Otaczanie się murami i granicami nie ma sensu”, a „ludzie powinni zrozumieć, że niebezpieczeństwo jest też w środku, i nie potrzeba się zamykać na zewnątrz” – tak 38-letnia Dorota W. tłumaczyła się śledczym z podłożenia 11 listopada w Warszawie skonstruowanego przez siebie ładunku wybuchowego

Fajnopolactwo jako recydywa klasy próżniaczej i strategia adaptacyjna. Ktoś próbujący wyróżnić się na tle innych postrzeganych przez niego jako zaściankowi, konserwatywni, prowincjonalni. Ojkofobia i fantomowe kompleksy wobec zachodu.