka, pięknie korespondujące z tematyką książki.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do działu Varsaviana.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=33863Pokaż całość

Cytat na poniedziałek: Władysław Orkan „Płanety” (fragment) z tomu opowiadań pod tym samym tytułem:

"Niema to, jak chłopu na wsi! Ten ma już raz święte życie. Żeby ino Bóg nagodził ziarna i ziemniaków, to się o nic nie potrzebuje wieldze troszczyć. Wszyscy mają starunek o niego. Ksiądz go radosnie na tym świecie wita, jeszcze ochotniej chowa, zaś przez cały krótki żywot ma pieczę o jego duszę, jako o najmilszej ze stada owieczce, która za życia daje wełnę miękką, a serdak biały po śmierci. Żyd przemyśluje o jego majątku: gdy ma za dużo — ujmie mu ciężaru z głowy, a gdy za mało — dopożyczy i o hipotece się zawie przy czasie, wszystko rozumem swoim wyprostuje. A i panowie z urzędu radzi go widzą. Z podatkiem nie zawdy musi się trudzić dwie mile; przyślą na miejsce swoich ludzi, i wezmą bądźco, nie sam pieniądz. Wszyscy dla niego dobrodzieje, każdy za niego o nim myśli, aby se ino nie psuł głowy próżną turbacją.
Ale już najwięcej starunku o chłopa mają podczas wyborów. Wtedy cały kraj o nim radzi. Gdzie się obrócić, wszędy ino o „naszym chłopie” gwara, jakby każdy po to tylko żył, by chłopu dobra przysporzyć. Schodzą się mniejsi i więksi panowie, ba, nawet tacy, co wsi nie widzieli, i przedumują w głowach swoich, jakby tu chłopu dospomódz. Zeby się dało raj z zapieckiem stworzyć, gdzieby mógł drzemać ślebodnie przy czasie, toby ochotnem sercem uczynili. Tymczasem czynią, co w ich mocy. Żeby se chłop nie potrzebował łamać głowy, kogo wybrać do sejmu, to mu przysyłają gotowego posła, kosztów przesyłki nie ściągając, jako że to „rzecz urzędowa”. I chłop ma spokój".
opis odnośnikawww.atticus.pl
Książki Orkana doPokaż całość

Czy można sobie wyobrazić, że książka o tak ekscytującym tytule jak „Les Femmes des douze cesars” („Kobiety 12 cesarzy”) nie wzbudzała poruszenia wśród XVIII-wiecznych czytelników. Zwłaszcza, że podtytuł brzmiał: „życie i sekretne intrygi Imperatorowych i kobiet pierwszych Impreratorów Rzymskich”. Autor właściwie nazywał się Jacques Roergas de Serviez (1679-1727) przez „z” i był francuskim historykiem, adwokatem, który zdobył uznanie współczesnych jako zdolny kompilator autorów greckich i rzymskich, czego najlepszym przykładem jest właśnie prezentowanaPokaż całość

Oto „Hucułka na koniu” na rysunku Juliusza Holzmüllera (1876-1932) z 1906 r. Huculi, jak wiadomo, to górale ruscy, zamieszkujący wschodnią część Karpat. Mieli własną gwarę należącą do południowo-zachodniego zespołu dialektów języka ukraińskiego. Do ich tradycyjnych zajęć należały pasterstwo, hodowla bydła, pozyskiwanie i spław drewna. Ale też przez wieki cenione było ich rękodzieło: tkactwo, hafty czy snycerka.
Holzmüller, autor prezentowanego, pięknego gwaszu, studiował w Monachium i w krakowskiej ASP, m. in. u Mehoffera i Axentowicza, a po okresie studiów mieszkał we Lwowie, co poniekąd tłumaczy temat jego akwareli. Dodatkowo – sławę zdobył jako malarz koni, co podnosi walor dzieła, ponieważ należy ono do głównego nurtu twóczości Holzmüllera. Malował też pejzaże i widoki miast. Prace artysty znajdują się w kolekcjach muzeów w Krakowie, Łańcucie i we Lwowie.
Od siebie dodam, że „Hucułka na koniu” prezentuje się niezwykle godnie.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl .
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=97750Pokaż całość

Ze starodruków. Prezentujemy piękną książkę z 1768 roku: pełna skóra z epoki, grzbiet sześciopolowy. Jest bogato zdobiona: zwięzy wypukłe, szyldzik na grzbiecie, złocenia i złocone napisy na grzbiecie.
Książka zawiera współoprawne dzieła doby francuskiego Oświecenia: pierwsze wydanie "Le militaire philosophe ou difficultes sur la religion proposees au R.P. Melbranche" autorstwa Jacquesa-Andre Naigeona (1738-1810) oraz także pierwsze wydanie "La republique des philosophes, ou histoire des Ajaoiens" autorstwa Bernarda le Bovier de Fontenelle (1657 – 1757).
Autor pierwszego utworu, Naigeon, był filozofem i Encyklopedystą, znanym głównie z redagowania pism i współpracy z Diderotem i Holbachem. "Le militaire..." to ostra polemika z Nicolasem de Malebranche'm (1638–1715). Malebranche był francuskim księdzem i filozofem-racjonalistą, który w swych dziełach starał się połączyć myśl Świętego Augustyna i Kartezjusza, w celu ukazania aktywnej roli działania Boga w każdym aspekcie istnienia świata. Polemika Naigeona przedstwiała argumenty na rzecz ateizmu i deterministycznego materializmu, a jej autor nie stronił od ostrej krytyki chrześcijaństwa.
Drugi utwór to pierwsze wydanie "La republique des philosophes, ou histoire des Ajaoiens" – dzieło równie charakterystyczne dla epoki, tak zafascynowanej odmiennością kultur, rozmiłowanej w podróżach po egzotycznych świecie, borykającej się z odmiennością ras i religii. Jest to dzieło Bernarda le Bovier de Fontenelle (1657-1757) – francuskiego filozofa, religioznawcy, pisarza i poety. Był on prekursorem metody porównawczej w badaniach nad religiami, autorem traktatu De l’origine des fables, w której stwierdzał zgodność między wierzeniami starożytnych Greków i Indian. „Histoire...” to utopijna powiastka o perypetiach holenderskiego żeglarza Van Doelvelta, który na skutek sztormu, ląduje na wyspie Ajao. Zapoznaje się tam z obyczajami mieszkańców i przynoszącym dobrobyt i zamożność niereligijnym ustrojem republikańskim. A zatem obie książki łączy typowy dla oświecenia antyreligijny racjonalizm i chęć odpowiedzenia na pytanie o zasady pozwalające na stworzenie szczęśliwego społeczeństwa.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl , zarówno do działu filozofii, jak i starodruków.Pokaż całość

Prezentujemy „Słomkowy łańcuszek” Lucyny Krzemienieckiej ze świetnymi ilustracjami Janusza Grabiańskiego. Jest to bardzo ładny egzemplarz wydania z 1977 r. w bardzo dobrym stanie.
Krzemieniecka (pierwotne nazwisko Wiera Zeidenberg), (1907–1955), była przede wszystkim poetką i pisarką dla dzieci. Urodziła się 111 lat temu 11 maja 1907 r. w Warszawie, w rodzinie żydowskiej. Na rozwój Krzemienieckiej, jako poetki dla dzieci, wielki wpływ wywarła Janina Porazińska, pomagając jej w kształtowaniu stylu pisarskiego oraz umożliwiając początkującej i – ponoć – bardzo nieśmiałej autorce druk utworów w pismach dziecięcych, a zwłaszcza w „Płomyczku” i „Słonku”. Już przed II wojną światową wydała Krzemieniecka ponad 20 utworów dla dzieci, w tym „Idzie Nowy Roczek” (1930), „Cztery bajdy ciotki Adelajdy” (1932), „Z przygód Krasnala Hałabały” (1936), „O Jasiu Kapeluszniku” (1938). Jej twórczość była oparta na motywach piosenek, bajek, legend, przysłów czy baśni ludowych. W pełnej prostoty i bezpośredniości poezji widoczny jest zawsze zasadniczy ton postawy autorki: umiłowanie dziecka, zwłaszcza dziecka biednego, rozumienie jego różnorakich potrzeb i pragnień.
Po wojnie współpracowałą z Teatrem „Baj”, Polskim Radiem i pismami dziecięcymi („Świerszczyk”, „Iskierki”, „Płomyczek”). Wydała m. in. „Pan Klet i jego klejnoty” (1947), „Lenin wśród dzieci” (1952), właśnie „Słomkowy łańcuszek” (1952), „Bajże baju po zwyczaju” (1956). W latach socrealizmu nie zawsze potrafiła uniknąć pewnego schematyzmu i ideologizacji. Zmarła nagle 29 września 1955 r.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do działu edycje znanych ilustratorów.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=39943Pokaż całość

Z okazji 47 rocznicy śmierci Rafała Wojaczka:

Poetycki piątek: Rafał Wojaczek
„Wierszyk Mironowi Białoszewskiemu”
Wsłuchać się do ogłuchnięcia
Wpatrzeć się do oślepnięciaPokaż całość

„Goffred abo Jerozolima wyzwolona”, której wydanie prezentujemy, to rzecz absolutnie unikalna, przed którą każdy miłośnik książki musi klęknąć przynajmniej na jedno kolanko. Jest to pierwsze wydanie polskie dzieła Torquato Tassa w tłumaczeniu Piotra Kochanowskiego. Zostało opublikowane w Krakowie w 1618 r. w drukarni Franciszka Cezarego 400 lat temu!
„Jerozolima wyzwolona” to poemat epicki poety włoskiego renesansu, związanego z dworem Księcia Alfonsa II d'Este, władcy Ferrary. Przedstawiał literacko-baśniowy obraz zmagań turecko-chrześcijańskich w czasie pierwszej wyprawy krzyżowej ogłoszonej w 1095 r. przez papieża Urbana II, pod dowództwem Godfreda de Bouillion.
Temat ten okazał się bardzo bliski polskim czytelnikom XVII wieku ze względu na paralelę losów Krzyżowców i Polaków. Postrzegano to dzieło przez pryzmat polskich walk z Turkami i Tatarami – i roli Polski jako „przedmurza Chrześcijaństwa”. Dodatkowo tłumaczenie Piotra Kochanowskiego, bratanka Jana Kochanowskiego, przedstawiało tę historię po prostu w polskim „kostiumie”.
Niezwykłej urody książka, o pięknej czcionce, wspaniałym kształcie edytorskim, robi niezwykłe wrażenie.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl – do działu starodruków. A Tasso czeka na nabywcę.
opisPokaż całość

Prezentujemy bardzo ciekawe francuskie wydanie „Nany” Emila Zoli z 1882 r. Zawiera liczne i bardzo stylowe ilustracje (w drzeworycie), autorstwa znanych ilustratorów z epoki – Gilla, Bertalla, Bellengera, Bigota, Clairina i in. Mają one często charakter satyryczny. Posiada również zachowaną oprawę z epoki i oryginalną okładkę broszurową zachowaną wewnątrz oprawy, a także złocone napisy i tłoczenia na grzbiecie.
Emil Zola urodzony 2 kwietnia 1840 r. w Paryżu, był francuskim pisarzem, głównym przedstawicielemPokaż całość

Jean Paul Sartre, partner życiowy Simone de Beauvoir :-), pisarz i filozof, krytyk literacki i publicysta. Czołowy przedstawiciel egzystencjalizmu. Po wybuchu II wojny swiatowej dostał się do niewoli niemieckiej, został zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. W Paryżu zbliżył się do lewicujących intelektualistów. Po wojnie jako filozof, polityk i działacz społeczny realizował idee pisarza zaangażowanego. Pracował jako korespondent „Le Figaro” i „Le Combat” w Europie, USA, Kubie i ZSRR. Był jednym z założycieli „Les Temps Modernes” skupiającego francuską lewicę intelektualną. Konsekwentnie protestował przeciw francuskiej polityce kolonialnej w Indochinach i Algierii. Był przeciwnikiem amerykańskiej interwencji w Wietnamie, wreszcie wsparł studentów w 1968 r. Współtworzył też lewicowy dziennik „Liberation”.
Swą koncepcję człowieka wyłożył w „L'etre et le neant> Essai d'une ontologique phenomenologique” z 1943 r., gdzie wywodził m. in. że skoro ludzkim wymysłem jest wszystko, co trwałe, wieczne, idee, wartości, Bóg, człowiek jest w trudny sposób wolny, tzn. musi dokonywać wyborów w każdych warunkach i okolicznościach, za które jest w peni odpowiedzialny, czyli – jak to określił – skazany na wolność.
Swą własną metodę analityczną wykorzystał w bardzo ciekawych studiach o wybitnych twórcach: Baudelairze, Genecie i Flaubercie. Pisanie uznawał za akt zaangażowania człowieka, przejaw jego egzystencji, a także projekcję osobowości. We własnej twórczości dążył do syntezy filozofii i literatury. Do najsłynniejszych jego utworów należały: „Mdłości” (1938), „Drogi wolności” (1945-49), „Mur” (1939), „Słowa” (1964) oraz sztuki teatralne: „Muchy” (1943), „Przy drzwiach zamkniętych” (1944), „Brudne ręce” (1948). Twórczość literacka przyniosła mu w 1964 r. nagrodę Nobla. Zmarł 38 lat temu 15 kwietnia 1980 roku.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikaPokaż całość

Jean Paul Sartre, partner życiowy Simone de Beauvoir :-), pisarz i filozof, krytyk literacki i publicysta. Czołowy przedstawiciel egzystencjalizmu. Po wybuchu II wojny swiatowej dostał się do niewoli niemieckiej, został zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. W Paryżu zbliżył się do lewicujących intelektualistów. Po wojnie jako filozof, polityk i działacz społeczny realizował idee pisarza zaangażowanego. Pracował jako korespondent „Le Figaro” i „Le Combat” w Europie, USA, Kubie i ZSRR. Był jednym z założycieli „Les Temps Modernes” skupiającego francuską lewicę intelektualną. Konsekwentnie protestował przeciw francuskiej polityce kolonialnej w Indochinach i Algierii. Był przeciwnikiem amerykańskiej interwencji w Wietnamie, wreszcie wsparł studentów w 1968 r. Współtworzył też lewicowy dziennik „Liberation”.
Swą koncepcję człowieka wyłożył w „L'etre et le neant> Essai d'une ontologique phenomenologique” z 1943 r., gdzie wywodził m. in. że skoro ludzkim wymysłem jest wszystko, co trwałe, wieczne, idee, wartości, Bóg, człowiek jest w trudny sposób wolny, tzn. musi dokonywać wyborów w każdych warunkach i okolicznościach, za które jest w peni odpowiedzialny, czyli – jak to określił – skazany na wolność.
Swą własną metodę analityczną wykorzystał w bardzo ciekawych studiach o wybitnych twórcach: Baudelairze, Genecie i Flaubercie. Pisanie uznawał za akt zaangażowania człowieka, przejaw jego egzystencji, a także projekcję osobowości. We własnej twórczości dążył do syntezy filozofii i literatury. Do najsłynniejszych jego utworów należały: „Mdłości” (1938), „Drogi wolności” (1945-49), „Mur” (1939), „Słowa” (1964) oraz sztuki teatralne: „Muchy” (1943), „Przy drzwiach zamkniętych” (1944), „Brudne ręce” (1948). Twórczość literacka przyniosła mu w 1964 r. nagrodę Nobla. Zmarł 38 lat temu 15 kwietnia 1980 roku.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikaPokaż całość

Poetycki piątek: Zygmunt Krasiński "Psalm miłości" (fragment) z "Psalmów przyszłości" z bardzo ładnego wydania z ok. 1913 r.:
„Szata Polski nieskalana,
Przenajczystsza i świetlana -
Jak niewinność trudu trudów,
Jako odkup wszystkich Ludów,
Dotąd w Polski grobie leży! -Pokaż całość

13.4 1943 r. w Berlinie odbyła się konferencja prasowa poświęcona odkryciu przez wojska niemieckie masowych grobów w Katyniu. Radio Berlin podało informacje na temat identyfikacji zwłok polskich oficerów, zamordowanych przez Rosjan w Smoleńsku.
15.4 Sowieci oficjalnie stwierdzili, że polscy jeńcy byli zatrudnieni na robotach budowlanych na zachód od Smoleńska i "wpadli w ręce niemieckich katów faszystowskich w lecie 1941 r., po wycofaniu się wojsk radzieckich z rejonu Smoleńska". Tej wersji będzie się trzymać stalinowski aparat władzy.
16.4 Do Katynia przybyła Komisja Techniczna Polskiego Czerwonego Krzyża, która pracowała przy ekshumacjach aż do 9 czerwca 1943 r.
Zbrodnia miała dużo większą skalę niż wynikało z początkowych odkryć. Rozpoczęła się 3 kwietnia 1940 r. i trwała przez nastęnych kilka tygodni. Więzniów z Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa wywożono do miejsc kaźni, do Katynia, Charkowa i Kalinina. Łącznie zamordowano ponad 14000 osób. Na mocy tej samej decyzji sowieckich władz z 5 marca 1940 r. wymordowano również około 7300 Polaków przebywających w różnych więzieniach na terenach włączonych do Związku Sowieckiego.
Moskwa od początku ujawnienia sprawy katyńskiej w 1943 r. ostro sprzeciwiała się propozycji prowadzenia jakichkolwiek międzynarodowych komisji w tej sprawie.
21.4 Stalin wysłał tajne i jednobrzmiące depesze do prezydenta Roosevelta i premiera Churchilla, w których zarzucił rządowi gen. Sikorskiego prowadzenie w zmowie z Hitlerem wrogiej kampanii przeciwko Związkowi Sowieckiemu. Stalin wykorzystał też sprawę katyńską i w nocy z 25 na 26 kwietnia Związek Sowiecki zerwał stosunki dyplomatyczne z polskim rządem w Londynie, zarzucając mu w sprawie Katynia antysowiecką kampanię prowadzoną wspólnie z III Rzeszą.Pokaż całość

120 lat temu urodziła się Maja (Maria) Berezowska (13 kwietnia 1898 r.). Była malarką, rysowniczką, ilustratorką i scenografką. Rysunku uczyła się w Petersburgu, w Monachium i w Krakowie (u Józefa Pankiewicza i Leona Wyczółkowskiego). Od 1924 r. należała do ugrupowania „Rytm”. Rozgłos przyniosły jej ilustracje do „Dekamerona” Boccacia (z 1930 r.). W 1932 r. wyjechała do Paryża i tam nawiązała współpracę z czasopismami francuskimi. Miała też trzy wystawy indywidualne, a jej prace cieszyły się dużym zainteresowaniem. W 1937 r. wróciła do Warszawy. W czasie wojny była więźniem na Pawiaku. Powodem był cykl 11 rysunków „Miłosne przygody słodkiego Adolfa” z 1935 r. Po uwięzieniu została wywieziona do obozu w Ravensbrück. W 1947 r. wróciła do Warszawy rozwijając karierę ilustratorki czasopism i dzieł literatury polskiej i światowej. Pełne erotyzmu, frywolności, ale też delikatności prace Berezowskiej cieszą się od dziesięcioleci uwielbieniem polskiej publiczności. Są to głównie rysunki piórkiem (czasem lawowane akwarelą lub gwaszem).
Atticus prezentuje szereg dzieł literatury polskiej (Reja, Kochanowskiego, Krasickiego, Sztautyngera) z ilustracjami Berezowskiej.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=berezowska&pag=szukaj⟨=&Szukaj=Szukaj
opisPokaż całość

Antywariat prezentuje grafikę Stefana Mrożewskiego zatytułowaną „Fryderyk Chopin” z 1949 r. Mrożewski urodził się równo 124 lata temu, 12 kwietnia 1894 r. Był polskim malarzem i grafikiem, w tym ilustratorem książek. Studiował w wielu szkołach artystycznych, m.in. w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie był uczniem – i tu nie ma wielkiej niespodzianki - u Władysława Skoczylasa. Temu ostatniemu zawdzięcza sztuka polska niezwykły rozkwit drzeworytu, potrafił on bowiem wychować sobie całe grono bardzo zdolnych uczniów.
Mrożewski należał do Stowarzyszenia Artystów Grafików „Ryt" i Związku Polskich Artystów Grafików. Do lat 50. zajmował się głównie drzeworytem i rysunkiem, później eksplorował także takie plastyczne rejony jak malarstwo witrażowe i ścienne, ceramikę czy pastele. Był też obieżyświatem w innym sensie: pracował we Francji, Holandii, Wielkiej Brytanii, Włoszem i Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł w 1975 r.
Z jego wybitnych osiągnięć warto zwrócić uwagę na prace ilustratorskie. Upiększył graficznie wydania dzieł Villona, Dantego, Cervantesa, Mickiewicza, Dostojewskiego czy Sienkiewicza. Często pojemował wątki religijne, baśniowe, średniowieczne, rysował również sceny rodzajowe i kwiaty. Tworzył ekslibrisy i karty świąteczne. Był też, co wyjątkowe, drzeworytnikiem-portrecistą.
Mrożewski miał swój niepowtarzalny styl. #!$%@? go różnorodność formy i treści, wrażliwość, dynamizm i niezwykła wyobraźnia. Z pewnością też mistrzosko operował techniką drzeworytu. Czego dowodem jest prezentowany portret Chopina. Ciekawym szczegółem jest znajdujący się w tle korowód postaci szlacheckich, które, moim zdaniem, tańczą poloneza, co oczywiste skomponowanego przez polskiego kompozytora romantycznego.
Zapraszamy na stronę opis odnośnikawww.atticus.pl do działu grafiki artystycznej.
opisPokaż całość

Anna Kamieńskaurodziła się 12 kwietnia 1920 r., 98 lat temu. Była poetką i tłumaczką, przekładającą z wielu języków, w tym z rosyjskiego, białoruskiego, słowackiego, bułgarskiego, łaciny i hebrajskiego.
Jej poezję cechowała zwięzłość formy, konkretność obrazowania i modlitewny charakter. Pojawiały się w niej częste motywy ludzkiego cierpienia, samotności i śmierci. Wydała następujące tomy poezji Wychowanie (1949), Źródła (1962), Drugie szczęście Hioba (1974) i Milczenia (1979). Pisała o literaturze ludowej (Pragnąca literatura 1964), oraz Biblii (Twarze księgi 1981), tworzyła też dla dzieci i młodzieży. Zmarła w 1986 r. Zapraszamy na opis odnośnikastronę www.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?val=kamie%C5%84ska&pag=szukaj⟨=&Szukaj=Szukaj
opis odnośnikaPokaż całość

Bruno Winawer zmarł 74 lata temu 11 kwietnia 1944 r. Był fizykiem, pisarzem a wreszcie znanym, także radiowym, popularyzatorem osiągnięć nauki i techniki. Nie tylko miał doktorat z fizyki z Heidelberga, ale także był asystentem laureata nagrody Nobla, Pitera Zeemana. Opublikował kilka prac naukowych w czasopismach fachowych za granicą. Po 1920 r. poświęcił się literaturze. Był wziętym felietonistą, a uznanie zdobył komediami w stylu Bernarda Shawa „Rokowania pokojowe” (1917), „Roztwór prof. Pytla” (1919), „Promienie FF” (1921), „R.H. Inżynier” (1923), „Obrona Keysowej” (1935), oraz powieściami – „Doktor Przybram” (1924) czy „Dług honorowy” (1929). Także w twórczości literackiej często powracał do spraw związanych z nauką, czyniąc swymi bohaterami uczonych i wynalazców. Po wybuchu II wojny światowej uciekł do Lwowa, skąd jednak powrócił do Warszawy. Ze względu na pochodzenie w 1941-1942 przebywał w getcie warszawskim. Potem ukrywał się po aryjskiej stronie. Zmarł na gruźlicę. Antykwariat prezentuje liczne książki Winawera w przedwojennych wydaniach, dostępne na stronie opis odnośnikawww.atticus.pl.
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=89392
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=64903
opis odnośnikahttps://www.atticus.pl/?pag=poz&id=72536Pokaż całość

Leon Wyczółkowskiurodził się 166 lat temu 12 kwietnia 1852 r. Był malarzem i grafikiem, wykształconym w Warszawie, Monachium i Krakowie. Początkowo malował obrazy historyczno-rodzajowe, później realistyczne portrety i modne sceny salonowe. Podczas pobytu na Ukrainie (1883–94) tworzył gł. sceny plenerowe, przedstawiał rybaków i chłopów, podejmując w swoich pracach problem światła i koloru, zbliżył się do impresjonizmu. Po 1895 uległ na krótko wpływowi symbolizmu, po czym zwrócił się w kierunku swoistego koloryzmu.Pokaż całość