Oto człowiek. A w nim i z nim jest teraz Chrystus. Odrzucony, zdehumanizowany, zdepersonalizowany. Jaki jest Twój stosunek do Niego? Do tego dziecka, w którym dziś cierpi Jezus Chrystus?

Na swoim blogu Lacey wyjaśnia, dlaczego zdecydowali się z mężem na chirurgiczną rekonstrukcję części twarzy chłopca, i dlaczego nie chcą oni zabiegów kosmetycznych. Ale jeszcze większe wrażenie robi opowieść matki o jej miłości do oszpeconego chłopca. „Zanim on się narodził, śniłam o tym dziecku, wyobrażałam sobie jak całuję jego słodkie loczki. Modliłam się o to dziecko – opowiada. I dodaje, że tej miłości nic nie może zmienić.

Cała ta sytuacja to horror. I dziewczynka i rodzice są w sytuacji absolutnie dramatycznej. Ale trudno też nie dostrzec, że założenie, że zabicie niewinnego dziecka w czymkolwiek naprawi sytuację jest najdelikatniej rzecz ujmując absurdalne. Dzieciątko, które dziewczynka spod Wągrowca nosi obecnie pod sercem, nie jest niczego winne. I nie ma powodów, żeby je zamordować. Zabicie go w niczym też nie pomoże dziewczynce. Są inne, o wiele lepsze rozwiązania. Jeśli ona i

Architekci rządu światowego tym razem zawitają do stolicy Danii.