Kościół prawosławny pilniej niż jakakolwiek inna gałąź chrześcijaństwa przestrzegał przykazania, by oddawano cesarzowi, co jest cesarskiego. To pozwoliło mu poddawać się — krytycy twierdzili, że zbyt pochopnie — świeckiej
władzy niewiernych lub bezbożników. Ale to również pozwoliło mu wydzielić to, co Boskie, i niezłomnie przy tym trwać.
Obowiązkiem patriarchy było czuwać, by jego Kościół przetrwał. Możność oddawania czci Bogu ważniejsza była w jego oczach niż świecka wolność. Mógł uprawiać politykę, ale naPokaż całość

Ze wszystkich aktorów epoki krucjatowej Saladyn jest postacią najbardziej ujmującą. Miał swoje wady. W drodze do władzy potrafił zdobyć się na lisią przebiegłość i nie cofał się przed okrucieństwem, które dziwnie nie odpowiadało opinii, jaką zyskał sobie w ostatnich latach życia. W dążeniu do realizacji swych celów politycznych nigdy nie wahał się przed rozlewem krwi, własnoręcznie ściął nienawistnego mu Renalda z Châtillon. Ale jeżeli posuwał się do surowości, to tylko dla dobraPokaż całość

Krucjata początkiem rozłamu w Kościołach
Po historycznym zdobyciu Jerozolimy w 1099 roku bardzo szybko duchowy entuzjazm ustąpił rozgrywkom politycznym pomiędzy łacinnikami a Grekami. Przed opuszczeniem Antiochii Książę Boemund na wezwanie Gabriela uczynił krok, który doprowadził go do ostatecznego zerwania z Bizancjum i w konsekwencji do pierwszego i już nieodwracalnego rozłamu między Kościołem greckim a Kościołem łacińskim. Na stolcu patriarszym w Antiochii zasiadał nadal Jan IV, któremu godność tę przywrócił Ademar. Był toPokaż całość

Bizancjum zawiera sojusz z Sułtanem, aby odeprzeć Krzyżowców
Cesarz Manuel w 1147 roku zawiesił wojnę z sułtanem tureckim Masudą i zawarł z nim pokój aby przygotować się na odparcie wojsk zachodnich chrześcijan. Zanim można było podjąć następną kampanię przeciwko Ikonium, Manuel dowiedział się o bliskiej już perspektywie wkroczenia do jego państwa armii krzyżowych. Ogarnął go niepokój, nie bez racji, gdyż doświadczenia bizantyjskie nie usposabiały do optymizmu. Kiedy więc na wiosnę 1147 MasudPokaż całość

Rzymscy przywódcy byli bezwzględni, często również wobec swoich potencjalnych sprzymierzeńców. Znając mentalność swoich ludzi, Konsul Cepion dostrzegał ryzyko wiążące się z bitwą z wodzem luzytańskim Wiriatusem, zagrażające zarówno Rzymianom jak i jemu osobiście. Dlatego spróbował innej taktyki. Przyjął wysłanników Wiriatusa po królewsku, epatując ich wspaniałościami rozłożonego obozu. Cepion zapewnił ich, że również oni mogą osiągnąć taki, a nawet wyższy standard życia. W tym celu musieli tylko zabić Wiriatusa, po czym odebrać
masowąPokaż całość