Ja też najpierw odmówiłem. Gdy się zgodziłem, jasno określiłem, że podejmuję się tylko radykalnej reformy. Nie dlatego, że mam skłonności do radykalizmu, tylko dlatego, że wiedzieliśmy, iż reforma musi być masowa i szybka, bo inaczej się nie uda. Stopniowe terapie po socjalizmie nie mają szans. Natomiast radykalne częściej się udają, ale nie zawsze. Nie miałem ślepej wiary, że radykalna terapia jest 100-proc. gwarancją sukcesu, ale wiedziałem, że prawdopodobieństwo wygranej jest większe. Zbieg okoliczności sprawił, że wcześniej wraz z przyjaciółmi wykonaliśmy wielką analityczną robotę. Stąd ta wiedza.

ormę bardziej państwotwórczą (wzmocnienie instytucji niwelującyh pewne nierówności, a nie pieniądze do łapki), a tu mali Balcerowicze też krzyczą o bolszewiźmie.

Zasadnicze nieporozumienie w dyskusji o nierównościach pojawia się już na starcie i polega na mieszaniu nierówności szans i nierówności sytuacji, w tym dochodu. To są kompletnie różne rzeczy, choć się ze sobą wiążą. Współczesnym ideałem, w który głęboko wierzę, jest równość szans, czyli sytuacja, gdy o drodze życiowej człowieka decydują jego przymioty osobiste – umysł, talent, wytrwałość, charakter – nie zaś pochodzenie i warunki zewnętrzne. To wielki ideał wywodzący się z klasycznej myśli liberalnej. Wiemy więc do czego dążyć i jakie przeszkody usuwać tak, by ludzie o podobnych zdolnościach mieli podobne szanse na realizację swoich życiowych planów. Zbliżanie się do tego ideału nie tylko zwiększa satysfakcję poszczególnych ludzi, ale i wzmacnia dobrobyt społeczeństwa, bo daje pełniejsze wykorzystanie ludzkich