Aktywne Wpisy
![limitless93](https://wykop.pl/cdn/c3397992/limitless93_H2zXXndq0s,q60.jpg)
limitless93 +96
Twoja dziewczyna wymienia pikantne wiadomości z żonatym typem z pracy.
Kończysz związek.
Informujesz żonę tego gościa co się odwala czy nie?
#kiciochpyta #zwiazki #rozowepaski
Kończysz związek.
Informujesz żonę tego gościa co się odwala czy nie?
#kiciochpyta #zwiazki #rozowepaski
![Kauabang](https://wykop.pl/cdn/c0834752/10eaa3097f42a8e431d83595eca517a143ca38ecb39d420f0868914028faee12,q60.jpg)
Kauabang +51
#samocchody #motoryzacja
Czy tylko mnie denerwują osoby, które w korku muszą zostawić sobie kilometr odstępu do następnego samochodu? Korek się przez to wydłuża, a druga sprawa, to że zaraz zaczynają tam wjeżdżać samochody z drugiego pasa, jeśli tylko na tym pasie jedzie się odrobinę szybciej.
Czy tylko mnie denerwują osoby, które w korku muszą zostawić sobie kilometr odstępu do następnego samochodu? Korek się przez to wydłuża, a druga sprawa, to że zaraz zaczynają tam wjeżdżać samochody z drugiego pasa, jeśli tylko na tym pasie jedzie się odrobinę szybciej.
Zastanawialiście się kiedyś, skąd się wzięło „ó”? Otóż nie jest to złośliwości polonistów i ta litera nie znalazła się w naszym języku bez powodu.
Aby zrozumieć, skąd się ona wzięła, musimy cofnąć się w czasie do XV i XVI wieku. Już w 1440 roku J. Parkosz pisał: „(...) wszystkie samogłoski wymawiają się albo długo, albo wyraźnie krótko, z której to długości albo krótkości powstaje rozmaite znaczenie”. W 1518 roku zaś St. Zaborowski napisał: „Dawni Polacy długie samogłoski podwajali, a krótkie pisali pojedynczymi znakami”. Co ci autorzy mają namyśli? Otóż w dawnej polszczyźnie istniał iloczas, czyli rozróżnianie głosek na długie i krótkie. Mieliśmy długie: „a”, „e”, „o”, „ǫ” (nosowe „o”), „i”, „y” oraz „u”. Był to spadek po naszym językowym przodku. Do dzisiaj możemy go spotkać w angielskim czeskim.
Na początku XVI wieku wszystkie te samogłoski zrównały się z głoskami krótkimi. Wyjątkami były:
– długie „a”, które upodobniło się brzmieniowo do „o”;
– długie „o”, które upodobniło się do „u”;
– długie „e”, które upodobniło się do „i” i „y”.
Nazwane zostały ścieśnionymi. Nie były one, oczywiście, takie same! Jeden z ówczesnych gramatyków, Piotr Statorius-Stojeński, mówił, że długie „a” było dźwiękiem pośrednim między „a” oraz „o”. Ale i te głoski zrównały z resztą, wyjątkiem jest „ó”, które zrównało się z „u”. Stąd mamy obecnie wymianę głosek w deklinacji, na przykład „Bóg" - „Bog”, „stół” - „stołu”.
Warto też wiedzieć, że do dzisiaj można znaleźć głoski ścieśnione w gwarach, między innymi na Mazowszu.
Zapiszcie Dzisiejszą datę, zainwestowałam w edytor tekstu.
Jeżeli chcesz widzieć więcej tego typu wpisów, zaobserwuj mnie lub tag #polskizmeivels. W komentarzu znajduje się też spamlista, jeżeli chcesz otrzymywać ode mnie powiadomienia.
#uczsiezwykopem #polski #jezykpolski #gruparatowaniapoziomu
Komentarz usunięty przez autora