Historia dopiero w końcówce zaczyna wchodzić na właściwe tory – akcja się zawiązuje, wydarzenia stają się znacznie ciekawsze, a lektura bardziej znośna, ponieważ autor wreszcie odchodzi od zbędnych emocjonalno-filozoficznych zapychaczy. Do interesujących momentów prowadzi jednak wyboista i nużąca droga, która raczej odstrasza i zniechęca do kontynuowania dalszej podróży. Pierwszy tom cyklu Pożeracz słońc, zamiast chwycić mnie w szczęki i nie wypuszczać do ostatniej strony, pożarł mnóstwo mojego czasu, nie dając prawie nic w zamian. Recenzja książki Imperium Ciszy #ksiazki #ksiazka #czytajzwykopem #nerdheim
@Nerdheim: powiem szczerze, że twoja recenzja mnie... zachęciła. Nie znam cię więc nie ufam twoim osądom (nie zakładam, że nie masz racji oczywiście - po prostu nie mam pewności, że ją masz), a to co napisałeś to w zasadzie zestawienie opinii bez przykładów, jakbym czytał Freuda. Znasz książki Łukianienki? Tam fabuła jest często tylko pretekstem do rozwoju wewnętrznego głównego bohatera. A Zbrodnia i kara? Wewnętrzny dialog kluchy, a wspaniała książka.
Historia dopiero w końcówce zaczyna wchodzić na właściwe tory – akcja się zawiązuje, wydarzenia stają się znacznie ciekawsze, a lektura bardziej znośna, ponieważ autor wreszcie odchodzi od zbędnych emocjonalno-filozoficznych zapychaczy. Do interesujących momentów prowadzi jednak wyboista i nużąca droga, która raczej odstrasza i zniechęca do kontynuowania dalszej podróży. Pierwszy tom cyklu Pożeracz słońc, zamiast chwycić mnie w szczęki i nie wypuszczać do ostatniej strony, pożarł mnóstwo mojego czasu, nie dając prawie nic w zamian.
Recenzja książki Imperium Ciszy
#ksiazki #ksiazka #czytajzwykopem #nerdheim
źródło: comment_1601575135Gs6zHWhPA3rvqsj0XA2dND.jpg
Pobierz