A ja leżałem utajony w moim ukryciu

I uważałem, co czyni człowiek.

A ów człowiek drżał w samotności

Noc powoli mijała, a on ciągle siedział na skale.

Wiele jest myśli których obecności nie chcę,

Nie chcę już życia skalanego codziennością.

Żałuję gniewu i chwil z którymi nie mogę się pogodzić,

Nie mogę wyrzucić z siebie uczuć które dalej tkwią.

Bezsilność, bezwład, małostkowość istnienia,

Boli mnie, oj boli, wylecz mnie z bólu.

Noc była i padał deszcz;

A gdy spadał, był deszczem,

A gdy już spadł, stawał się krwią.

I stałem w bagnie pomiędzy wysokimi nenufarami,

I deszcz mi padał na głowę,

I nenufary wzdychały, jeden do drugiego,