Sytuacja sprzed chwili. Drepczę sobie chodnikiem i widzę sytuacje: Mała blondyneczka (tak koło 5-6 lat) siedzi na ziemi, obok leży przewrócony mały rowerek, a z drugiej strony dziewczynki kuca jej mama i się na nią patrzy. Dziewczynka siedzi, buzie ma oparta na dłoni, łokieć na kolanie, łzy jej lecą po policzkach, ale nie wydaje się siebie żadnego dźwięku. I tak siedzą siedzą w ciszy i nagle ta mała z pełną powagą wypala
@crazykokos: A ja się z tym nie zgodzę :) Warto dać dzieciakowi szansę poznać i zrozumieć to, co odczuł - w bliskiej obecności matki, której spokój również jemu się udziela. Pozwolić dziecku zareagować, niech spróbuje znaleźć rozwiązanie, dać mu coś powiedzieć. To nie jest pożar ani katastrofa lotnicza żeby je ratować, wypieprzył się na rowerku :D
Lubię, jak wchodzę do pracbazowego kibla na poranne posiedzenie. Dwie kabiny zajęte. I tak siedzą po cichutku lokatorzy tych kabin. Wyczekują, kto pierwszy wyjdzie. Że oni niby tu tylko hehe nosa wydmuchać. Wszechobecną ciszę narusza jedynie charakterystyczne tapanie palcy w ekrany telefonów. I tak wyczekują. W ciszy. Wtedy wchodzę ja, niczym komendant na posterunek. Zasiadam na tronie i w pełnej oprawie dźwiękowej robię to, po co tu przyszedłem. Wtem z otaczających mnie
Byłem dzisiaj w Paryżu i powiem tak: niby coś tam słyszałem o syndromie paryskim ale to co widziałem na miejscu to ostre przegięcie. W folderach biur podróży wszystko wygląda zupełnie inaczej, jak w bajce, a na miejscu jedno wielkie gówno :/ Nie polecam tego miejsca. Lepiej zostać w piwnicy.
W komentarzach klika fotek miejscowych "atrakcji"...
@rraaddeekk ta scena jest genialna czarny wjeżdża na koniu i to ubrany jak bogaty biały mężczyzna no Kur wtedy to pewnie wszyscy by srali po gaciach co to za demon
dzielny rycerz walczy z lwem. straszna potyczka
źródło: comment_yViOxGSwJGIwB5nibbbuY4yka4qCgY8b.jpg
Pobierz