1. "Wiśniowy Sad", Teatr Studio, Warszawa Dobrze osadzone przez aktorów postaci, powiedziałabym: krwiście odegrane. Emocjonalne - od rozpaczy, przez złość, do swoistego szaleństwa. Dramat bolesnych charakterów i smutnych sytuacji, trochę przegranych grup społecznych, źle rozporządzanych majątków. Historia upadku bardziej przez portrety. Bardziej namiętnie, niż w tekście. Kilka interesujących elementów - sceny taneczne między scenami dramatu, scenografia i na jej tle; poprzez nią, ukazane przejścia pór dnia (subtelne i zarazem wyraziste), zabawne kuglarsko-prestidigitatorskie elementy. Trochę jako ciekawostka - lektura Ani w ostatniej scenie (raczej się nie przewidziałam:). Ładne też jako widowisko, jako obrazki - stroje, charakteryzacja, oświetlenie. Trochę gorzkiego śmiechu, więcej cierpkich myśli. Wrażenia pozytywne, chociaż trochę smutno. I tak bardzo polsko, w tej niefrasobliwości matki. Nie byłam przekonana do tego spektaklu, "toż to po prostu adaptacja, bez ekscytacji i wyczekiwania" - myślałam sobie. Wyszło jak wyszło, godziny, spóźnienia. I nie żałuję. Adaptacja wspaniała. Troszkę słaba akustyka, kawiarence teatru też trochę brakuje do bycia przyjemną. W oczekiwaniu jednak - świetna biblioteczka! I jak się pokrąży, to pięknie można spoglądać na Plac Defilad (mniej piękny:). Polecam.
2. Lohegrin, Teatr Wielki, Warszawa Mogę powiedzieć tylko, że było wspaniale. Byłam zachwycona i poruszona. Bardzo miłe towarzystwo i równie wspaniała opera, ze wszechmiar. Z mojej strony tylko dwie uwagi, bardziej do przemyślenia: problem feudalizmu i emancypacji. Więcej niech mówi @hikarukimura, któremu za możliwość dziękuję. :) Operę/spektakl zdecydowanie polecam.
@simsoniak: Ja bym powiedział, że tak bardzo uniwersalnie, w tej niefrasobliwości matki. Co prawda szlacheckie majątki które miały być potracone, zostały stracone, ale od czego są karty kredytowe?
1. "Wiśniowy Sad", Teatr Studio, Warszawa
Dobrze osadzone przez aktorów postaci, powiedziałabym: krwiście odegrane. Emocjonalne - od rozpaczy, przez złość, do swoistego szaleństwa. Dramat bolesnych charakterów i smutnych sytuacji, trochę przegranych grup społecznych, źle rozporządzanych majątków. Historia upadku bardziej przez portrety. Bardziej namiętnie, niż w tekście. Kilka interesujących elementów - sceny taneczne między scenami dramatu, scenografia i na jej tle; poprzez nią, ukazane przejścia pór dnia (subtelne i zarazem wyraziste), zabawne kuglarsko-prestidigitatorskie elementy. Trochę jako ciekawostka - lektura Ani w ostatniej scenie (raczej się nie przewidziałam:). Ładne też jako widowisko, jako obrazki - stroje, charakteryzacja, oświetlenie. Trochę gorzkiego śmiechu, więcej cierpkich myśli. Wrażenia pozytywne, chociaż trochę smutno. I tak bardzo polsko, w tej niefrasobliwości matki.
Nie byłam przekonana do tego spektaklu, "toż to po prostu adaptacja, bez ekscytacji i wyczekiwania" - myślałam sobie. Wyszło jak wyszło, godziny, spóźnienia. I nie żałuję. Adaptacja wspaniała. Troszkę słaba akustyka, kawiarence teatru też trochę brakuje do bycia przyjemną. W oczekiwaniu jednak - świetna biblioteczka! I jak się pokrąży, to pięknie można spoglądać na Plac Defilad (mniej piękny:). Polecam.
2. Lohegrin, Teatr Wielki, Warszawa
Mogę powiedzieć tylko, że było wspaniale. Byłam zachwycona i poruszona. Bardzo miłe towarzystwo i równie wspaniała opera, ze wszechmiar. Z mojej strony tylko dwie uwagi, bardziej do przemyślenia: problem feudalizmu i emancypacji. Więcej niech mówi @hikarukimura, któremu za możliwość dziękuję. :) Operę/spektakl zdecydowanie polecam.
#100wizytwteatrze #teatr #warszawa #opera #placdefilad #teatrwielki #operanarodowa
I czeki. Faktycznie, zapomniałam o czekach! I pożyczkach w parabankach. Głupi oni i niedouczeni, że sady potracili. Wystarczyło podpisywać świstki!
źródło: comment_DgdrKp0pRE20cigRcMhAge1wh7Jx9imk.jpg
PobierzKobieta się nie nauczy, trzeba czarnolistować.