Międzynarodowy zespół astronomów przeprowadził największą w historii symulację komputerową znanego nam Wszechświata, śledząc nie tylko ciemną, ale także zwykłą materię (czyli planety, gwiazdy i galaktyki), dając nam wgląd w to, jak mogła wyglądać ewolucja uniwersum.

Tego typu historie pokazują, jak mało wiemy o naszym własnym kosmicznym domu, a co dopiero powiedzieć o innych planetach, szczególnie tych krążących wokół gwiazd innych niż Słońce. Najnowsze ustalenia na temat j---a Ziemi zostały zaprezentowane w publikacji zamieszczonej na łamach PNAS.

Gdy słucha się o zasadach antropicznych, precyzyjnym dostrojeniu i wieloświatach, można się zastanawiać, czy to nauka czy okołonałkowa spekulacja? Ale co właściwie odróżnia hipotezę naukową od nienaukowej? Jakie są "kryteria naukowości" i na ile omawiane hipotezy je spełniają?

Na podstawie kilku trzęsień ziemi odkryliśmy, że wokół marsjańskiego j---a dzieje się coś nietypowego. Z czym naprawdę mamy tutaj do czynienia?

Jest prawdopodobne, że istnieją obcy astronomowie, którzy zbudowali teleskop kosmiczny o średnicy 100 m, który może nas teraz obserwować.

Odkrycie podnosi kolejną intrygującą kwestię: miliardy lat temu, kiedy promień Hubble'a był znacznie mniejszy, Wszechświat znajdował się wzdłuż linii czarnej dziury. Sugeruje to, że obecny układ Wszechświata może nie być jedynie dziełem przypadku.

Teoria perkolacji, choć stosunkowo nowa, jest już wykorzystywana w kontekście paradoksu Fermiego od lat 80. XX wieku. Carl Sagan oraz William E. Newman postulowali, że brak obserwacji innych cywilizacji w kosmosie może wynikać z nieliniowego charakteru ekspansji międzygwiezdnej.

Zamiast wyłonić się z osobliwości – hipotetycznego punktu o nieskończonej gęstości i temperaturze – wszechświat mógł zacząć swoją egzystencję jako „instanton”, obiekt o określonej wielkości i masie.

Wenus to obecnie piekielny świat, który kilka miliardów lat temu wyglądał inaczej. W ostatnich latach głośno było o tym, że na planecie mogło istnieć życie. Nowe badania wykazały, że nasza sąsiadka mogło mieć tektonikę płyt podobną na Ziemi.

Gdzie są kosmici? W filmie omawiamy bezpośredni paradoks Fermiego, tzw. hipotezę Harta Tiplera, tłumaczącą dlaczego prawdopodobnie kosmici nie istnieją.

Mózg każdego człowieka składa się z tego samego gwiezdnego materiału, który tworzy wszechświat. W 2016 roku ukazało się badanie, które pokazuje, że łączy nas dużo więcej. Wspólnym elementem ma być zasada entropii.

Zespół badaczy z Francji, Polski i Wielkiej Brytanii zaproponował nową hipotezę sugerującą, że oddziaływania ciemnej materii z neutrinami mogą wyjaśnić pewne nieprawidłowości w rozkładzie mikrofalowego promieniowania tła.

W przestrzeni kosmicznej mogą istnieć na tyle silne relatywistyczne dżety, niezwykle wąskie strumienie plazmy kształtowane przez silne pola magnetyczne, które mogłyby dosłownie przecinać gwiazdy na pół.

W przypadku lotu na Plutona musimy przygotować się na 5 miliardów kilometrów podróży. Z pewnością byłoby to ogromne wyzwanie. Jakby nie patrzeć konwencjonalne silniki wykorzystywane w 2023 roku mogłyby dostarczyć statek w pobliże Plutona w ciągu około dziesięciu lat.

Jeśli wszystko we wszechświecie musi być zbalansowane, to wygląda na to, że zasada ta tyczy się również czarnych dziur. Między innymi do takich wniosków doszli autorzy badań poświęconych tym obiektom.

A może są tylko równaniami matematycznymi dowodzącymi, że wszechświat jest symulacją?

Analiza próbek pobranych w trakcie misji Apollo 17 pokazała, że wewnątrz kosmicznych skał kryją się kryształy, które powstały 40 milionów lat przed powszechnie przyjętą datą "narodzin" Srebrnego Globu. Oznacza to, że nasz satelita może mieć ponad 4,46 mld lat.