Trafiam za chaty, na pola podmokłe, znam tu każdy kraj, każdy kamień i kałuże z brudną wodą, są tak jasne te trawy i ścieżki wydeptane, że gotów pomylić ze słońcem jasnym na niebie.
Hula wiatr po tym berylowym mieście, w betonie zawodzi ciągle radosna pieśń, o naszych rozmowach pokrytych przez pleśń, chowając troski w niezrozumienia cieście.
rozsypane
na gwiazdy na słońca
lśniące uparcie
światłem jak drżeniem
przeszywające mrok